Snap
  • Mama
  • ziekenhuis
  • amerika
  • Adoptie
  • grootgezin
  • mamavan6

In mijn armen, het genieten kon beginnen.

De eerste weken samen in Amerika na de adoptie.

Het is al weer een tijd geleden dat ik mijn laatste blog op Mamaplaats geplaatst heb. De reden daarvoor is dat er wat dikke op gezondheid gebied van een van de kinderen speelde en ik een school kocht. Qua gezondheid gaat het gelukkig nu weer beter al zal het accepteren van haar beperkingen zoals niet mogen deelnemen aan het verkeer e.d. moeten leren accepteren, iets wat niet makkelijk is als je net 13 bent geworden.

Ook kocht ik een school, ja je leest het goed. Ik kocht een groot schoolgebouw wat we samen compleet gaan opknappen en verbouwen.

Over beide dingen zal ik binnenkort meer schrijven maar nu eerst zal ik verder gaan waar ik was gebleven bij het adoptieverhaal van River.

Eindelijk was ze in onze armen, het grote genieten kon gaan beginnen!

Ondanks dat je uren en dagen naar dit moment hebt toegeleefd blijft het onbeschrijfelijk hoe het is als je je kindje daadwerkelijk in je armen hebt. Als je bevalt van een baby ken je dat kindje ook nog niet. De eerste uren en dagen leer je elkaar kennen. Je leert de geluidjes herkennen van je kindje, je leert wat het prettig vind, je ontdekt hoe het graag drinkt enz.

Nu had ik ook een baby in mijn armen waar al zoveel mensen bij hadden geprobeerd die dingen te leren kennen, misschien hadden sommige mensen zelfs al wel wat dingen ontdekt.

Maar zij en ik waren compleet nieuw voor elkaar, ik wist niet wat ze fijn vond, ik wist niet wat ze gewend was. Je moet het allemaal even aftasten en dat doe je met liefde maar je wilt aan de andere kant zo graag haar op haar gemak stellen, het doen op een manier die ze fijn vind, die ze misschien wel gewend is. Op dat moment besefte ik mij dat er altijd een stukje zal zijn wat ik niet weet. Ik was er die eerste weken niet bij….

Ze moest iedere 2 uur gewekt om te drinken omdat haar bloedsuikers anders te veel zouden dalen, ze dronk heel traag maar viel daarna tevreden in slaap. Was ze wakker dan keek ze als een angstig vogeltje om zich heen. Geluid kwam er eigenlijk niet uit, iets waar ik mij wel zorgen overmaakte. Ze huilde nooit.

Alles wat mij opviel schreef ik op zodat ik dat aan de arts zou kunnen vragen tijdens de afspraak die stond. Bij aankomst in het ziekenhuis bleek niemand iets te weten van een afspraak. Er werd op allerlei manieren gezocht op haar voornaam, op het adoptiebureau, de pleegouders, de maatschappelijk werkster, de biologische moeder maar allemaal zonder resultaat. Uiteindelijk bleek ze op de voornaam van de biologische moeder geregistreerd te staan en als achternaam in het systeem, Adopted te hebben gekregen. De arts bekeek haar en besprak de dingen waar we rekening mee moesten houden door haar start. Hij gaf aan dat ze ook in Nederland langdurig onder controle zou moeten blijven maar dat het een sterk meisje was. Het belangrijkste was dat ze zou gaan aankomen. Ze leek enorm klein maar dat kwam doordat ze zich zo angstig als ze was compleet op krulde, uitgerekt bleek ze al 56 cm lang te zijn. Uitgerekt klinkt een beetje raar maar de arts moest haar lengte hebben om diverse redenen en het was letterlijk uittrekken. Ze kon zich niet ontspannen, je moet het echt voor je zien als een boog die op spanning staat en je vrijwel niet recht krijgt.

De arts was vol goede moed en zei dat hij vaker drugsverslaafde kinderen had gezien die de eerste tijd zo verkrampt en angstig waren maar waarbij na verloop van tijd toch wat meer ontspanning optrad. Ik had die hoop ook absoluut maar het deed mij pijn haar zo te zien. Ik heb veel kinderen gezien in mijn leven, ook kinderen die opgroeide in ongunstige omstandigheden maar haar blik die zo vol angst zat die zag ik nog nooit eerder bij een kind.

De volgende dag konden we het hotel verlaten en onze intrek nemen in een huis. Een echte verademing was dat. Leven in een hotelkamer met 5 kinderen was niet ideaal.

Voordat we daar in kunnen moeten we nog een uurtje overbruggen, we besluiten kleertjes voor haar te gaan kopen. Doordat we dachten dat het een jongetje zou zijn waarmee ons gezin uitgebreid zou worden heb ik enkel echte jongenskleertjes. Van tevoren had ik al besloten de kleertjes voor haar wel in Amerika te kopen omdat het ook compleet onduidelijk was hoe groot ze zou zijn en waar kun je nu beter shoppen dan Amerika.

Zodra mensen haar met mij zagen dachten ze dat we Spaanstalig zijn, iets wat veel mensen in Florida zijn. Als ik dan uitleg dat ze geadopteerd is prijzen ze je de hemel in. Het is dan God bless you voor en na. Als dan ook nog eens blijkt dat er nog 4 andere kinderen bij horen begrijpen ze er niets van. Hoe kun je nadat je “eigen” kinderen hebt kunnen krijgen toch kiezen voor adoptie.

Het blijft moeilijk om te realiseren dat zo’n geweldig kind als Joshua of River geen plekje in hun eigen land kon krijgen. Dat er geen gezin voor hun gevonden kon worden in het land waar ze dicht in de buurt van hun roots kunnen opgroeien. Als je wat langer praat met mensen dan blijkt dat ze zich het niet voor kunnen stellen dat je een kind met “problemen”, gemixt of gekleurd adopteert. Een vrouw zei mij letterlijk: “Als ik het dan toch moest doen dan nam ik wel een Aziaat die zijn tenminste nog slim”.

Het is vreemd om te zien dat ze je aan de ene kant de hemel in prijzen maar aan de andere kant je totaal niet kunnen begrijpen.

Ik vergeet nooit meer dat iemand heel afkeurend zei “Kijk dat is zo’n regenbooggezin” (op de meest negatieve toon die je je kunt bedenken). De kinderen waren te jong om dat signaal op te pikken en een van hen zei terug “Mooi hé!! Ik houd heel erg van regenbogen, jij ook?”.

Het maakt niet uit hoe een ander er naar kijkt zolang je er zelf maar een goed gevoel erbij hebt.

Ik ben mega trots op al mijn kinderen, stuk voor stuk. Het maakt niet uit hoe en wanneer ze in mijn leven zijn gekomen. Ze zijn mijn trots, mijn alles!

Ondertussen ging het gewone leven door. We zaten dan wel aan de andere kant van de wereld maar de kinderen moesten gewoon huiswerk maken en we zaten echt nog in een soort van kraamweek.

Die kraamweek vond wel plaats op een prachtige unieke plek waar we dan ook optimaal van genoten. Regelmatig gingen we even heerlijk wandelen, want Amerika staat dan wel bekend om zijn pretparken en shopmogelijkheden, het heeft ook een schitterende natuur.

Het is de vijfde dag als ik om 8 uur door een typisch Amerikaanse dame iets te opgewekt wordt gebeld, ze denkt dat wij de nieuwe buren zijn in de straat en heeft een heuse welkomstparty georganiseerd voor die middag. Hoewel ik het enorm lief van haar vind probeer ik haar toch duidelijk te maken dat we hier maar tijdelijk zijn om de laatste dingen rondom de adoptie te regelen en dit huis dat leeg stond daarvoor mochten huren. Ze hangt iets teleurgesteld op. Die middag tref ik een briefje aan in de brievenbus, het blijkt van de Amerikaanse dame. Ze schrijft dat ze ons graag als buren had gehad en dat ze nooit had kunnen bedenken dat we hier waren voor een adoptie, we leken zo bij elkaar te horen. Bij het briefje zit een klein pakje met een rompertje erin met de tekst “We belong together”. De tranen stromen over mijn wangen. Het zullen vast en zeker ook een soort kraamtranen zijn geweest maar ik kon niet meer stoppen. Alle emoties van de afgelopen weken kwamen er in een keer uit. Die woorden van een totaal wildvreemde zorgden er voor dat ik huilend bij de voordeur zat. Geen tranen van verdriet maar van pure blijdschap want ook al waren we pas bij elkaar, ik voelde in iedere vezel van mijn lichaam, dat we bij elkaar horen.

Na 10 dagen in het huis te hebben vertoefd moesten we weer verkassen, dus alles weer ingepakt en door naar de volgende bestemming. Het volgende huis ligt aan het strand, dus dat is echt ultiem genieten. Het is zo’n raar idee dat ik enkele weken daarvoor intens verdrietig was om een adoptie die niet door ging. Ik gunde het hem en zijn biologische oma enorm dat ze het avontuur samen toch aan konden gaan maar het was wel het kindje waar ik al maanden naar uitkeek, waar spulletjes voor klaar stonden en waar ik in mijn hoofd al over droomde, nu had ik een klein meisje in mijn armen. Een meisje dat ik mijn dochter mocht noemen maar ook een meisje dat ik nooit ontmoet zou hebben als de andere adoptie door was gegaan. Een vreemd idee maar alles in mij zei mij dat het zo had moeten lopen. Zij hoort bij mij!

Als we weer voor controle in het ziekenhuis komen herkennen ze haar direct. Ze blijkt gelukkig aangekomen te zijn maar ze blijkt ook al weer 6 cm gegroeid te zijn en dat is toch wel erg veel in 3 weken tijd. Ze maken er een notitie voor de kinderarts in Nederland. Een van de vele notities want ze schrijven ook dat ze een bezoek aan de oogarts moet hebben en dat er een MRI moet plaatsvinden. Inmiddels zit River heel erg onder de uitslag dit blijkt een reactie van het ontgiften van het lichaam te zijn.

We moesten eerst een paspoort voor haar hebben voordat we naar Nederland terug kunnen. Voor die tijd hoopten we nog de biologische moeder van River te ontmoeten maar helaas bleek zij spoorloos verdwenen te zijn. Wel wil haar biologische familie ons graag ontmoeten. Maatschappelijk werk geeft aan dat ze de familie goed kent en dat ze denkt dat we er rekening mee moeten houden dat ze uiteindelijk niet zullen komen. Terwijl we aan het wachten bij de paspoortaanvraag krijg ik van de maatschappelijk werkster een krant met daarin een foto van een van de biologische broers van River. Zo bijzonder om daar nu ook een beeld bij te hebben.

Gewapend met twee grote taarten reden we op de bonnefooi naar het ziekenhuis waar ze geboren moet zijn. Meer als een naam van het ziekenhuis hebben we niet maar ik wilde toch proberen er wat antwoorden te vinden. De gastdame van het ziekenhuis gaf toestemming om naar boven te gaan als ik ons verhaal uit leg. De liftdeuren gaan nog maar net open als een verpleegkundige enthousiast begint te roepen “Hey jullie moeten onze vrienden uit Nederland zijn, dat is River!”. Een echte Amerikaanse big hug volgt. Ze vertelt aan een stuk door over de periode die River in het ziekenhuis was. Ze blijkt de biologische moeder van River al 6 jaar te kennen en kan ons daardoor ook meer over haar vertellen. Ze begint te vertellen en dan worden dingen pijnlijk duidelijk. Die angstige blik in mijn meisje haar ogen, die is opeens zo goed te begrijpen. Volgende week zal ik daar alles over vertellen.

We vinden het super leuk als je ons volgt op www.instagram.com/come.on.lets.do.this , www.facebook.com/comeonletsdothis en/of www.comeonletsdothis.com

3 jaar geleden

mooi🥰

3 jaar geleden

Ik lees je blogs met veel bewondering, heb veel respect voor jullie en kijk uit naar je volgende blog. Je schrijft zo liefdevol, dat het me iedere keer raakt!