Terug
Blog header image

Doe even (PARA)normaal! (deel 1)

Die Andere Wereld. Is die echt? Moeten we terecht bang zijn? Wat voor effect hebben hormonen, en slaapgebrek op onze paranormale beleving?
Lindsy83
6 jaar geleden

AArgh ik weet niet of ik je tweede deel wel durf te lezen! Ik vind het ook eng om een tent te maken voor mij en mijn zoontje, ook dankzij de sixth sence ;) Dank je voor het noemen van mijn blog! Leuk dat ik anderen kan inspireren :D Je hebt het wel weer zo leuk geschreven dat ik toch denk ik een poging ga wagen als je vervolg komt...

MummySuze
6 jaar geleden

Haha, ja dat van die tent heb ik ook! Haha! Natuurlijk noem ik jouw blog. Het is echt een geode, en iedereen moet het lezen. Deel twee staat klaar...voor als je durft.... GRAAG hoor ik hoe je die ervaren hebt.

MummySuze
6 jaar geleden

Ik bedoel: 'goede' (ellendige automatische Engelse spell-check)

Anoniem
6 jaar geleden

De pot was rood en de plant groen.

TessK
6 jaar geleden

En direct door naar deel 2, zie m al staan! Oh, ik heb gelukkig geen angst na het zien van films. Maar ik snap anderen wel!

EvaD
6 jaar geleden

Daar durf ik ook allemaal niet naar te kijken, ben echt een schijterd wat dat betreft!

MummySuze
6 jaar geleden

I stand corrected...

MummySuze
6 jaar geleden

Zie? Het zegt niets over ons... Het zijn die films die zo "echt" gemaakt zijn... Brrrrrrrrr (ik ril weer)...

MummySuze
6 jaar geleden

Fijn hé, dat er geen lange wachttijd was tussen deel een en twee. Je bent gezegend met je non-enge-film-angst!

Blog header image

1 december.. nu 2 jaar later

1 december 2020 de dag dat onze rollercoaster begon.. en nu 2 jaar later..

Morgen 1 december.. een datum die voor altijd in m'n geheugen gegrift staat. Een dag die ik al minstens 100 x herbeleef en minstens 50 x besproken heb. Herinneringen die nog zo vers zijn als herinneringen van gister. 


1 december 2020 was de dag dat ik voor de ligging echo ging met 34 weken zwangerschap en nog 1 x die verrekte niertjes checken. Waar ineens de wereld op z'n kop stond. Gespiegelde organen en dan een hartafwijking. Waar ik kompleet gebroken de praktijk verliet. Savonds we samen wat positiever werden want de medische wereld kon toch al zoveel. Om vervolgens een dag later ons ineens in een rollercoaster stapte en waar we de volgende 5 weken leefde tussen hoop en vrees. Een diagnose onduidelijk. Een antwoord moesten afwachten. En de nachtmerrie. Komt onze kleine man überhaupt wel thuis. De geboorte de diagnose en de opluchting. Ik heb het allemaal wel geschreven. Maar het blijft onwerkelijk. 


Kleine superster. Hoe ongelofelijk trots ben ik op je. Je leeft speelt eet slaapt bijna alsof je gezond bent. Ik zeg bijna want er zijn echt wel dingetjes. Bijna 23 maanden oud. Je tweede verjaardag staat bijna voor de deur. De leeftijd waarop de artsen aangaven de minimum leeftijd te verwachten van jouw operatie.. ergens tussen 2 en 3 jaar hebben ze ons verteld het kon ook eerder het kon ook later...  ik hoop dat het nog maanden kan volhouden. En ik dit gevoel van angst en onzekerheid nog even langer vooruit kan schuiven, maar laten we vooral nog even genieten van het hier en het nu ❤️

TODO: Add alt to media