Snap
  • Mama
  • minima
  • Weekbudget
  • bewind
  • Voedselbank

Het moment dat ik het los liet

Het moment dat ik het los liet.

Ik kon niet meer, het gaf mij zoveel stress. De brieven, telefoontjes en de mensen aan de deur. Brieven die ik kreeg liet ik dicht en belande zo in de la boven op alle andere brieven. Als de deurbel ging vloog ik al half in paniek, gewoon omdat ik bang was dat ik weer niet wist wat ik moest zeggen.

Het kon niet meer zo langer, ik had mijn best gedaan maar moest nu hulp zoeken.

Mijn schulden liepen op.

En ja het is mijn eigen schuld dat sommige rekeningen hoger zijn geworden. En ja ik had misschien veel eerder aan de bel moeten trekken. Maar ik dacht ergens dat ik het wel zelf allemaal kon.  Overal had ik betaal regelingen lopen en daar hield ik me ook netjes aan. Maar de schuldeisers wouden gewoon steeds meer en meer. Ik vulde het ene gat met het andere gat.

Toen was het genoeg ik moest er nu gewoon wat aan gaan doen.

De stress werd me gewoon teveel.

Ik heb via mijn hulpverlener een telefoon nummer gekregen en omdat ik bel angst heb ( weet niet eens of dat bestaat 🤣 ) hebben we samen gebeld. We konden meteen een afspraak maken en dat hebben we dus ook gedaan. Het gesprek was fijn en zo nuchter als ik ben heb ik ook gezegd ik ga ervoor.

Zo gezegd, zo gedaan.

Het duurde nog een tijdje voordat ik echt onder bewind stond. Maar in januari 2020 was het dus echt zover. Ik kreeg 70 euro leefgeld en dat krijg ik op dit moment nog steeds. Heb mezelf aangemeld bij de voedselbank en probeer er het beste van te maken.

Ik ben ontzettend blij en trots op mezelf dat ik deze stap toch heb genomen.

Maar eerlijk het is wel ontzettend zwaar.

Aan het eind van elke week barst ik in tranen uit omdat de 70 euro op is. En dan moet ik nog een heel weekend. Huilen omdat ik mijn kinderen zoveel meer wil geven maar het gewoon niet kan. Maar ook omdat ik niet meer diegene ben die alles in handen heeft, en dat is wennen.

In het begin schaamde ik me er ontzettend voor. Maar ook omdat zogenaamde vrienden zeiden tegen andere mensen. Ja ze heeft nooit geld en vraag deesi maar niet mee want die heeft de centen er niet voor.

Op dit moment is de schaamte weg maar soms komt die nog wel eens om de hoek kijken. Via mijn Instagram deel ik er veel over, en ik merk dat dit mij zo’n power geeft. De schaamte heeft dus plaats gemaakt voor moed. Want ik wil iedereen die in hetzelfde schuitje zit inspireren en helpen.

Dus ik sluit dit verhaal af en wil zeggen tegen alle lieve mama’s en papa’s die in hetzelfde schuitje zitten.

Schaam je niet, wees trots want je hebt de stap genomen. En hoe moeilijk dingen ook gaan worden. Ooit komt er een dag dat het voorbij is en je gewoon Fucking trots op jezelf mag en kan zijn.

Als ik het kan, dan kan jij dit ook.

Liefs Deesi ❤️

3 jaar geleden

Jeetje wat een verhaal ook. Ik denk dat ik ook blij ben als het klaar is en ik alles afgelost heb. Ben blij dat ik deze keuze heb gemaakt al is het echt wel moeilijk 😘

3 jaar geleden

Door allerlei omstandigheden kregen wij ook schulden. Mijn man had zaken gedaan met een familielid die niet eerlijk bleek te zijn. Het begon met 15.000 schuld en na rechtzaken, advocaat zei dat alle schuld naar de ander zou gaan, leek het opgelost. Tot na 4,5 j de bank toxh aan klopte. Doordat de ander nog niks had betaald en zich failliet had laten verklaren hadden we ineens 45000 schuld. Vriendelijk zijn we begonnen met afbetalen.... Na een jaar zag ik het ook niet. En ging t van kwaad naar erger, we waren alleen maar bezig met rentes betalen. Uiteindelijk dus toch schuldhulpverlening gebeld. Het waren zware jaren, maar wat voelde het goed toen het klaar was. Succes 🍀❤️