Snap
  • Mama
  • tweeling
  • Kinderwens
  • moederschap
  • 3kinderen
  • 12weken

Kinderwens..wens..wens..wens

Niets zo persoonlijk als dat..

We zitten voor het raam te ontbijten,rustgevend uitzicht over het park en de Maas. Ik kijk richting de box en zie daar 4 trappelende beentjes. We zijn vandaag 12 weken een gezin van 5, ik vind het nog steeds wonderbaarlijk dat er 2 jongetjes bij gekomen zijn.

Ik blik vaak terug. Hoe het was voor ik moeder werd en hoe anders het was geweest als ik andere keuzes had gemaakt. Dan had ik al dit moois misschien wel gemist. Het krijgen van kinderen is een bijzondere verandering in het leven. Het is nooit meer hetzelfde. Ik mag niet klagen want ze zijn voorbeeldig! Eten als bouwvakkers, slapen als de broertjes van Doornroosje en lachen elke dag zo lief naar mij dat mijn hart bijna explodeert!

Dit gun ik iedereen met een kinderwens. Ik volg ook mensen die al heel lang verlangen naar een kindje. Ik voel hun verhaal in mijn hart want hoe het lijkt alsof ik ‘zomaar’ even mijn oudste kreeg,bleek het later toch niet vanzelfsprekend. Mijn oudste was een gelukje en als je er voor kiest om nog een kindje te willen maar je niet ‘zomaar’ even zwanger raakt, dan pas besef je hoe een kinderwens je hart raakt.

Ik zie wel eens voorbij komen dat mensen niet altijd even subtiel reageren. Er is niets zo persoonlijk als een kinderwens. Niemand gaat er over waar je voor kiest,1..2..4 of 6. Als je ze überhaupt krijgt. Welke weg je ervoor moet bewandelen om die wens in vervulling te laten gaan. Maar ongepaste opmerkingen komen vaak van mensen die die hartenpijn niet kennen. Hou beter je mond denk ik dan. In deze situaties is empathie de enige juiste optie en anders geef je alleen je luisterend oor. 

Na mijn bevalling van de oudste, schreeuwde mijn moeder nog net niet van de daken dat ik maar nooit meer geen kinderen moest nemen. Zij was getraumatiseerd door mijn bevalling en de nasleep. Maar het deed mij wel pijn. 8 weken na de bevalling zei ik dat ze mij daar mee kwetste want wat als ik nog graag een kindje wilde ooit? Zij kreeg mij ook nog op haar 35e terwijl ze al 2 tieners had omdat ze nog heel graag een kindje wilde.

Toen mijn partner en ik besloten dat we nog een keer ouders wilde worden en dan van een kindje van ons samen,hebben we dat bewust met bijna niemand gedeeld. Opmerkingen vanuit verschillende hoeken waren al gemaakt. Hij zou te oud zijn, we hebben toch allebei al een kind. Dit is niet eens het ergste wat er gezegd is. Het maakte mij heel zenuwachtig toen we gingen aankondigen dat we een tweeling verwachtte want de kwetsende opmerkingen waren diep in mijn hart blijven hangen. Ik heb de mensen waarvan ik wist dat ze het leuk zouden vinden,gefilmd. Die filmpjes kijk ik vaak terug. De vreugde en tranen van blijdschap want wat is er nou mooier dan je wens in vervulling zien gaan,lange of korte weg. Liefde tussen twee mensen die heel gelukkig met elkaar zijn en nu elke dag naar twee prachtige mensjes kijken die zij samen gemaakt hebben.

Ik had er graag nog 1 gewild. Ik denk dat 98% van de mensen om ons heen slechter zouden gaan slapen hahahaha. Terwijl ik mij er niets bij kan voorstellen dat je je daar druk om kan maken. Mijn vriendin is zwanger van kind nummer 5. Waar de 1 zegt dat het niet verantwoordelijk is,zeg ik..ze is een goede moeder met genoeg liefde en financiële middelen om voor al haar kinderen te zorgen. Al wilt ze er nog een paar..steun en vooral liefde,niemand heeft wat aan die negativiteit. 

Naast ouders zijn van 3 mooie jongens, zijn we elkaars soulmates en gaan we morgen voor het eerst een dagje samen weg zonder kids sinds de tweeling geboren is. Hij weet van niets dus ik kan niet wachten om de blik op z’n gezicht te zien als we samen weer als van ouds in de auto stappen en Nederland rond rijden,lekker uit eten gaan en vooral veel lachen. Want dat doen we graag. Om dan weer savonds thuis te komen bij ons rijkdom wat we samen gecreëerd hebben.