Snap

Koninginnedag is anders afgelopen 3 jaar.

Afgelopen 3 jaar is voor ons Koninginnedag anders, althans voor mij.

In 2009 was ik hoogzwanger van mijn eerste kindje toen mijn lieve Queen oma overleed.

Queen Oma hoor ik iedereen zich nu afvragen. Inderdaad, mijn overgrootoma vierde haar geboortedag op 30 april. Haar verjaardag.

Ik herinner mij als klein meisje al, dat zij als wij kwamen (achterkleinkinderen), dat ze ons verwende met veel snoepjes. Tassen vol gingen mee terug in de auto, een traktatie op zich. Ook het feit dat we naar de snackbar moesten lopen voor haar, omdat ze zo gek was op raspatat. Ons lieve Queen..

Haar overlijden was een schok. Ineens was Koninginnedag geen bijzondere dag meer.En geen leuke bezoekjes meer aan deze bijzondere vrouw. Want hoewel ik al volwassen was, ging ik graag mee met mijn moeder om dit bijzondere vrouwtje te bezoeken. Ze was onze leidraad in de familie, zij hield de hele familie bij elkaar.

30 april 2009 was weer een dag die voorbij ging, zoals vele mensen dit voor bij laten gaan, geen verjaardagsfeest geen taart... Mijn zoon in zijn kinderwagen slapend en wel had geen benul dat deze dag voor mij een randje had. En dat heeft het nog steeds.

Ik laat deze dag voorbij gaan, en niet omdat ik deze dag niet vieren wil, maar omdat er sowieso niks te vieren valt. Ik herinner mij de aanslag in 2009 nog wel op deze dag in Apeldoorn. Dit fiasco staat in mijn hoofd geprent: de eerste Koninginnedag voor mijn zoon eindigde in een aanslag. Wat een feest! Dus niet.

In 2010 hebben we ook niets gedaan dan een beetje rond lopen hier in Den Helder. Er was niet veel en echt naar de stad gaan wilden we niet. Dat was te druk voor toen onze dreumes. Zo ging 2011 ook voorbij met een net 1 maand oude dochter

En 2012, wat brengt het dit jaar? We zullen zien. In elk geval is het voor mij mijn Queen omaatje herdenken, deze bijzondere vrouw die mijn hart gestolen heeft..

 

10 jaar geleden

Dank je voor je reactie. Gister heb ik met mijn kleine zoon genoten van de markt ;-)

10 jaar geleden

Ja, soms heb je dat. Het zal nooit meer zijn zoals het was. Pijnlijk en ietwat mistroostig. Probeer wel een gulden middenweg te zoeken voor je eigen kinderen. Probeer hen dat geluk ook mee te geven wat jij van je Queen oma hebt meegekregen. Op die manier maak je iets moois voor je eigen kinderen en kun jij de herinneringen koesteren. Groeten, Monica