Snap
  • Mama
  • fietsen
  • loslaten
  • mijlpaal
  • Momlife

Eerste keer fietsen; zit ze nog?

Oh my, ik keek er al maanden naar uit, bij wijze van spreken. De eerste keer gaan fietsen met m’n meisje. Ik dacht dat dat vanzelf zou gaan. Maar wat ik niet had verwacht, was dat ik het best wel een beetje heel eng zou vinden...

Van een schoonzuster kreeg ik een voorzitje. Want daar begin je tenslotte mee. Een aantal jaar geleden heb ik de elektrische fiets van mijn opa geërfd. Na ontvangst van het voorzitje, haalde ik enthousiast de fiets uit de schuur en keken manlief en ik hoe we dat zitje op het stuur moesten monteren. Na een half uur pulken en rukken en turen naar dat stuur, viel mijn oog op een klein stickertje: niet geschikt voor kinderzitje. Weg enthousiasme! 

Op een achterzitje zitten altijd de grotere kindjes, dus enigszins gedemotiveerd was ik wel. Om nou gelijk een hele nieuwe gebruikte fiets te gaan kopen, vond ik ook weer zo wat. Toch gaf ik het nog niet helemaal op en raadpleegde mijn grote vriend Google. Baby 8 maanden achterzitje, werd de zoekterm. En jawel, een filmpje van Urban Iki popte up met daarin een hele toffe mevrouw die zei dat kindjes die zelfstandig kunnen zitten en ongeveer 9 maanden oud zijn “zowel voor- als achterop” mochten zitten. Yesss!! Bol.com, Urban Iki achterzitje, bestellen, klaar!

Dus, dag later, kinderzitje binnen en direct geïnstalleerd. Ik kreeg wel veel reacties dat dat niet kon, dat ze eerst voorop moest. Maar ik zei dat de mevrouw van Urban Iki zei dat het wel mocht! Die mevrouw was nu mijn beste vriendin. Klaar om te gaan fietsen, dacht ik! Voor de eerste keer gaan fietsen met de kleine vond ik wel een gezinsactiviteit, dus wachtten we even tot papa ook tijd had. Op een zondag was het zover.

Out of the blue vraagt de husband of ik zin heb om een stukje te gaan fietsen met de kleine meid. Mijn enthousiasme schreeuwt: ja leuk fietsen!! Tegelijkertijd roept een ander stemmetje er achteraan: Maar weet je dat wel zeker, heb je er al over nagedacht wat er kan gebeuren? Dus dat deed ik...

Doemdenken is mij niets vreemd. Nu het onze dochter betreft, krijgt het ineens nog een andere dimensie. Plotseling krijg ik een vreselijke knoop in m’n maag. Ik had nog niet geoefend. Wat als ze toch niet goed in het zitje bleef zitten. Wat als ik een bocht maak en ze kukelt eruit. WAT ALS IK HAAR VERLIES??

Mijn man is dan altijd lekker rustig: dan gaan we toch niet. Even goede vrienden. Maar direct weet ik wat ik, vooral tegen mezelf, moet zeggen. Kom op, je moet er doorheen! Dit is inderdaad even spannend, maar ze gaat dit vast leuk vinden. Kom op mama, je kan het!

Dus daar ga ik, eerst lopend naast de fiets, een paar stapjes rechtdoor, een bochtje naar links, stukje verder lopen, bochtje naar rechts. Indy zit rustig rond te kijken. Ze zit ook eigenlijk best stevig in die gordels. Zal ik dan even een klein stukje fietsen? Ik fiets een klein stukje over de dijk en terug. Indy zit nog steeds heel rustig. En nog steeds stevig in de gordels.

De kalmte keert, net zo snel als hij weg was, ineens weer terug. We gaan fietsen! Mijn man stelt voor achter ons aan te fietsen. Alsof ik in één keer een potje zorgen aan de kant heb gezet, antwoord ik adequaat dat hij het toch niet voor is als ze zou vallen. Het lijkt of ik toch ineens het vertrouwen heb gevonden. 

Maar toch, de eerste twee kilometer vind ik het echt wel spannend, ik kan haar niet zien. Alleen horen. Volgens mij hoor ik haar lachen, en kletsen. Ik besef me ook gelijk waarom mijn man voorstelde achter ons aan te fietsen. Of in ieder geval schuin achter ons: hij kan haar snoetje zien. Ik hoef maar naar zijn gezicht te kijken om te weten dat het goed zit, of ja, dat zij goed zit. Na die eerste twee kilometer fietsen we langs een grote boerderij met veel ramen. Ik kijk opzij, in de ramen, zie m’n kleine vriendinnetje lachend achterop zitten, haar handje uitgestoken om de wind te vangen. 

Bij terugkomst heb ik er eerst een potje om zitten huilen. Zo fijn vond ik het dat de m’n kleine vriendin zo had genoten. De volgende dag gingen we weer!

Hoe heb jij de eerste keer fietsen ervaren? Houdt jouw kindje ook zo van fietsen? 

Liefs, Joyce

Ps: vind je het leuk om meer van ons te zien? Zoek op Instagram op joyce_indyspiratie of klik op het Instagramlogo in mijn bio. Gezellig!

4 jaar geleden

Dat kan blijkbaar ook hè? Hoorde ik onlangs ook inderdaad. Je kan in ieder geval saampjes, zo leuk! Hoewel ik het jammer vind dat ze niet voorop kan, als ik haar zo achter me hoor lachen vind ik dat ook fijn! Ik roep wel een aantal keer achterom. 😉

4 jaar geleden

Wat heerlijk om zo samen op pad te zijn en wat fijn dat je een stoeltje hebt gevonden waarmee ze ook al achterop mee kan. Hier moet ik nog even geduld hebben tot ze mee kan, tenminste, voorop. Nu zit ze in de maxicosi achterop.