Terug
Blog header image

Hoe doen die andere moeders dat?

Soms heb je van die dingen waarbij je denkt.. 'Hoe doen die andere moeders dat eigenlijk'? Gisteren had ik dat weer eens, ik werd goed ziek.
Anoniem
6 jaar geleden

Fijn om je moeder in de buurt te hebben!! Ik ga gewoon door, door, door en nog eens door! Gelukkig zelden ziek.

Anoniem
6 jaar geleden

doorgaan is het ookal heb ik mijn moeder om de hoek wonen. voorheen hoefde ik maar te bellen en ze stonden er, nu na het gedoe met m'n vader is dat dus niet meer zo. maar gister heb ik het ook gered maar die van mij zijn wat groter nu. succes met het ziek zijn. groetjes Peetje80

Leyla Ummels
6 jaar geleden

uhm ja geen idee hoe.. haha.. toch door gaan.. en nu Danny wat ouders is zet ik hem voor de tv en snapt hij het heel goed als mama niet lekker is. Onlangs allemaal ziek geweest, en wonderbaarlijk was ik maar 1 dag ziek en de rest 5 dagen.

Liset2012
6 jaar geleden

Helaas werkt tv hier maar 5 minuten.. En de kleine man was ook nog niet zo lekker, want hij heeft het dinsdag gehad.. Wij woonden eerst aan de andere kant van het land.. Dan was ik dus echt alleen geweest en had het wel gemoeten.. Dat hoefde nu niet en daar ben ik zoooo blij mee ;) haha.

Anoniem
6 jaar geleden

Top zo'n moeder dichtbij! Hopelijk knapt ze ook weer snel op!

Leyla Ummels
6 jaar geleden

hihi, Danny is gek op netflix en youtube filmpjes. Toen we samen ziek waren, lagen we samen op de bank tv te kijken. Heel fijn!

Threelittlegirls
6 jaar geleden

Wij hebben geen familie om hulp aan te vragen dus het enige wat je dan kunt doen is doorgaan en proberen rust te pakken wanneer dat kan. En met 2 kleintjes is dat erg weinig ;-) Zelf ben ik onlangs ziek geweest, tegelijkertijd met de rest van het gezin. Dat is idd heel zwaar, ik wilde zo graag op bed liggen maar dat ging niet. Kwestie van doorgaan en hopen dat het snel over is. Het lijkt me heerlijk om mijn moeder op te bellen en vragen of ze een dagje op kan passen maar helaas. Gelukkig zijn wij niet vaak ziek en heel eerlijk; ik kan mezelf er tegenwoordig makkelijker overheen zetten als ik me niet goed voel. Je hebt immers geen keuze :-)

Liset2012
6 jaar geleden

Nee, je hebt dan inderdaad geen keuze. Hier is het ook altijd door gaan, ik vraag niet makkelijk om hulp, dus moet je na gaan hoe ziek ik was ;). Dank je wel voor je reactie :).

Liset2012
6 jaar geleden

Ja, ze is inmiddels weer beter. Het heerst echt in dit deel van het land. Maar we hebben het nu gehad en hopelijk zijn we nu klaar! (dus hopelijk blijft het mijn vriend bespaard)

anoniem2017
6 jaar geleden

Hihi ik ben vrijdag met griep naar huis gestuurd van het werk. Nu zijn mijn kinderen wat ouder ( 7 en 5 ) en op het gegil, geruzie na wat nogal zeer aan mijn oren deed waren ze echt super lief voor mama. De jongste liep de hele dag met een nijntje dienblad rond, mama kreeg dan nog water. Oke ze mochten bijna de hele dag tv kijken of op de ipad of ds de wii had ook nog gemogen. Mama lieten ze in de hoek van de bank. De hond deed het voor zijn korte rondjes om het grasveld en in de achtertuin spelen. Ik heb echt 3 dagen plat gelegen dus ben mij weer even aan het inlezen, nog niet helemaal fit maar ja was weer een werkdag vandaag.

anoniem2017
6 jaar geleden

Hihi ik ben vrijdag met griep naar huis gestuurd van het werk. Nu zijn mijn kinderen wat ouder ( 7 en 5 ) en op het gegil, geruzie na wat nogal zeer aan mijn oren deed waren ze echt super lief voor mama. De jongste liep de hele dag met een nijntje dienblad rond, mama kreeg dan nog water. Oke ze mochten bijna de hele dag tv kijken of op de ipad of ds de wii had ook nog gemogen. Mama lieten ze in de hoek van de bank. De hond deed het voor zijn korte rondjes om het grasveld en in de achtertuin spelen. Ik heb echt 3 dagen plat gelegen dus ben mij weer even aan het inlezen, nog niet helemaal fit maar ja was weer een werkdag vandaag.

Liset2012
6 jaar geleden

Haha ja, dan is het wel fijn dat ze iets ouder zijn. En zo te horen hebben ze best goed voor mama gezorgd. Het heerst ontzettend hoor en lees ik overal, dus het zal ook wel zo zijn ;). Hopelijk ben je nu weer helemaal opgeknapt!

Anoniem
5 jaar geleden

If Gibbs is Mouth of Sauron, we'll demote Maedkarlphia to Grima son of Galmod.Can we all agree that San Fran Nan is the sphincter of Sauron? Her face is puckery enough...

Blog header image

Kind van een ouder met zware psychische problemen

Lang heb ik getwijfeld of ik deze blog zou schrijven. Een blog die voor mij veel emoties zoals boosheid, teleurstelling en onbegrip oproepen. Toch ga ik hem schrijven, want ik hoop hier andere kinderen mee te helpen en zorgverleners op een andere manier naar casussen te laten kijken. De patiënt is namelijk niet alleen degene die hulp in deze situaties nodig heeft, de familie eromheen heeft net zo goed zorg een begeleiding nodig!

Mijn hele leven heb ik al te maken met de psychische problemen van mijn moeder. Toen ik 4 jaar was, werd ze voor het eerst voor een lange periode opgenomen(meerdere maanden). Omdat mijn vader fulltime werkte, woonden mijn broertje en ik, gedurende deze periode, doordeweeks bij mijn oom en tante in ons dorp. Zij konden ons op dat moment een stabiele ‘gezinssituatie’ geven. Dit is gedurende mijn basisschool leeftijd meerdere malen voorgekomem. 


Mijn moeder werd tijdens deze opnames opgenomen op de ‘PAAS’ afdeling in het ziekenhuis. Naar mate we ouder werden begonnen wij steeds meer te begrijpen en begonnen wij ons te realiseren dat deze jeugd, niet een normale jeugd was zoals veel andere kinderen op school. Wij moesten verplicht op bezoek, verplichte creative activiteiten met haar doen en wij moesten veel te veel aanhoren wat eigenlijk niet voor onze oren bestemd was. Dit heeft zijn sporen achtergelaten. 


Ik kan het me, tot op de dag van vandaag, inmiddels 25 jaar geleden, nog precies herinneren hoe de afdeling er van binnen uitzag. Ik weet nog waar de tafeltennistafel stond, hoe de knutsels in de kast stonden, wat het uitzicht was en waar de balie stond. Als ik terugdenk aan die tijd, dan voel ik weerstand. Weerstand om dingen te ‘moeten’ terwijl ik gewoon kind wilde zijn! Boosheid om dingen die we te horen kregen, zoals dat haar kamergenoot de kamer in de fik had gestoken. Teleurstelling omdat mijn moeder voor de zoveelste keer haar polsen had doorgesneden op de afdeling met gewoon een keukenmes en dit voor ons zichtbaar was door al het verband om haar polsen.. Hoe dan?? Dacht ik op dat moment, niet wetende dat hun allang wisten dat het alleen maar een roep om aandacht was. Angst om weer de gesloten inrichting op te moeten, waar de veters uit je schoenen moesten en je geen riem om mocht. 


Als ik teruglees in de dagboeken die mijn tante voor mij heeft geschreven, lees ik dat dit ook heel veel impact heeft gehad op mijn gedrag. Het continue afscheid moeten nemen, op de afdeling of na een verlof weekend, zorgde voor veel drift en weerstand. Wat natuurlijk eigenlijk heel logisch is omdat dat voor een jong kind gewoon niet te begrijpen is. Je moeder hoort er toch altijd voor je te zijn, voor je te zorgen, je in te stoppen als je gaat slapen en vooral gewoon ervoor te zorgen dat je kind kan zijn! Mijn tante beschrijft ook duidelijk in de dagboeken dat ze vindt dat niet alleen de patiënt gezien moet worden als patiënt, maar het hele gezin. Vroeger begreep ik hier niet zo veel van,  “mijn moeder was toch ziek, ik niet”. Ik heb nu zelf kinderen en snap dat nu zo veel meer. Wij, als gezin, hebben nooit begeleiding gehad. Alles moest wijken voor het herstel van mijn moeder, ook al viel ze continue weer terug in haar patronen. Wij ‘moesten’ veel dingen omdat dat goed was voor haar herstel, maar wat was er eigenlijk goed voor ons? Ik moet eerlijk zeggen dat daar nooit rekening mee gehouden is en dat neem ik de zorgverleners en artsen van dat moment echt kwalijk. Ik hoop met heel mijn hart dat, dat nu anders is. Het heeft bij mij namelijk voor veel littekens gezorgd. Inmiddels zijn het littekens, ik kan namelijk wel zeggen dat het vroeger open wonden waren. 


Je leest in mijn volgende blog hoe mijn jeugd verder verliep en op welk punt ik hulp ben gaan zoeken. Één ding kan ik alvast zeggen, dit was nog maar het topje van de ijsberg. Ik kan er wel een heel boek over schrijven.