Snap
  • Mama
  • #babyboy
  • #stilgeboorte
  • #rouwproces
  • #uitvaart

mijn verhaal deel 5 : het laatste afscheid

ik neem je mee door de zwartste periode uit mijn leven.

Ik kijk om me heen ik lig in een bed tussen 2 lakens die de patiënten van elkaar scheiden.

Ik heb enorm veel krampen en opeens gaan alle alarmbellen boven mijn bed af, ik kijk om naar het rode lampje en zo staan er 5 mensen naast je bed, hup hoofd recht, een buis half in je strot, doorademen doorademen doorademen!

Blijkbaar werd mijn ademhaling te langzaam waardoor mijn hartslag ook te traag ging.

Na een paar minuten was ik weer helemaal bij maar had toch wel erg veel krampen.

Ik vroeg of dat normaal was, ik was schijnbaar erg veel bloed verloren en daardoor hebben ze me een middel gegeven die de baarmoeder doet samentrekken. Dit kon nog wel even zo blijven.

Na een tijdje op de uitslaapkamer werd ik teruggereden naar het kamertje waar Joshua geboren werd. Ik was nog suf van de narcose en zag de gang vol staan met mensen, ik werd langs hun gereden en zag hun gezichten. Papa, mama, mijn zusje en haar vriend, schoonmoeder en schoonvader.

Hun gezichten zagen er enorm bezorgt uit en ik wist niet dat ze bij Joshua waren gaan kijken voordat Sven naar de mortuariumarts ging. Onze kamer was op dat moment leeg dus was er ruimte genoeg voor iedereen om onze zoon te bewonderen, maar toch voelt het anders.

Er is namelijk geen blijdschap, er is wel een baby, maar geen leven.

Alleen Sven en de verpleegkundige gingen mee naar binnen, ik moest heel even bijkomen en goed wakker worden.

Direct wilde ik Joshua vasthouden, ik had hem gemist in de tijd dat ik weg was.

Al die tijd was hij bij me en nu was ik alleen, een leeg lichaam.

Ik heb hem uren vastgehouden, naar hem gekeken.

Ik voelde zoveel liefde voor hem.

Ik heb hem laten zien aan iedereen die er was, ik was trots op mijn kleine jongen ook al was er geen teken van leven, geen beweging, geen huiltje...niets.

Hij had een beetje zwarte inkt op zijn mini handjes en voetjes van de afdrukken die er gemaakt zijn.

Sven liet me de foto's zien van het wegen en meten. Wat had ik daar ook graag bij geweest, maar dat kon helaas niet. Ik ben zo ontzettend blij dat Sven overal foto's van gemaakt heeft.

Een ziekenhuis hulpverlener kwam de kamer binnen en vroeg of ik hulp nodig had met de hele situatie, mentaal.

Blijkbaar heb ik gezegd dat het wel ging en dat het niet nodig was.

Tot op de dag van vandaag kan ik me die mevrouw niet herinneren en ook niet dat ik haar weggestuurd had, als ze op een ander moment was langsgekomen, had ik haar wel gezien? Had ik wel haar hulp aangenomen?

Die avond moesten we blijven, ik had best wat bloed verloren op de OK en was wiebelig van de bevalling. Er werd gevraagd of Joshua mee ging naar huis of dat hij in het ziekenhuis bleef om gecremeerd te worden met andere kindjes. We nemen hem mee naar huis! Van begin tot einde gingen we dit tot in de puntjes doen. Het was het enige wat ik voor hem kon doen. We kregen het advies om Joshua de nacht niet in de kamer te houden, hij moest gekoeld worden en dat kon in het ziekenhuismortuarium. Dat vond ik ontzettend moeilijk, ik was de touwtjes kwijt en kon niet zien waar hij naartoe ging.

Na een paar uur slaap werden we wakker. Ik had geen bloedingen meer gehad en we mochten na het ontbijt naar huis.

Zou u wel Joshua op willen halen voor me? Ik wil hem graag bij me hebben.

Dat ging ze doen...dat duurde en duurde.

Ik werd er helemaal onrustig en ongeduldig van.

Eindelijk daar was hij, ik barst in huilen uit en leg hem op mijn schoot, ondertussen maakte Sven alles klaar voor vertrek en ging beneden nog even een rolstoel voor me halen.

Ik stap uit mijn bed en trek mijn jas aan, een laatste blik in het mandje en met een witte doek dek ik hem toe.

Met het mandje op mijn schoot werd ik door het ziekenhuis gereden naar de uitgang.

Je ziet mensen kijken, een mandje met een doek erover, ze weten genoeg.

In de hal word ik stilgezet, Sven gaat de auto voorrijden.

En daar sta ik, in mijn eentje met Joshua onder het doek op mijn schoot.

Mijn leven staat stil, de rest gaat door. Mensen lopen in en uit en werpen allemaal een blik naar mij en mijn schoot.

Dit is zon gek moment, ik verlaat het ziekenhuis met onze baby.

Een gevoel wat iedere ouders vast heeft, of je baby leeft of niet.

De rit naar huis duurde lang, ik voelde me slap en mijn buik deed nog steeds zeer.

Toen we aankwamen thuis was het parkeerterrein bijna leeg, gelukkig er waren niet veel mensen thuis.

Strompelend liep ik naar de voordeur, ergens was het fijn even buiten te zijn, aan de andere kant wilde ik terug in mijn bubbel met verdriet.

Thuis hebben we Joshua in zijn toekomstige babykamer gelegd, dit kamertje was voor hem dus nu ook. Thuis hebben we Joshua opgebaard.

Ik ging op bed liggen om te rusten, van alles spookte er door mijn hoofd.

Kreeg ik eigenlijk wel kraamhulp? Komt de verloskundige nog langs? We moeten bellen met dela om alles te plannen. Uiteindelijk viel ik in slaap.

Diezelfde middag belde de verloskundige op om te vragen of ze even langs mocht komen, dat mocht en die middag zou ze er zijn.

Ze vraagt me hoe het gaat en we praten over alles rondom de geboorte.

Ik zou geen kraamhulp krijgen, en dat vond ik best jammer want ik kon toch niet helemaal lekker uit bed en het huishouden doen zat er echt nog niet in. Gelukkig was Sven die periode ziek gemeld op zijn werk en had hij zorgverlof opgenomen

De volgende ochtend zou Dela komen om de dienst te gaan regelen, er werd gebeld of er een student verloskunde mee mocht komen.

Ze had aan Dela gevraagd of ze een keer mee mocht in geval van een overleden baby, om haar ervaring zo realistisch mogelijk te maken, niet alleen de leuke dingen ook deze kant van het verhaal.

Daar hadden we geen probleem mee.

Einde van de ochtend staan er 2 net geklede vrouwen voor de deur, de uitvaartbegeleider en de verloskundige in opleiding. Ze was erg duidelijk zei deed het woord en de student mocht meeluisteren.

Alles werd besproken, hoe willen jullie de dienst? Welke muziek wordt en gespeeld? Hoeveel mensen komen er? Uitnodiging? Thee koffie cake? Rouwauto? Kistje? Kleur?

Een dikke map met alle informatie erin word bekeken, een aparte folder met kinder kistjes.

Voor baby’s is er niet veel keus. Hout, wit of een rietenmand.

We kiezen voor de witte variant.

Een lijst met muziek ideeën staat op een pagina.

We kiezen 2 nummers uit die we heel erg mooi vinden:

The circle of life ; elton john (lion king)

Look through my eyes ; phil collins

We besloten Joshua te cremeren in besloten kring, dus alleen onze ouders en mijn zusje met haar vriend. Verder niemand.

Ik vond het ook nogal wat om zon grote auto te laten rijden voor zon klein kistje terwijl ik hem liever het laatste moment nog bij me wil hebben.

Uitnodigingen waren ook niet nodig, ik zou zelf een geboorte\afscheid kaartje maken na de crematie die we naar iedereen verstuurde.

De uitvaart verzorgster rond alles af en gaat alles regelen, nu mocht de verloskundige in opleiding haar vragen stellen.

We hebben denk ik een uur gepraat over alles wat er gebeurd was en haar vragen beantwoord.

Ook is ze even bij Joshua gaan kijken.

Omdat Joshua op donderdag gecremeerd zou worden zou op woensdag het kistje bij ons thuis geleverd worden.

Rond de tijd dat ze het kistje zouden brengen komt er een mega zwarte bus het hofje inrijden met vlaggen op de voorkant van de bus. Je weet wel zon bus waar ze mensen in ophalen.... Met een loopsnelheid rijdt hij naar ons huis.

Sven en ik keken elkaar aan, dat hadden ze ook wel in een gewone auto mogen doen waar de uitvaart verzorgster ook mee kwam.

We woonde toen nog in een klein dorp en overal gingen de gordijntjes opzij.

Er stappen een man en een vrouw uit, de vrouw draagt het kistje, de man de deksel.

We staan al in de deuropening.

‘Wilt u dat we uw zoontje erin leggen of wilt u dat zelf doen?’

Dat willen we graag zelf doen. We nemen het kistje aan en nemen het mee naar boven.

De deksel blijft beneden, daar wilde we nog wat speciaals mee doen.

Boven leggen we Joshua, die in zijn dekentje gewikkeld is, in het kistje.

We leggen zijn knuffeltje erbij.

Beneden verf ik zijn naam op de bovenkant van de deksel, Sven zijn handafdruk erboven, mijn handafdruk eronder.

Voor altijd beschermt door onze handen. 

Snap

Die middag komen mijn ouders, mijn schoonouders en mijn zusje voor de laatste keer naar hem kijken.

Ze brachten knuffeltjes mee, en bloemen

Een mooie bruine pluche beer, een dolfijn knuffeltje met een lint met tekst ‘je zult altijd als engeltje met ons meegaan, tante Cynthia ‘, konijn van winnie de poeh, 3 beschermengeltjes en een witte roos vrolijken zijn kistje op.

Toen iedereen weer weg was heb ik uren bij hem gezeten, de laatst momenten met mijn zoon doorgebracht.

De volgende morgen zouden Sven en ik samen zijn kistje sluiten vlak voor we zouden gaan.

Dat is zo ontzettend moeilijk, je ziet je kindje voor de allerlaatste keer en daarna nooit meer.

Maar het was ook goed zo we moesten een stap verder in ons rouwproces.

In onze nette kleding gingen we op weg, iedereen achter elkaar en ik met de kist op mijn schoot.

Stevig hield ik de kist tegen mijn lichaam, nog een paar uur en ook dat kon niet meer.

Kon ik ook nooit meer zo dicht bij hem zijn.

Omdat ik natuurlijk nog maar 3 dagen ervoor op een maandag was bevallen zetten we de auto zo dicht mogelijk bij de ingang van het crematorium bij Vlijmen.

We geven Joshua mee met de uitvaart verzorgster, ze gaan alles klaarzetten voor de dienst.

We wachten in een mooie rustige kamer met banken.

We worden gehaald voor de deinst en we lopen een mooie donkere kamer binnen, in het midden staat een prachtige boom en de sfeerverlichting scheen mooi om de kist, daar staat hij, in een kist op een verhoging.

Op de kist staat een foto van zijn echo en het knuffeltje wat bij hem lag en ik graag wil houden. 

Snap

We gaan zitten en de eerste bank is gevuld, de rest van de kamer is leeg, het is stil.

De dienst begint en de uitvaartverzorger verteld een klein verhaal.

Iedereen steekt een kaars aan rondom Joshua.

Tussendoor wordt de muziek die we gekozen hadden gespeeld

Ook mijn schoonvader verteld in het kort wat en ik ook:

Lieve Joshua,

Ik ben trots dat ik jou 15 weken bij me mocht dragen,

Ik heb je warm en veilig gehouden.

We hebben genoten van elk moment dat we je op de echo’s zagen,

Ook toen je geboren werd voelde we naast ons verdriet heel veel liefde en trots.

Trots dat wij jouw papa en mama mogen zijn.

Ook al kunnen we je niet zien opgroeien, weten we dat je altijd met ons mee zal gaan.

Heel veel kusjes mama.

Aan het eind van de dienst legt iedereen witte gerbera’s op zijn kistje, Sven en ik hebben ieder een witte en een rode.

De witte namens ons de rode namens overleden broers Patrick en Bjorn.

Als iedereen de kamer uit is blijven Sven en ik nog even afscheid nemen.

Dit was het moment, het moment dat ik hem voorgoed los moest laten.

Het moment waarbij ik me van mijn eigen kindje los moest rukken en zonder hem verder te gaan.

Het was een erg emotioneel moment, zijn foto en zijn knuffeltje nam ik mee, het enige wat ik nog had van hem.

We drinken nog wat in de koffiekamer en gaan dan op weg naar huis.

Leeg, mijn handen leeg, mijn buik leeg, zijn kamer leeg, mijn hart leeg.

De uitgerekende datum staat in mijn agenda, maar ook deze dag blijft leeg.

Geen eerste huiltje, geen blijdschap, geen goed nieuws, geen eerste pakje, geen eerste lachje, geen kraamvisite, geen beschuit met muisjes, geen vlaggen en ballonnen.

Alleen een urn met een kaarsje, een foto en een knuffeltje.

Een lange weg met vele ups en downs in ons rouwproces staan op ons te wachten. 

Snap
Snap
Snap
3 jaar geleden

Dank je wel, hij heeft inderdaad inmiddels 2 zusjes. Maar blijft altijd nog een gemis in het gezin

3 jaar geleden

Wat ongelooflijk verdrietig! Helaas is het leven soms oneerlijk. Wat heb je dit sterk onder woorden kunnen brengen; tot detail en emotie voelbaar. Met tranen gelezen! Ik zie dat Joshua inmiddels 2 erbij zussen heeft. Veel sterkte met elkaar. Hij zal altijd een plek in jullie hart hebben en als engel bij jullie zijn 💙

3 jaar geleden

Dank je wel

3 jaar geleden

Ik wil je heel veel sterkte wensen.