Snap
  • Mama
  • #zwangerschap
  • #heimwee
  • Bekkenklachten

Ik mis mijn zwangere buik...

Maar ook dingen niet 五

Op mijn insta wall zie ik ze steeds voorbij komen. De zwangere buiken. En begrijp me niet verkeerd, kleur, maat, met of zonder tijgerstrepen, ik vind ze stuk voor stuk prachtig, maar ik krijg heimwee naar mijn eigen zwangere buik. Naar het draaien van mijn meisjes, het trappelen (of zeg maar gerust keihard trappen) en gewoon, die mooie buik.

Het is nu bijna 1,5 jaar geleden dat ik voor het laatst, en ook echt de laatste keer, met een zwangere buik liep. Nou ja liep... voortgereden werd in een rolstoel. En dat is dus zon dingetje dat ik niet mis, en de reden dat ik ook echt niet meer gepland zwanger zal worden.

Mijn zwangerschappen zijn allebei goed verlopen. Dat wil zeggen, de dames deden het goed. Ze waren misschien iets aan de kleine kant, en lieten soms iets te lang niets van zich horen. Maar Evie is met 39.6 geboren , en Lynn met 40 weken precies. Alleen mijn lichaam, dat mooie zwangere lijf, dat deed niet zo lekker mee. De eerste keer rond de 20 weken begonnen met bekkenklachten, en ondanks therapie ed zat ik rond week 35 in een rolstoel als ik het huis uit ging. De tweede zwangerschap zat ik met 12 weken al bij de fysio en met 19 weken zat ik thuis. Ik ben me er bewust van dat er vrouwen zijn die meer en ergere klachten hebben, maar ik was beide keren blij dat ik mocht gaan bevallen, wat mijn lichaam dan weer verassend goed deed! 返

En toch, ondanks de pijn en ongemakken, soms heel soms mis ik het om zwanger te zijn. Om een klein wezentje in mij te voelen, en te laten groeien. Maar als ik dan kijk naar mijn prachtige meiden, weet ik dat het goed is zo. Met zn viertjes is ons gezin compleet 弘