Snap

Ik ben bang voor..

Of terwijl, mijn grootste angst. Ik wilde dit als vaker me af schrijven, maar nu kan ik het niet meer uitstellen. #30DayBlogChallange

Het aller ergste wat mij, als mama zou kunnen overkomen is dat ik mijn kindjes niet kan niet opgroeien, dat zij zonder mij verder moeten en/of dat ik ze niet (meer) kan beschermen.

Ik denk dat dit voor alle mama's hetzelfde is alleen af en toe word ik helemaal gek van mezelf en mijn gedachten. Ik kan er niks aan doen, de gedachten en beelden poppen mijn hoofd binnen en dan kan ik niks anders dan eraan blijven denken. Het zijn echte "doom-gedachten".

Ik zal jullie mijn "top3" vertellen. Niet dat dit een leuk lijstje is, het zijn de gedachten die het meest voorkomen. Let op! Dit zijn mijn gedachten, dat ik het denk betekent niet dat het ook echt feit is! 

- Nu ik de titel MAMA draag, voel ik me af en toe zwaar. Alsof ik de "tweede levens fase" al heb betreden. Kind-Mama-Oma. Met elke levens fase wordt de kans op dood groter. Bijvoorbeeld, de kans dat ik nu opeens kanker krijg is groter dan voorheen. Of dat ik ziek word in het algemeen. Ik maak me vaak zorgen om dat ik misschien wel jong dood ga.. Jong ja, ik ben jong! Maar heel vaak voel ik me oud, misschien ook een bijwerking van de Mama-titel. Het hele dood gaan, vind ik persoonlijk het ene moment enger dan het andere. Alleen als ik dan naar mijn kleine hummeltjes kijk, word ik doodsbang voor de dood. Ik wil leven, ik wil de kids zien opgroeien. Ik wil ze zien slagen, verliefd zien worden. Ik wil ze helpen en de weg wijzen. Ik wil ze zien trouwen en zelf een gezinnetje zien krijgen. En daar pas het woordje 'dood' dus niet tussen! Daarom ben ik bang. Bang om ziek te worden.

- Sinds Parijs, en alle aanslagen die er de afgelopen tijd zijn geweest, is er in mijn moeder-hoofd een serieuze dreiging ontstaan om neergeschoten te worden als ik buiten ben. Dit is de angst die het aller meest probeer te onderdrukken, omdat deze angst uiteindelijk zou kunnen leiden tot zoiets als pleinvrees. De gedachtes kan ik helaas nog niet onderdrukken. Als ik met de kids naar de supermarkt ga, denk ik niet in de eerste plaats aan mijn boodschappen lijstje. Ik denk aan wat ik zou doen als er mensen met geweren binnen zouden komen lopen.. Aan vluchtroutes. Aan hoe ik de kids ga dragen. Waar ik me zou verstopen als dat zou moeten en hoe ik de kids stil ga houden. Mijn ergste doom-gedachten op het moment. Ik kan er niks aan doen. Dit was realiteit voor mensen, in nabij gelegen landen en ik ben vast niet de enige die denkt dat na Frankrijk-België-Duitsland, Nederland de volgende in het rijtje is. Maar ik moet door!! Ik kan en wil mijn leven niet laten behersen door deze angst. Al kan ik het niet helpen om te denken aan hoe hulpeloos de kids zouden zijn als ik geraakt zou worden en zij alleen zullen zijn.. Bah! Ik ben bang voor een (terroristische) aanval of situatie waarin ik de kids niet kan beschermen.

- Ik denk dat ik zenuwachter ben voor de kids die straks naar school kan dan zij zelf. Ik wil dat ze zich daar blij voelen maar dat is best wel out of my hands. Op school moeten ze alles zelf doen. Het gaat goed op de kindervang dus de angst die ik had is redelijk weggeappt. Ik weet dat ze vriendjes kunnen maken en dat ze zich kunnen gedragen (voor zover peuters en kleuters dat kunnen, hihi). Maar wat andere kindjes hun intenties zijn weet je natuurlijk nooit, hoe ze zijn opgevoed. Ik wil geloven dat elke mama het beste voor haar kind wil. Maar als dat zo zijn zou kindermishandeling niet bestaan.. En dan lees je van die enge verhalen van leeftijdsgenootjes, zo jong als 9 jaar, elkaar bedreigen en steken met messen, of laatst een kindje dat met kokend water werd bestrooid door een jongetje uit de straat. Te erg voor woorden.. Helaas gebeurt het echt. Mijn kleine broertje is in groep 8 ook is gedreigd door een klasgenootje. Met de dood en met een mes. Wat denken deze kinderen?! Ik ben bang voor pesterijen of incidenten die de kids overkomen.

Sommige gedachten komen vaker dan andere. Buiten dat dit een goed #30DayBlogChallange onderwerp is, ben ik ook benieuwd of andere mama's dit ook hebben. Dat doom-denken. Of dat het bij mij wel een hele extreme voorm heeft aangenomen.

Waar ben jij bang voor?

6 jaar geleden

Het enigste waar ik bang voor ben is dat ik dezelfde ziekte krijg en hierdoor niet oud genoeg mag worden. Ik wil mijn kinderen groot zien worden, ik wil als het mij gegeven is oma worden en mijn evt kleinkindjes op zien groeien tot ze minstens uit de pubertijd zijn en niet meer zo op opa en oma zitten te wachten. Dat ik op een mooie leeftijd mag gaan. Op zich ben ik niet bang om dood te gaan, maar alleen bang dat het tijdstip te vroeg is en ik hoop dat de lijdensweg niet zoals die van mijn moeder zal zijn. Heb ik de pech om die wel te krijgen dan hoop ik dat ik net zo sterk als mijn moeder mag zijn. Aanslagen denk ik niet echt over. Woon in een onbekent dorp, ga niet echt naar de drukbezochte plaatsen waar ze die dingen verzinnen. Weet het openbaar vervoer niet verder te vinden dan de bus van ons dorp naar een stad verderop. En als we gaan, dan hoop ik met zijn allen. Zolang ik maar niet alleen overblijf. Denk nit zoveel na, maar is misschien ook wel dat ik bewust weinig tot niks volg ( ik hoor t wel) en nu midden in het rouwproces zit van mijn moeder. Heb gewoon genoeg aan mijzelf en mijn gezin. Maar ik kan mij alweer boos maken dat wij oom en tante zijn geworden en wij de eerste dagen gewoon niet mogen komen kijken. Dus de onzinnige dingen komen langzaam weer terug

6 jaar geleden

ik ben ook een echte doom denker. Alleen dan richting mijn zoontje. Wat als ik niet goed genoeg voor hem ben of de verkeerde beslissingen maak. Vandaag moest ik op een brug wachten met de auto boven de Maas wat als de brug krakt en we vallen krijg ik mijn zoon dan wel gered. Of een vaak terug komende droom dat hij zo valt dat zijn nek breekt of weet ik het wat maar dan dood gaat zo een dingen kan ik me dus echt druk maken. Snappen doe ik je daarom wel alleen een beetje andere uitwerking. Ik denk er over maar laat het niet mijn leven beïnvloeden in het dagelijkse ding dan, ben wel een stuk voorzichtiger met sommige dingen.

6 jaar geleden

Misschien is het een goed idee om er met iemand over te praten. Die doom ideeën constant in je hoofd brengt veel te veel stress op je lichaam. Niet goed voor jou en ook niet goed voor je kindjes. Probeer te genieten. Als er zo'n situatie zich zal voordoen kun je je toch niet op voorbereiden. En qua school enzo je moet er vertrouwen op hebben dat de leraren hier een oog op houden. Je maakt jezelf echt horensdol zo

6 jaar geleden

Oef, inderdaaf dat enge senario has crossed my mind too.. Van de kids op het schoolplein van de opvang, BAH! :( Echt niet leuk!