Snap
  • Mama
  • zwangerschap
  • Spoedopname
  • #eenjaargeleden
  • spierziekte
  • guillain-barre

Een jaar geleden dat ik ziek werd

Hoe het Guillain Barre Syndroom mijn leven heeft veranderd

3 september 2019 - 3 september 2020

Vandaag is het precies een jaar geleden dat ik in het ziekenhuis werd opgenomen voor de spier/auto-immuunziekte Guillain Barre syndroom (GBS). Ik moet zeggen dat ik erg tegen deze dag heb opgezien, met het besef dat mijn leven vanaf toen ontzettend is veranderd. Vorig jaar wist ik nog helemaal niet hoe alles zou gaan lopen. Tja, ik was ziek, voor even. Ik was net 6 weken zwanger. Ik maakte mij meer druk om mijn kindje. Hoe bizar is het dat de zwangerschap uiteindelijk ‘goed’ is gegaan en ik nu een prachtig, perfect en gezond zoontje op de wereld heb gezet?

Af en toe voel ik mij zielig, af en toe voel ik mij sterk. Mijn gemoedstoestand wisselt tegenwoordig enorm. Tussen het ziek zijn en mijn bevalling dacht ik alleen maar aan mijn kindje, hoe sterk ik moest zijn voor de bevalling en of ik wel een goede moeder kon zijn en worden, daar gingen de gesprekken bij de psycholoog voornamelijk over. Ik zat zelfs niet op een roze/blauwe wolk, mijn eerste babyspul wat ik zelf heb gekocht was met 30 weken. De babyshower die gepland stond, de babymoon die wij nog wilde doen, het genieten van de zwangerschap en dingen ondernemen met vriendinnen voordat Maxime geboren zou worden, de zwangerschaps – én de newborn fotoshoot die ik gepland had staan. Allemaal dingen die ik niet heb kunnen doen en niet door zijn gegaan mede door mijn ziek zijn en die …. Corona. BAH! Maar helaas dingen die ik ook niet meer over kan doen..

Ik was alleen maar met mijzelf bezig, maar aan de andere kant ook niet.

En nu… een jaar verder, lijk ik daar een terugval van te krijgen, psychisch. Misschien komt het door het niet kunnen accepteren van het ziekteproces, misschien is het de ‘overlevingsstand’ die al een jaar aanstaat, het doorgaan. De vooruitgang gaat me niet snel genoeg. Of misschien is het bang zijn dat ik 1 op de 4 patiënten ben waar de restverschijnselen blijven.

Terwijl ik aan de andere kant veel te snel wil gaan en dat weet ik. Ik verwacht te veel van mijzelf, ik ben een perfectionist. Ik ben meteen na mijn zwangerschapsverlof begonnen met re-integreren, fysiotherapie (twee keer in de week een uur) en dan natuurlijk ook nog de zorg voor Maxime, het huishouden (wel zo min mogelijk) en mijzelf. Best pittig. Misschien moet ik mijzelf wat meer tijd gunnen… Misschien moet ik een keer trots op mijzelf zijn… Misschien moet ik er niet te veel aan denken… Misschien moet ik mij niet beter voordoen dan dat ik ben.

Misschien klinkt het allemaal negatief, maar dat is het niet. Soms ben ik best trots op mijzelf. Het is af en toe gewoon moeilijk uit te leggen. En soms…. Soms klinkt het overdreven zielig, of overdreven blij.