Snap
  • Mama
  • mama
  • Verlies
  • Mamazondermama
  • Sterfdag

Mama zonder mama - omdat ik je mis

De dag die mijn leven voorgoed veranderde

Het is vandaag 10  jaar geleden sinds het overlijden van mijn moeder. Zoals elk jaar ben ik de week voorafgaand aan haar sterfdag een beetje uit mijn doen. Ik ben emotioneel, moe en er niet helemaal bij. “Het hoort er bij” bedenk ik me elk jaar dan maar. 

Maar dit jaar merk ik dat het meer met me doet dan voorgaande jaren. Wellicht heeft het te maken met het feit dat het nu 10 jaar geleden is... Of het feit dat ons gezin compleet is en zij alles heeft gemist. Van de bruiloft tot aan de geboortes van de twee meisjes.

Ik wil nog zoveel vragen. Juist nu. Als ik tegen dingen aan loop in de opvoeding en niet weet wat te doen. Een stukje bevestiging die je van je moeder soms nodig hebt. Nog steeds wil ik haar appen met foto’s van de kleintjes en laten zien hoe goed ze het doen. Ik vraag regelmatig aan haar: “doe ik het wel goed?” Maar ik krijg geen antwoord.

Vandaag op deze 'bijzondere' dag deel ik mijn openhartige verhaal over de dag die mijn leven voor altijd zou veranderen... 

Met licht trillende handen drukte ik op de bel en wachtte ik gespannen af.

Vrijdag 6 augustus 2010

‘S avonds rond 20:00 uur belde ik mijn Peetoom (mama’s broer). Mijn ouders zijn gescheiden sinds mijn 10e. En mijn oom was altijd mijn steun en toeverlaat. Ik zei dat ik me zorgen maakte omdat mijn moeder haar telefoon niet opnam. Ik had inmiddels al 3 keer gebeld. Ze nam wel vaker niet op, omdat haar telefoon aan de lader lag of omdat ze even lag te slapen. Maar toch voelde het niet goed. Instinct zullen we maar zeggen. Mijn oom was op een verjaardag en stelde me gerust met de woorden dat ze waarschijnlijk gewoon even geen zin had om op te nemen of een boodschap aan het doen was. 

Zaterdag 7 augustus

De volgende dag had ze nog niet terug gebeld. Ik was op de sportschool aan het trainen toen ik het verhaal tegen mijn vriendin vertelde en zei:” Wat als ik straks langs ga, en ze niet meer leeft?” “Joyce! Zeg niet zo’n rare dingen!” Zei ze. “Het zal allemaal wel meevallen. Misschien heeft ze gewoon nog geen tijd gehad om te bellen”. Die dag probeerde ik haar nogmaals te bellen. Maar wederom geen gehoor. Ik besloot om zondag, als ik dan nog steeds niks had gehoord, bij haar langs te gaan.

Zondag 8 augustus  

Het was een zonnige ochtend en ik besloot met mijn hondje richting mama te lopen om te kijken of alles wel oké was. De afgelopen dagen was het bloedheet geweest. Zo’n 30+ graden. Het was dan ook geen verrassing dat het ineens kei hard met bakken uit de hemel kwam. Ik stond heel kort te schuilen en besloot daarna door te lopen. Opdrogen kon ik immers bij mama thuis.

Daar stond ik dan, voor haar flat, met mijn hondje en de sleutels in mijn hand. Ik weet niet waarom, maar ik besloot eerst aan te bellen alvorens meteen naar boven te lopen. Geen gehoor... Een naar gevoel bekroop me. Ik deed de deur van de galerij open en liep naar de tweede etage. Wederom besloot ik eerst aan te bellen. Met licht trillende handen drukte ik op de bel en wachtte ik gespannen af. “Het zal toch niet?” Ging er nog door mijn hoofd. Geen gehoor... Zenuwachtig stopte ik de sleutel in het slot, draaide de sleutel om en deed de deur open. Er kwam een sterke lucht vrij die ik nog nooit eerder had geroken...

Ik wist dat ik haar levenloze lichaam in één van deze kamers zou vinden.

Ik liep naar binnen. Keek naar links, naar haar slaapkamer of ze daar misschien lag. Het bed was beslapen maar daar lag ze niet. Ik wist op dit moment al dat het niet goed was. De vraag was alleen waar ik haar zou vinden. Ik liep door naar de slaapkamer, geen mama. ‘Gelukkig’... Rechts dan, in de badkamer, geen mama. Ik liep een stukje door naar de keuken aan de rechterzijde, ook geen mama. Links was nog een klein kamertje waar mijn oude bed stond. Die deur was dicht. Ik hield mijn adem in en deed de deur in een ruk open. Geen mama... Dat zou betekenen dat ze in de woonkamer zou liggen. Ik zette mijn hondje in de kleine kamer en deed de deur dicht. Ik wilde niet dat zij ineens bij mama zou komen als ik haar zou vinden. Ik liep de huiskamer in en keek naar links. Daar zag ik haar levenloze naakte lichaam op de grond liggen. Ik riep van afstandje: “mama!!!” En nog een keer, maar dan iets harder: “MAMAAA!!” “Oh nee, mama toch” zei ik. Ik bleef op een afstandje staan en zag dat haar hele hoofd gezwollen was, haar lichaam zat vol lijkvlekken. Oké, 112 bellen dacht ik. Dat was het eerste wat ik deed.

Uw moeder ligt er bedenkelijk bij

Niet lang daarna kwamen twee ambulance broeders binnen gelopen. Ze stelden zich netjes voor en knielden neer bij mama. Ze leeft inderdaad niet meer. Één van de broeders vroeg me of ik even wilde gaan zitten. Ik werd misselijk van de geur en vroeg of ik naar buiten mocht. Eenmaal buiten belde ik meteen mijn Peetoom op (mama’s broertje). Die stond binnen 10 minuten op de stoep om mij te ondersteunen. “Heb je je broertje al gebeld?” Vroeg hij. Dit had ik geprobeerd maar zijn telefoon stond nog uit. Hij zou die dag terug komen van vakantie en bleek nog onderweg te zijn. 

Hoe vertel ik mijn broertje dat zijn moeder er niet meer is?

De ambulancebroeders belden de politie. Één van de broeders zei: “uw moeder ligt er bedenkelijk bij”. Ik begreep er helemaal niks van... Hoezo bedenkelijk? De politie arriveerde samen met de lijkschouwer en stelden unaniem vast dat het een natuurlijke dood betrof. Vermoedelijk lag mama daar al vanaf vrijdag ochtend. Maar ze konden dit niet met zekerheid zeggen. Maar het lichaam was al in staat van ontbinding vanwege de enorme hittegolf. Na 2 uur werd haar lichaam vrijgegeven. Nu was het wachten op de mensen van DELA die haar zouden komen halen. Daar zat serieus nog 1.30 uur tussen. Ondertussen vroeg ik mijn oom om mijn broertje nogmaals te bellen. Ik kon het niet. Hoe ging ik mijn broertje vertellen dat zijn moeder er niet meer is?

Niet lang daarna arriveerde mijn broertje. Vergezeld door zijn vriendin en twee vrienden die met hem op vakantie waren geweest. Hij wilde perse mama zien. Ik zei dat hij dat beter niet kon doen omdat ze misvormd was door de stuwing naar het hoofd. Toch ging hij kijken. En achteraf is hij daar blij om. Dit heeft volgens hem bijgedragen aan het rouwproces.

Ruim 10 jaar verder zijn we vandaag. En ik kan die dag nog beschrijven alsof het de dag van gisteren was. De jaren na haar overlijden ging met vallen en opstaan. Ik stond aan het begin van een rouwproces. Alle clichés kwamen aan bod. De boosheid die ik voelde omdat ze me achter liet en het verdriet omdat ze er niet langer was. Maar ook de ontkenning... Ze was in mijn gedachte gewoon op vakantie... Het waren jaren met vallen en opstaan. Wat mis ik haar! En wat had ik haar graag gezien met onze kinderen. Ze wilde zo graag oma worden. Wat zou zij een enorm trotse oma zijn geweest. Mama zijn is niet altijd even makkelijk, en al helemaal niet als je niks meer aan je eigen moeder kunt vragen.

Maar in onze herinneringen leeft ze voort. Wat je in je hart bewaard raak je nooit meer kwijt, toch?

Voor altijd en eeuwig mama ♥

Snap
3 jaar geleden

Ik ken het. Mijn afstuderen (zowel middelbaar als hogeschool) heb ik nooit met hem kunnen delen. Zo is het ook met de geboorte van onze zoon. Gelukkig heeft mijn vriend wel nog zijn beide ouders, dus hij heeft wel nog één opa en twee oma’s.

3 jaar geleden

❤️❤️❤️

3 jaar geleden

Dat is zeker zo! Het gaat zo belachelijk snel. Ik vond het elk jaar draaglijker worden tot afgelopen oktober mijn tweede dochter werd geboren. Toch weer even een moment van besef nu ook zij opgroeit zonder oma

3 jaar geleden

‘t Is daar voor je het goed en wel beseft. Zo veel momenten die ik had willen delen, waar hij bij had moeten zijn. Gelukkig wordt het voor mij wel elk jaar wat draaglijker. ❤️