Snap
  • Mama
  • winactie
  • moederschap
  • ouderschap
  • zindelijk
  • potje

Een deur die zomaar open gaat, plassen op een potje en een cheerleader met pom-poms

Kort geleden was ik me ook al het leplazarus geschrokken..

‘8..9..10..wie niet weg is is gezien’! Ik haal mijn handen voor mijn ogen weg en kijk om me heen. Heel even ben ik verbaast om het feit dat JD niet direct te zien is binnen een straal van 1 meter. Meestal staat hij pal achter of naast me als hij zich moet verstoppen en roept dan schuddebuikend van het lachen ‘BOE, mama!’. Dus nu hij zich daadwerkelijk ergens heeft verstopt moet ik even acclimatiseren. Ze worden zo snel groot ;)!

Eenmaal bijgekomen van deze grote verandering in ons leven ga ik JD zoeken. JD heeft zich dus echt ergens verstopt maar waar? Het meest voor de hand liggende is achter zijn bed. Terwijl ik naar zijn bedje loop roep ik overdreven ‘Oh nee, waar is Jay-Dean nou? Hij is zo goed verstopt! Zit hij misschien achter zijn bedje...?’. Maar wanneer ik achter zijn bed kijk zit er geen klein, gniffelend jongetje achter. Oké, oké hij is er echt voor gegaan denk ik bij mezelf. In zijn kamer zit hij echt niet. Ik loop naar de woonkamer, vastberaden dat hij daar wel zal zitten. Bij het voorbijgaan van de keuken werp ik een vluchtige blik. Misschien zit hij daar wel. Maar nee, geen JD in de keuken. Ik loop verder naar de woonkamer.

Eenmaal in de woonkamer aangekomen is geen spoor van JD te bekennen. Op een of andere manier vind ik het heel raar dat JD zich heeft verstopt op een plek waar ik hem niet in binnen 1 seconde gevonden heb. Ik bedenk me ineens dat ik in de gehele tijd dat ik aan het zoeken ben ook geen geluid heb gehoord van hem. Zelfs geen ‘Maamaaa’ of zachte gniffel. Mijn verbazing maakt plaats voor een onprettig onrustig gevoel. Zo groot is ons huis namelijk niet en JD is eigenlijk geen guppie die zichzelf niet binnen 3 seconde wil verklappen.

Kort geleden was ik me ook al het leplazarus geschrokken; We waren net thuisgekomen van boodschappen doen. Ik had de deur dicht gedaan en liep naar de keuken om de boodschappen uit te pakken. Toen ik weer langs de voordeur, richting de woonkamer, liep zag ik dat de voordeur wagenwijd open stond. Een tikkeltje verbaast sloot ik de deur, er vanuit gaand dat ik de deur niet goed had dicht gedaan en de wind hem weer had open gewaaid en liep door naar de woonkamer. Ik verzamelde de vaat die in de woonkamer stond om te gaan afwassen. Bij het teruglopen naar de keuken stond de voordeur wéér wagenwijd open. Wederom sloot ik de deur. Dit maal checkte ik twee maal of hij goed in het slot was gevallen. Ja, de deur zat dicht. Dus ik liep weer verder. Toen ik de deur na de 2e keer dichtdoen nogmaals open zag staan was ik er helemaal van overtuigd.. er zit iemand in mijn huis, te spelen met mijn hoofd. En daarin had ik eigenlijk wel gelijk. Het was dan geen inbreker zoals ik op een gegeven moment dacht maar het was JD. JD was gegroeid en kon dus bij de deurklink. Hij had telkens de deur open gedaan en was daarna iedere keer terug gelopen naar de woonkamer. Man wat was ik opgelucht toen ik hem daar op betrapte. Geen inbreker maar een klein boefje die iets nieuws had ontdekt. Vanaf dat moment de deur op slot gedaan.

Maar nu ik JD niet kan vinden ben ik toch bang dat ik de voordeur niet op slot heb gedaan. Beelden van JD boven aan die harde betonnen trap doen mijn buik omdraaien. Ik loop vlug naar de voordeur om te voelen of deze op slot zit. Maar deze zit goed op slot. Dubbel zelfs!

Huh? JD moet dan echt in huis verstopt zijn. Ik zoek in de badkamer, mijn kamer, zelfs in de schoenenkast. Geen JD.

Dan hoor ik eens vanuit de woonkamer een zacht gesteun. Ik loop er snel naartoe. Het komt achter de bank vandaan. In eerste instantie zie ik geen JD achter de bank maar dan ontdek ik de twee kleine voetjes die onder de gordijnen vandaan komen.

Hardop zeg ik 'Ik weet het niet meer hoor. Jay-Dean heeft zich zo goed verstopt! Ik geef het op..' en trek dan snel het gordijn voor hem vandaan. 'BOE!' roep ik, er van overtuigd dat JD heel even schrikt en het dan op een lachen zet. Maar in plaats daarvan zegt hij boos 'Neej' en trekt het gordijn weer voor zich zodat ik hem niet kan zien.

'Wat is er aan de hand JD?' vraag ik hem rustig. Het enige wat ik vanachter de gordijnen te horen krijg is een zacht gekreun en gesteun. En dan pas valt het kwartje.. JD is aan het poepen maar wil niet meer dat ik hem dan zie. Net zo als mama lekker een momentje voor zichzelf. De laatste tijd had ik het al eens gemerkt dat JD het niet meer fijn vond om te poepen wanneer ik naar hem keek. Haha, dat klinkt zo gek als ik het nu schrijf maar het was niet meer dan normaal dat JD soms ineens stil stond in de woonkamer, zijn poepie-gezicht trok en zijn business ging doen. Maar goed nu dus niet meer. JD had weer eens een fase achter zich gelaten en stond aan de voet van een andere.

Zo lang nodig liet ik hem met rust. Toen JD achter het gordijn vandaan kwam zei ik hem dat ik begreep dat hij het niet meer fijn vond om in het openbaar te poepen en dat dat niet erg was. Hij knikte en liep langs me heen.

De volgende ochtenden besloot ik hem bij het opstaan eerst op de wc te zetten om hem gewend te laten raken aan het zitten op de wc. Tot mijn verbazing vond hij dit niet vervelend en hoorde ik zelfs bij de eerste keer een aantal druppels in de wc-pot vallen. Man, wat kan ik op zo'n moment trots zijn. Hahha. Ik sta nog net niet met pom-poms JD aan te moedigen met een plas-op-de-wc-jel. Maar het scheelt niet veel.

Deze ochtend zette ik hem weer op de wc. Nadat ik zei 'Probeer maar te plassen Dean' klonken er binnen een aantal tellen de eerste druppels. De druppels werden gevolgd door een daadwerkelijke straal en een grote grijns op het gezicht van JD. Ik zou graag willen zeggen dat ik minder belachelijk, idioot, enthousiast had gereageerd maar goed dan zou ik Valentina niet zijn. 'Jaaa!! Jay-Dean!! Wat goeeeed!! Je hebt geplast!!! Wat goeeed!!' zo ging het ongeveer. Haha, ja een beetje schamen doe ik soms wel. Maar goed, ik was en ben nog steeds ook wel heel erg trots!

Binnen kort zal hij zelf naar de wc lopen en uit zichzelf gaan plassen. Ik vind het snel gaan allemaal. Maar goed.. zo gaat het in het ouderschap. Je zou het leuk vinden als ze iets zelf zouden kunnen en dan, wanneer ze het zelf kunnen en niet meer anders willen, verlang je weer naar die goede oude tijd. Herkenbaar?

Ach ja we kunnen niets anders dan ons erbij neer te leggen en te genieten van alle stappen die ze maken. En dat is prima.

Soms moeilijk, maar prima.

Bron: MommyCoolspiration op Instagram https://www.instagram.com/mommycoolspiration/

VOLG JE MOMMYCOOLSPIRATION NOG NIET? DOE DAT DAN NU SNEL EN SPEEL AUTOMATISCH MEE MET DE WIN ACITIE! WIN EEN GAVE LIJNTEKENING VAN EEN FOTO NAAR JOUW KEUZE. OOK KLEUREN, GROOTTE EN DETAILS MAG JIJ UITKIEZEN!! 

Snap
3 jaar geleden

Hahaha, groot gelijk hebben ze! Helemaal prima. Je had zijn boze 'Nej!' en hoofd moeten zien toen ik het gordijn weg trok. Wat een plaatje was dat geweest. haha

3 jaar geleden

Hahahah, nee hij was er inderdaad niet vandoor. Wat privacy? Die krijg ik ook zelden als ik op de wc zit. 😂

3 jaar geleden

Fijn achter het gordijn! Haha hier moet ik ook weg als ze op potje gaat mama weg prima haha

3 jaar geleden

Ik zat met spanning te lezen, was even bang dat hij er vandoor was. Gelukkig gewoon poepen! Geef die jongen toch wat privacy ;)