Snap
  • Mama
  • Adoptie
  • grootgezin
  • pleegmoeder
  • adoptietraject

Haar adoptieverhaal, deel 3.

Op het moment dat River werd geboren gingen de procedures in Nederland niet via een adoptiebureau maar liepen de lopende procedures via het Ministerie. Een andere weg dus als de dat de procedure bij Joshua was verlopen. Ik had geen enkel idee hoe lang het zou gaan duren voordat ik bericht van hun zou krijgen. Op het moment dat je hoort dat dit je kindje mag gaan zijn, dat jij dat kleine mensje aan de andere kant van de oceaan, je dochter mag gaan noemen, is er maar een ding dat je wilt en dat is zo snel mogelijk haar in je armen sluiten. Het liefst boek je de eerst volgende vlucht naar Amerika en huur je een auto zodat je dat kunt doen. Maar dat mag niet….

Je moet wachten tot alle papieren beoordeeld zijn. Tot er goed en zorgvuldig is gecontroleerd of de papieren kloppen, of de procedure zo is verlopen zoals hij zou moeten verlopen en het is meer dan belangrijk dat die stap in het traject zit maar op het moment dat het jou betreft is het een obstakel in het naar je kind toe mogen. Nadat ik wist dat River naar het pleeggezin was gebracht en ze daar veilig was aangekomen was daar ook het moment om het nieuws te delen met familieleden. We deelden het nieuws nog niet met anderen, dat zouden we doen als er meer duidelijk was over het moment waarop we zouden afreizen.

Ondertussen viel er genoeg te regelen. Er moesten babykleertjes komen en ik wou graag een tweelingbuggy mee naar Amerika. Doordat Zinsy epilepsie heeft kan ze erg vermoeid zijn, zeker na een aanval. Die aanvallen komen vaker voor als ze lang stil moet staan. Stil staan en wachten zouden dingen zijn die we zeker de komende tijd zouden moeten doen, bij de rechtbank, het ziekenhuis, de diverse bezoeken die gepland stonden en ook op het vliegveld. Joshua was op het moment dat River geboren werd 2 jaar en een echte spring in het veld. Het leek mij een fijn idee hem ergens in te kunnen zetten zodat ik niet bij bijvoorbeeld de rechtbank achter hem aan zou moeten rennen. Maar die tweelingbuggy had ik nog niet en toen ik in de winkel er een wou kopen bleek ik niet een showroommodel te mogen kopen. Begrijpelijk maar het voelde op dat moment alsof niets rechtstreeks goed kon verlopen tot daar een vrouw stond die de wanhoop in mijn ogen zag. “Ik heb er nog eentje thuis staan, mijn kinderen zijn er nu toch te groot voor, je mag hem wel overnemen. Rijd maar achter mij aan dan regelen we het direct”. Ik was inmiddels al 48 uur wakker en liep op mijn tandvlees van de zenuwen maar kon ook niet slapen door de adrenaline die door mijn lijf schoot en de lijstjes in mijn hoofd die ik wou afwerken. Alles moest goed gaan, dit kleine meisje had het al zo zwaar gehad. Dat deze vrouw mij zag, écht zag voelde op dat moment als een warme deken. Terwijl ik de buggy in de auto legde keek ze mij aan en zei “Ik heb zelf altijd in pleeggezinnen gewoond door jou zie ik dat een moeder echt voor een kind kan willen vechten ook als ze er zelf niet van zwanger is geweest, dat had ik mij nooit gerealiseerd ik zag alleen de afstand die er van mij was gedaan. Ik zag niet dat er ook mensen waren die wel voor mij vochten”. Jaren later kreeg ik een bericht van haar pleegmoeder die mij gevonden had via een artikel in de Ouders van Nu waarin ik stond. Ze schreef dat ze nu de band hadden die ze altijd had gehoopt te krijgen met haar pleegdochter. Een band die pas kon ontstaan doordat haar pleegdochter op 35 jarige leeftijd had gezien dat haar liefde er altijd voor haar is geweest. Ze bedankte mij en ik vertelde hoeveel haar pleegdochter voor mij had betekent, dat ze een verschil voor mij had gemaakt die dag. Deze ontmoeting herinnert mij er altijd dat iedere ontmoeting die je hebt een verschil voor de ander kan maken zonder dat je jezelf daarvan bewust bent.

Al na 4 dagen kwam het bericht dat we af zouden mogen reizen. Alle papieren waren in orde en we konden een ticket en een verblijfplaats gaan boeken voor de komende weken. Die tickets waren snel geboekt maar een verblijfplaats last minute vinden bleek een probleem te worden. Het was spring break en dat vieren Amerikanen zelf vaak in Florida waardoor alle accommodaties vol zaten. Allemaal wilden ze dolgraag helpen maar vol blijft vol. Uiteindelijk vond ik een hotelovernachting voor de eerste nacht, een week een huis en daarna nog een huis voor de week erop. Dat zou niet voldoende aangezien we er minstens 3 weken zouden moeten blijven maar ik besloot het erop te wagen en vanuit daar nog een verblijfplaats voor de laatste week te regelen. Er was nog 36 uur over voordat we zouden afreizen. Koffers moesten worden gepakt, werk en school moest worden geregeld, oppas voor de beesten enz. maar misschien wel het belangrijkste we konden nu eindelijk iedereen laten weten dat we er een dochter en zusje bij hadden.

Samen met de kinderen maakten ik een filmpje waarin ze de komst van hun zusje aankondigde en plaatste die op Facebook. Het moment dat je het dan eindelijk mag vertellen heeft iets magisch. Daar wij jij al dagen vol van bent, waardoor je niet meer slaapt, waar je hoofd en hart 24 uur per dag mee gevuld zijn kan je eindelijk delen. De reacties stroomden binnen, alle stuk voor stuk hartverwarmend.

Je leeft in een soort roes met maar één doel voor ogen, zo snel mogelijk naar je kindje mogen. Het is moeilijk om in woorden uit te drukken wat het met je doet als je weet dat aan de andere kant van de oceaan jouw kindje in een bedje ligt. Dat je weet dat dat kindje zorg nodig heeft. Die zorg kreeg ze uiteraard van haar pleegouders maar voor je gevoel moet jij dat doen, wil jij dat doen. Het voelt als iets moeten loslaten wat je nog nooit hebt vastgehad.

Aangezien er veiligheidsmaatregelen genomen moesten worden (de reden waarom kan ik niet over uitweiden maar er was een serieus probleem qua veiligheid van dat kleine meisje, die mijn dochter was geworden) hadden ze haar niet rechtstreeks naar het huis van de pleegouders gebracht. Tijdens een kerkdienst werd ze, door een voor hun en de andere kerkgangers volslagen onbekende man, in de armen van de pleegmoeder gelegd. Ze had enkel een rompertje aan toen ze halsoverkop uit het ziekenhuis werd gehaald. In de kerk had de man een doopjurk gevonden die hij haar aan had gedaan. Zo kwam River met een doopjurk aan en midden tijdens een kerkdienst in het leven van de pleegouders. Waar ik allerlei vragen zou stellen als ik getuige zou zijn van zo’n situatie, stelde niemand hun een vraag over dit meisje. Het was bekend dat deze mensen vaak gezorgd hadden voor kinderen die geen plekje hadden, blijkbaar ging iedereen ervan uit dat dit een vader was die zijn kind aan hun had toevertrouwd. De pleegmoeder was van deze reactie van de kerkgangers uitgegaan en dat bleek ze gelukkig goed ingeschat te hebben.

Zodra zij thuis kwamen stuurden ze de eerste foto’s aan ons door. Zo’n foto is zoveel waard. Je ziet even je kind maar het maakt de afstand ook pijnlijk duidelijk. Toen de pleegmoeder belde vertelde ze dat ze zich als voormalig kinderverpleegkundige toch wel zorgen maakte om dit kleine meisje. Ze had vaak te maken gehad met drugsverslaafd geboren baby’s maar ze had het gevoel dat er meer aan de hand was. In plaats van het extreme huilen wat ze gewend was van deze kleintjes, was River stil. Doodstil. Ook maakten ze zich zorgen over de angst die van dit kindje afstraalde. Grote ogen gevuld met angst. River verstijfde zodra ze haar vast wou houden en de lipspanning ontbrak om een flesje te kunnen drinken.

Na dat eerste telefoongesprek heb ik meer dan een uur gehuild. Zonder geluid maar de tranen bleven komen. Zo’n klein meisje dat zo haar leven moest beginnen. Niets liever wou ik dan naar haar toe gaan maar op dat moment moest ik nog op toestemming wachten. Maar er was ook angst wat als ze altijd die angst zou houden, wat als ze nooit kinderlijk geluk zou kunnen ervaren, wat als ze al teveel getekend was door alles wat ze al in haar jonge leventje had meegemaakt?

De dag daarop ging haar pleegmoeder met haar naar een kinderarts. Die bevestigde dat dit meisje wel heel zwaar verslaafd ter wereld was gekomen en ook hij maakte zich zorgen over haar afwezigheid, die totale in zichzelf gekeerde blik vol angst. Voor het ontbreken van de lipspanning leerde hij de pleegmoeder een trucje aan zodat ze toch melk binnen zou krijgen. Daarnaast moest ze zoveel mogelijk een speen aanbieden zodat ze een zuigreflex verder zou gaan ontwikkelen.

Terwijl zij bij de kinderarts was ontving haar man een telefoontje van het adoptiebureau. Er waren aanwijzingen dat het beter zou zijn als ze een paar dagen ergens anders zouden gaan verblijven. Ze besloten samen met hun dochter en kleinkind te gaan kamperen. Op die manier zou het lijken dat zij de opa en oma waren en zou niemand vragen stellen. Ze lieten ons dit direct weten. Kamperen met een baby’tje van net 2 kilo dat nog lang niet gezond was? Was dit een goed idee? Ja, dat was het zeker! Op deze manier konden ze haar de veiligheid bieden die ze nodig had. Waar ik altijd riep dat een goede gezondheid en liefde de belangrijkste dingen zijn weet ik nu dat veiligheid daarboven staat. Ik had mij nog nooit echt zorgen hoeven maken voor mijn veiligheid en daarom noemde ik die nooit. Het is net als met zoveel dingen die je zelf nooit hebt meegemaakt. Je moet ze meemaken om de ernst/het belang ervan in te zien of te zien hoe bevoorrecht je bent opgegroeid.

De 2 dagen daarna hielden we contact via Facebook maar dat was zeer beperkt aangezien ze in een bosrijke omgeving, waar de WIFI slecht was, verbleven. Iedere foto koesterde ik en bekeken we uitgebreid. Uren kropen voorbij tot ik weer een berichtje kreeg. Achteraf vroegen veel mensen mij of ik bang was in die tijd. Gek genoeg op dat moment niet. Pas later realiseerde ik mij wat er allemaal had kunnen gebeuren. Hoe serieus de dreigingen waren. Ik was vooral bezig met het feit dat ik snel naar haar toe wou, om voor haar te zorgen, om aan ons leven samen te beginnen. Pas nu ziek ik wat andere mensen zagen op foto’s van haar. De bulten, de vlekken, de open plekken ….ik keek er dwars door heen en zag haar, mijn dochter. Ze zeggen liefde maakt blind en dat ging in dit geval zeker op. De angst in haar ogen zag ik wel en ik beloofde haar iedere avond als ik haar foto een kus gaf voor het slapen dat ik er alles aan zou doen om haar gelukkig te maken, alles wat in mijn vermogen zou zitten.

Het moment dat ik de pleegouders kon bellen dat ik toestemming had om af te reizen zal ik nooit vergeten. Haar pleegmoeder zei tegen haar “Ze komen je halen, je familie komt!” en voor het eerst hoorde ik River geluid maken. Het was niet veel maar heel zacht hoorde ik een geluidje. Met tranen in mijn ogen zei ik door de telefoon tegen haar “Mama komt er aan, mama komt er aan”.

Volgende week lees je over de reis er naartoe, de eerste ontmoeting en de eerste dagen samen. We zouden het leuk vinden als je ons volgt op www.facebook.com/comeonletsdothis of www.instagram.com/come.on.lets.do.this

4 jaar geleden

Wauw, geen woorden voor, ben je alleenstaand of heb je een partner?

4 jaar geleden

Ik kijk nu al uit naar het vervolgverhaal. Kippenvel inderdaad. Veel respect voor jullie!

4 jaar geleden

Kippenvel..... ❤️❤️❤️❤️