Snap
  • Mama
  • ziekenhuis
  • operatie
  • florianisnietvoorbij
  • rouwendemoeder
  • ruggebroken

Kan ik volgende week nog lopen?

Woensdag is het eindelijk zover..

Lieve allemaal,

Even een blog tussendoor voordat ik weer verder zal gaan met het verhaal van *Florian. 

Ten eerste wil ik jullie zo erg bedanken voor alle lieve reacties. Dat doet mij goed. Ik vind het fijn dat ik het verhaal van mijn knulletje hier mag vertellen. 

Het volgende: Ik krijg woensdag (5 augustus) een extreem zware operatie.

In mijn eerste blog vertelde ik dat ik mijn rug had gebroken tijdens de zwangerschap van de tweeling.

Ik ben van de vliering gevallen en plat op mijn rug terecht gekomen. Met een ambulance ben ik afgevoerd naar het ziekenhuis. Ik weigerde foto's te laten maken omdat ik bang was dat het DNA van mijn tweeling dan beschadigd zou raken. Weken heb ik op bed gelegen. Na de bevalling zou ik dan röntgenfoto’s laten maken.

Maar na de bevalling heb ik meer in het ziekenhuis geleefd met Florian en Celeste dan dat ik thuis was.

Ik heb totaal geen tijd gehad om aan mijzelf te denken, hoewel de pijn in mijn rug soms extreem was.

Toen Florian na een paar maanden overleed, was ik diep in de rouw en het heeft nog 5 maanden geduurd voordat ik voor het eerst naar het ziekenhuis ging en foto’s liet maken.

De artsen schrokken van de uitslag. Mijn ruggenwervel was geen blokje meer maar een driehoekje, de rest was verbrijzeld.

Mijn wervels waren flink ingezakt. Ik ben ook 3 cm kleiner geworden. Ik heb zo’n geluk gehad dat ik geen dwarslaesie heb opgelopen!

De arts zei er gelijk bij dat een operatie niet meer mogelijk was want ik zou 50% kans op een dwarslaesie hebben door de operatie. Ik ging uiteraard verder zoeken voor een second opinion en daar dachten de artsen er gelukkig anders over. De twee beste wervelkolom neurochirurgen op dit gebied zullen de operatie, die lang duurt (9 uur), gaan uit voeren.

Vier wervels zullen losgebroken en opnieuw gezet worden, de verbrijzelde wervel zal met bot uit mijn lichaam gereconstrueerd worden. Daarnaast wordt mijn scoliose gelijk aangepakt.

Wat een eng vooruitzicht!

Uiteraard is dit een risicovolle operatie omdat het allemaal dicht bij de zenuwen ligt. Gaat het fout dan zal ik verlamd zijn. 

Ik zal een week in het ziekenhuis moeten blijven, 6 tot 12 weken een korset moeten dragen, na 3 maanden mag ik eindelijk weer met fysiotherapie gaan opbouwen. Na 9 maanden hoop ik weer een beetje de oude zijn en weer te kunnen werken 🙏🏽.

Inmiddels is de pijn zo erg, dat ik elke dag een hoge dosis pijnstilling moet slikken om de dag door te komen. Wij hebben een au pair, omdat ik Celeste niet zoveel meer kan dragen.

Ik ben een controlfreak en vind het verschrikkelijk om de touwtjes uit handen te moeten geven.

Ik zie hier heel erg tegenop en nog niet eens om de operatie of de pijn maar meer om mijn kinderen.

Daarnaast vind ik ziekenhuizen verschrikkelijk. Ik heb zoveel meegemaakt met Florian. Toen ik hem naar de operatie-kamer bracht voor zijn hartoperatie stortte ik helemaal in. De paniek in zijn ogen het gevecht in zijn lichaampje toen het narcosekapje werd opgezet.

Die piepjes, alles is zo’n nare herinnering. Maar het komt goed!

Voor mijn kinderen en Tom ga ik ervoor.

Maar ik maak mij ook zorgen.

Florian overleed plotseling, wat ben ik blij dat ik er bij was toen zijn hartje ermee ophield. Dat hij bij mij mocht sterven en niet alleen.

Maar wat als er iets met mijn kinderen gebeurt tijdens de operatie, of in de dagen erna.

Dan kan ik niet bij hen zijn om ze te troosten. En wat kan ik doen als ik zolang een korset draag en niet mag tillen om ze te troosten als er een kindje valt.

Celeste is 24 augustus jarig en Florian zou natuurlijk dan ook 2 jaar zijn geworden, ik ben dan niet eens in staat om het te vieren.

Mijn kinderen hebben het al zo enorm zwaar gehad en nu moeten zij mij weer missen.

Ik wil zo graag dat zij een gelukkige en zorgeloze jeugd hebben.

Om het leed voor hen iets te verzachten heb ik voor elke dag dat zij mij moeten missen (ze mogen ivm Corona mij niet in het ziekenhuis bezoeken) een cadeautje voor ze gekocht en een briefje erbij geschreven waarom ik zo trots op hen ben en dat ik heel veel van ze houd.

Zij gaan samen met onze au pair naar een camping op de Veluwe, waar mijn ouders hun caravan hebben staan. Mijn ouders kennende gaan ze een toptijd tegemoet. 

Ik word in de Sint Maartenskliniek geopereerd in Nijmegen. Een flink eindje vanaf Haarlem/Spaarndam dus. Tom zal tussen de Veluwe en Nijmegen heen en weer pendelen.

Tom is sowieso fantastisch. Laatst zei hij dat hij het een eer vindt om voor mij te zorgen en elke dag haute cuisine voor mij zal maken. Daar verheug ik me dan maar op.

Het wordt dus helaas weer even een pittige tijd maar daarna? Daarna kunnen wij eindelijk de draad weer oppakken en doorgaan. 

Ik ga eerst maar even duimen dat de operatie goed zal gaan😬

Liefs Mirjam

 

3 jaar geleden

Heel veel sterkte met de operatie, ervaring mee, maar pas op met fysio naderhand, laat je deskundig begeleiden, daar is het met mijn man mis gegaan zodat een schroef brak en 2e operatie nodig was, daarna nooit weer pijnvrij met zelfdoding tot gevolg. 46 jaar jong😪 wens je heel veel succes en wijsheid toe.

3 jaar geleden

Heel veel succes met de operatie. Hopelijk valt de pijn, naderhand, mee. Een heel voorspoedig herstel gewenst. Ik begrijp wat je zegt over je kinderen een zorgeloze jeugd willen geven. Maar alles wat je doet, doe je met liefde. Dat is het belangrijkste. Die liefde voelen ze!!

3 jaar geleden

veel sterkte. bij de maartenskliniek ben je in goede handen. ik ben goed hersteld en zij doen er alles aan dat jij je zo fijn mogelijk voelt

3 jaar geleden

Succes en heel veel sterkte !