Terug
Blog header image

De Dag der Diagnoses - deel 2

Dat mijn hoofd altijd al véél enthousiaster dan mijn lijf was wist ik al. En nu snap ik eindelijk waarom. Een stuiterbal in een oud lijf...

In mijn vorige blogs eerder deze week heb je kunnen lezen over mijn zoektocht naar een verklaring voor al die klachten die steeds heb (en krijg), plus hoe daar een voor mij verrassende diagnose ADHD uit kwam. Nu kreeg ik op die 29 december, De Dag der Diagnoses, ook nog een andere diagnose. Een die eigenlijk heel tegenstrijdig is met mijn enthousiaste, stuiterende ADHD-hoofd. Maar wel een die ik al wat meer zag aankomen, waar ik na het nodige Google-werk zelf op aan heb gestuurd om te laten onderzoeken. Die 29e bevestigde de reumatoloog het dan ook inderdaad: Ik heb fibromyalgie. Fibro-wattes? Leuk Scrabble-woord: fibromyalgie. Ook wel weke delen-reuma genoemd. Oftewel, het valt onder de reumafamilie (er zijn geloof ik enkele tientallen soorten reuma). Maar het is heel anders dan de meer bekende ontstekingsreuma, met de pijnlijke gewrichten en uiteindelijk vergroeide handen. Het zit in de weke delen. Letterlijk betekent het woord dan ook 'pijn in bindweefsel en spieren'. Iemand met fibromyalgie heeft chronisch pijn en is chronisch vermoeid. De pijn zit hem dan met name in de achttien zogenaamde 'tenderpoints', maar je hele lichaam reageert op die pijnlijke plekken, waardoor je op meer plekken pijn kunt ervaren. Je kunt zo gaan compenseren door de tenderpoints in je schouders en nek dat je hele rug verkrampt raakt bijvoorbeeld. Bij fibromyalgie kunnen ook klachten komen als stijfheid, heftige hoofdpijnen, tintelend gevoel, darmklachten, allergische reacties, huidproblemen, misselijkheid, hartkloppingen, duizeligheid, etc etc. Tja, heel herkenbaar voor mij. 

De oorzaak is helaas nog niet bekend van fibromyalgie. Er zijn talloze onderzoeken waar theorieën uit komen, zoals een verhoogd aantal zenuwvezels in de zenuwuiteinden, of verzuringen in het lichaam waardoor pijnpunten ontstaan. Maar niets staat vast, niets om onomstotelijk bewezen. En daarmee is er ook geen behandeling of genezing voor de ziekte. 

Nu had ik dat laatste vooraf al gelezen en daar had ik me al op ingesteld. Zelfs zonder (mogelijke) diagnoses, wist ik al toen ik het medische onderzoekstraject in ging afgelopen half jaar, dat ik niet hoefde te hopen op iets wat genezen kon worden. Ik was vooral op zoek naar verklaringen, naar een reden om wat meer begrip voor me zelf te kunnen op brengen. Een paar weken nadat de diagnose gesteld werd, kreeg ik een gesprek met de reumatologisch verpleegkundige. Tja, ik ben ik, dus ik had al ontzettend veel gelezen hierover, voordat ik het gesprek in ging. Dus wonderen verwachtte ik niet meer van dat gesprek. Mooi, dan kon ik ook niet teleurgesteld worden. Maar toch, ik stond er helemaal voor open. Wie weet hoorde ik iets handigs. Ze deed het overigens top. Vanuit mijn coach-achtergrond let ik automatisch altijd extra op hoe mensen een dergelijk soort gesprek inkleden. Nou volgens het boekje en meer. Een veilige omgeving creëren, mij op mijn gemak stellen, het ijs breken. Daarna op fijne toon en met open lichaamshouding vertellen wat we die dag gingen doen en wat fibromyalgie nu precies betekende. Overal bij vragen of ik het snapte, of ik daar nog vragen over had. Heel fijn. Nu merkte ik wel, maar dat was even een persoonlijk proces van mij, dat ik met sommige dingen die ze vertelde wat moeite had. Het idee van ik en fibromyalgie, dat was ik al vrij goed een plaatsje aan het geven. Immers, de klachten waren er altijd al, met de dag meer. Maar nu had het eindelijk een naam. Ik als individu met fibromyalgie, dat kon ik handelen. Maar ze begon een paar keer over lotgenoten. Over de groep fibromyalgie-patiënten. Hop, in de weerstand. Ik liet het niet merken, maar ik werd er bijna misselijk van. Hoe slecht ook van me, maar ik heb bij de 'groep' patiënten met deze aandoening een vrij gegeneraliseerd beeld vrees ik. Het type 'slachtoffer' (laat dit nu net mijn grootste allergie zijn) wat zich zuchtend door het leven sleept. Een Facebookgroep waar ik me een maand geleden bij aansloot, met als doel wat meer kennis en tips op te doen over de aandoening, bevestigde dit beeld helaas. In plaats van feitelijke inhoud of interessante discussies, las ik vooral berichten als "Ze zeggen dat er na regen weer zonneschijn komt. Nou ik hoop dat dit gauw eens gebeurt want deze regenwolk is wel erg groot". Kots...Of continu van die quote-foto's in zwart wit met een huilende vrouw op een strand bij zonsondergang, met zo'n heftige quote over hoe sterk een huilend persoon kan zijn. Sorry, ik trek dat niet. Sommige quotes in het algemeen kunnen heel inspirerend zijn. Maar als het enige dat je kunt uiten er voor bedoeld is om te benadrukken hoe slecht het gaat en hoe zielig je bent, getverpielekes nee, daar kan ik niets mee. Begrijp me niet verkeerd, iedereen heeft recht op baaldagen. En natuurlijk mag je dat uiten. Ik heb alle begrip voor je en iedereen om me heen nodig ik van harte uit zijn/ haar hart meteen bij mij te luchten. Graag zelfs! Maar hier gaat het om de mensen die in een slachtofferrol zijn gedoken. "Waarom overkomt mij dit toch altijd?", "Als je ziek bent weet je pas wie je echte vrienden zijn", sorry maar daar is Facebook (vaak ook te lezen op persoonlijke profielen die bij iedereen op de tijdlijn verschijnen) toch niet voor. Plus, kom op, je mag balen, maar ook genieten. Niet alles is kut. Het leven is eigenlijk best tof! Alleen maar bij de pakken neerzitten, daar stond die Facebook-groep vooral vol mee. Ik voelde me voorál niet een van hen. 'Groep verlaten, weet u het zeker?' Ja beste Facebook, groep verlaten, ik weet het zeker. Hier heb ik niets aan. En toen de verpleegkundige dus over de groep fibromyalgie-patiënten, kreeg ik dat gevoel van weerstand. Daar was ik nog niet aan toe. Ik heb het haar wel uitgelegd, mijn gevoel er bij. Ze snapte dit wel. Ze vertelde me dat er gelukkig ook een hoop heel sterke, níet-slachtoffers zijn met fibromyalgie. En inmiddels weet ik ook van meer mensen met fibromyalgie om me heen, die inderdaad vooral geen slachtofferrol hebben. Die ook wel eens balen, maar gewoon door gaan en de positieve kant van het leve zien. Dank u, daar kan ik wél wat mee. Maar stapje voor stapje voor mij nog even. Ik voel me nu nog niet bij 'de groep lotgenoten' horen. Dat gaat me nog te ver, daar ben ik nog niet aan toe. Dat stapje komt misschien ooit nog. Voor nu ben ik gewoon even een individu met deze aandoening, goed?  

De verpleegkundige begon ook over bestrijding van de klachten (immers, genezen kan niet). Bijvoorbeeld pijnbestrijding. Hoewel ik hier terughoudend in ben, kan ik me nog voorstellen dat ik hier enigszins voor open kan staan. Maar toen begon ze over mogelijke revalidatietrajecten. Poeh nee. Ik ben overigens helemaal pro-revalidatie hoor. Dat was ooit mijn gekozen carrière-pad, toen ik nog fysiotherapie studeerde. Maar door mijn achtergrond in fysiotherapie, coaching en jarenlange zelfreflectie, geloof ik niet dat dit op dit punt voor mij veel gaat bieden. Want hier zal vooral in gegaan worden op het belasting vs. belastbaarheidsmodel (ken ik als geen ander), je persoonlijke valkuilen en eventuele persoonlijke overtuigingen die deze valkuilen veroorzaken en in stand houden. Ook dat heb ik al volledig in kaart gebracht de afgelopen jaren. Ik heb mijn valkuilen al helemaal uitgekristalliseerd, ik moet er alleen wat bewuster uitblijven. Ik heb mezelf al heel lang geleden aangeleerd om standaard over mijn grenzen heen te gaan. Superwoman ging zich immers niet laten leiden door wat klachten, daar was ik te jong voor, life is too short. Strijdlustig ging ik steevast over allerlei pijngrenzen heen. Vol enthousiasme stond ik ogenschijnlijk energiek hiphop-les te geven en de rest aan te moedigen nóg even 20 jumping jacks met mij mee te doen in de warming-up. Hopsend en springend beulde ik mijn leerlingen lekker af in de lessen, maar mezelf stiekem nog veel meer. Ik danste doorgaans mee en deed dit als docent natuurlijk voor de volle 300% . Soms deed mijn lijf zo'n pijn dat ik amper kon zitten in de auto of amper nog kon lopen. Maar dat liet ik als het even kan natuurlijk niet zien. Bij danswedstrijden vroeger knálde ik op de vloer, om vervolgens bijna de vloer afgedragen te moeten worden. Maar ook in het normale dagelijks leven. Werken doe ik nooit halfbakken, alles moet snel en hard (dat zal misschien ook stukje ADHD zijn, maar ook mijn Superwoman-eisenpakket aan mijn zelf). Dus zonder pauzes knal ik regelmatig door op mijn werk, raggend op het toetsenbord. Af en toe moet ik bewust een wat langer praatje maken bij een collega, als soort pauze. Anders neem ik die te weinig of helemaal niet. En zo doe ik alles. Ik heb dan ook nog eens héél veel interesses, passies, ambities. Typisch bij ADHD'ers schijnbaar ook, maar in dit geval noem ik het vooral typisch Elly. Dus als het aan mij lag, werkte ik, had niet alleen mijn eerste boek af maar was al aan het zesde boek bezig terwijl ik ondertussen met Spielberg diverse gesprekken had over de verfilmingen van de eerste boeken (gotta think big, toch? :-) ), coachte ik er naast en gaf nog volop dansles. Vervolgens was ik vergevorderd in pianospelen en had mijn zanglessen van vroeger weer ruimschoots opgepakt. O ja en dan was ik ook nog eens de meest energieke betrokken supermama van de wereld. En iemand met een héél sociaal rijk leven. O en slank en fit, dus ook regelmatig aan het sporten. Ja oké ik weet het, dat is allemaal te veel. Maar ach, je kunt maar wat dromen en ambities hebben hè :-). 

Ik zal dus moeten gaan leren om minder hooi op mijn vork te nemen. Om niet persé voor perfectie te gaan en voor 'I want it all'. Met dansen ben ik een jaar geleden gestopt (wie had dat ooit gedacht). Gelukkig schrijf ik nog steeds. Niet dagelijks, lang niet dagelijks. Was het maar zo. Ik denk er dagelijks aan, dat wel. Maar soms vraagt mijn werk fysiek zo veel van me, dat er geen ruimte meer is voor iets anders. Voor sociale dingen in het weekend (doordeweeks in de avond valt sowieso weg daarvoor) en voor mijn passie schrijven. Dan is er weer een blogloze week voorbij en baal ik als een stekker. Mijn boek, man, dagelijks bruis ik van de ideeën, maar ik kan de rust (ADHD) en fysieke energie (fibromyalgie) niet vinden om er voor te gaan zitten. Maar wat wil ik dát graag doen. Als klein kind al wilde ik niets liever dan een boek schrijven. Dat komt er zéker, beloofd! Maar voor nu...even downsizen maar. Meer balans gaan brengen in mijn leven. Hopen dat de herverdeling van de werkzaamheden (waar we mee bezig zijn op mijn werk) eens wat gunstiger voor me uitpakt dan de afgelopen jaren. Minder werken is voorlopig echt geen optie (wat overigens ook weer tegen mijn natuur in zou druisen qua idee, maar wat wel heel goed voor mijn gezondheid zou zijn), maar dan op zijn minst wat rustiger aan. Wat meer genoegen nemen met 'oke'. Als het niet gaat, dan ook sneller toegeven daar aan, in plaats van stug doorbikkelen (dit is het aller-allermoeilijkste obstakel voor mij om te overwinnen). Eens wat vaker 'nee' zeggen. Als ik van te voren weet dat er een heftigere dag aan komt (al is het maar dagje Efteling), dan incalculeren dat ik daar de volgende dag(en) last van kan/ zal hebben, dus eventueel daar ook vrij voor nemen. Ik probeer mijn weekends al rustig te houden. Eén ding per weekend maximaal. Dat maakt afspreken met vrienden misschien dan nog lastiger dan het al was, want dan heb je nog maar één moment per week om iets in te plannen. Maar so be it. Dat heb ik dan misschien toch nodig. Me minder schuldig voelen als ik dan toch eens moet afhaken, ook thuis (even liggen als het moet, ondanks drie meter wachtende strijk en een vol aanrecht). Wat vaker rust nemen. Wat minder moeten. Ik zal mezelf echt weer moeten aanleren om mijn lijf te horen. Maar dat is lastig. Pijnloze dagen zijn er nog nooit geweest en gaan ook niet komen. Daarom moet ik weer leren welke pijn oké is en welke pijn een signaal is van te ver gegaan zijn. Dat komt vast goed, maar het is lastig. Dat druist allemaal volledig in tegen mijn 'gaan-met-die-banaan'-karakter. Maar daar ben ik me bewust van. Ook van de overtuigingen er achter. Een revalidatietraject is super voor mensen in deze situatie en ik zou het meteen iedereen aanraden, maar ik heb voor mijn gevoel voor nu de handvatten al die nodig zijn. Ik moet het alleen ook echt gaan doen. En daarnaast, het idee van een heel traject nu, pff daar moet ik ook niet aan denken. Daar is voor mij nu even geen ruimte voor. 

Nee al met al, echt heel fijn dat ik een verklaring heb voor al die klachten. Ik ben blij dat ik het weet. En ik sta open voor dingen laten, dingen niet kunnen (nog maar een heel klein beetje, komt wellicht nog). Ik sta open voor tips en suggesties van ervaringsdeskundigen. Maar het zal altijd een strijd blijven: meer willen dan ik kan. En minder kunnen dan wat ik voor mijn zoon wil betekenen. Aan liefde zal hij nooit een tekort ervaren, dat weet ik zeker. Maar het is wel pijnlijk om regelmatig tegen hem te moeten zeggen 'dat kan ik nu even niet, dat gaat niet'. Dat moest ik al doen en zal ik vaker moeten gaan doen in de toekomst (pff krijg al een knoop in mijn maag als ik het typ). Ik zal hem niet opzadelen met mijn probleem en op een dag zal hij het ook snappen waarom ik wel eens nee moest zeggen. Maar toch, het voelt tegenstrijdig. Ik ben immers van nature de (als het even kan wereld reddende) helper, niet degene die hulp nodig heeft. Bam, meteen ook heel dikke valkuil te pakken hier. 

Dus ja, conclusie, ik ben  een zeer tegenstrijdig persoon: met een stuiterend, enthousiast hoofd van een 14-jarige, in het lijf van een 84-jarige. Dat matcht voor geen meter natuurlijk! Ach, nu weet ik meer waarom en we maken er thuis gelukkig ook veel grapjes over. De gekte versus de zwakte, haha. Ik heb nog een hele weg te gaan, maar één ding is zeker: ik ben géén slachtoffer! Dus geen ooooeeehs en aaaaahs a.u.b., gewoon een beetje begrip is genoeg. Daarna lachen we er samen weer hartelijk om, goed? Foute grappen toegestaan! :-D

Anoniem
6 jaar geleden

Zo herkenbaar. En 'maar' een dagje Efteling, ik vind dat nogal wat hoor! Ga binnenkort ook weer en plan expres niks anders dat weekend.

EllyKlijsen
6 jaar geleden

Tja dat is heel dat traject wat ik in ga moeten. Inzien iets als een dagje Efteling, geen klein iets is maar gewoon een flinke belasting, zeker met deze aandoening. Inderdaad, dan verder niets er na meer. Maar pff, lastig nog hoor.

Annemiek2
6 jaar geleden

Deels herkenbaar geschreven ;) Ik vermeed het om over mijn grenzen heen te gaan maar wat was ik blij toen ik in de sportschool er achter kwam dat ik meer kon dan gedacht. Toch ben ik ook wel eens over mijn grenzen gegaan en dan had ik weer een poos last van mijn pols. Ik heb zelfs een keer zoveel last gehad van mijn pols dat ik uit nood een brace heb aangeschaft en die een paar weken moeten dragen. Dit was nog voor ik naar de sportschool gin overigens. Ook ik ben geen patiënt ik HEB een AANDOENING en geen ziekte. Het was wel even lastig om je blog goed te lezen maar het is me uiteindelijk gelukt. Ik snap je frustratie dat je graag zoveel wil doen voor je zoon, ik zou ook maar wat graag mijn zoon van halverwege de trap op willen tillen en verder dragen maar dat gaat niet. Bij mij moet hij zelf lopen. Als ik hem goed vast houd voor ik de trap op of af ga lukt het wel maar van halverwege dus niet. Ik had dolgraag hem voorop de fiets willen hebben. Gaat niet, te gevaarlijk en te eng voor mij. Onze zoon weet niet beter dan dat wij gewoon (anders) doen we zijn ook heel blij dat hij al zo snel trap kon lopen. De kunst is om een goede oplossing te vinden en die moet je (sorry dat ik het je zeg) zelf uitvinden in jouw unieke situatie. En geloof me dat gaat jullie samen en met z'n alle lukken. Het is zoals je zelf schrijft wel handig om voordat je te ver gaat aan te voelen dat het genoeg is. Je zoon is ouder dan onze zoon maar je kunt ook samen met hem naar een oplossing zoeken. Wedden dat hij creatief genoeg is om een oplossing te vinden voor de uitdaging waar jullie op dat moment voor staan ;). Tja ervaring met adhd heb ik niet dat spijt me en domweg te zegen accepteren is afbreuk doen aan het adhd hebben want dat is te complex dat merk ik al aan je blog. He ik hoop dat je een beetje uit mijn reactie kan komen want het zijn ook maar zo mijn gedachten die ik opschrijf. Ik wens je heel veel plezier in het zoeken naar de oplossingen voor de uitdagingen waar jullie voor komen te staan. Ja ik noem het plezier omdat je hier toch veel energie in kan steken.

Anoniem
6 jaar geleden

Hè Elly, We kunen elkaar wat dat betreft een handje geven..bij mij hebben ze in september afgelopen jaar deze diagnose ook gesteld. Eindelijk...na al die jaren...een diagnose...een verklaring voor de vele klachten..de afnemende gezondheid.... De vermoeidheid en de pijn. Ook verklaarde dit waarom mijn pijnbestrijding op de pijnpoli voor de problemen in mn rug (zenuwpijn als gevolg van slijtage...)niet altijd het gewenste effect had. Het medicijn wat bij mij r gebruikt schijnt nogal te kunnen botsen met fybromyalgie. Helaas is ook idd gebleken dat er tot op heden geen medicijnen bestaan tegen deze soort reuma. Ook ik heb een broertje dood aan het zielige gedoe en heb mij ook reeds uitgeschreven van diverse groepen.. Om de zelfde reden als jij..???? Inmiddels heb ik wel het revalidatie proces doorlopen en sta fysiek nog steeds zo ver als dat ik begon. Wel heb ik geleerd om beter naar mijn lichaam te luisteren al blijft dat moeilijk..om de juiste signalen te onderscheiden. Idd..om dezelfde als jij..gewoon doorgaan... We staan echt niet bij elk pijntje stil... En dat al jarenlang. In ieder geval is je verhaal heel herkenbaar en de diagnose fybromyalgie is niet het einde van de wereld...maar we zullen ons moeten schikken naar de dag.... Ik wens je heel veel succes met niet al te veel valkuilen..als ik het kan...jij zeker!! Groetjes Anuschka

Anoniem
6 jaar geleden

Tijd voor wat meer rem en wat minder ja. Dat klinkt saai en vervelend maar de quality time die je dan over houdt is natuurlijk wel heel rewarding ipv op het tandvlees van leuk idee naar leuk idee. Ons moeder heeft ook fybromyalgie en ik moet zeggen die is toch zeer actief doordat ze inderdaad weet wat de valkuilen zijn en dus weet wat iets gaat opleveren en waar het in gaat resulteren. Grappig dat je nog steeds overal strijdlustig tegenover staat. Hopelijk met de tijd zul je je energie weten om te zetten in belonende acceptatie zonder deze te hoeven verspillen. Als je weer eens pauze nodig hebt dan kom maar kletsen op het werk :)

Anoniem
6 jaar geleden

Hey Elly, wat pittig al die diagnoses. Hopelijk kun je het een plekje gaan geven de komende tijd. Als je een keertje extra rust nodig hebt, kun je Max altijd bij ons afzetten. Je weet het, hij is hier meer dan welkom. Groetjes Evi

EllyKlijsen
6 jaar geleden

Dank je voor het meedenken! En inderdaad, die oplossingen hebben we ook al wel bedacht. Zeker bij de praktische zaken, dat moest eerder toch al, ook al had ik nog geen diagnoses. En hij is zeker crea genoeg om mee te denken. Maar het is meer als hij graag opeens wil rennen buiten, dat lukt dan niet met mijn knieën. Of als hij met mij de glijbaan in het zwembad op wil, dat ik op een gegeven moment moet zeggen dat ik even moet zitten (gelukkig is Husband er dan meestal wel als redder bij). Ja in de praktijk zijn er zat oplossingen en weet hij niet beter. Het is meer mijn persoonlijke proces dat ik er moeite mee heb dat ik niet alles kan. Maar goed, daar wordt aan gewerkt :-) Succes ook met jouw gezondheid!

EllyKlijsen
6 jaar geleden

O jee joh, nou lijken we weer op elkaar! Vervelend meid. En inderdaad, zo'n revalidatietraject zal niet meteen klachten genezen, maar wellicht wel leren beter naar je grenzen te kijken. Hoe moeilijk ook. Want ja, je zegt het al, gewoon doorgaan. Het zou makkelijker zijn als je normaal geen pijn hebt, maar net bij over grenzen heen gaan wel, dan weet je wanneer te stoppen. Maar als je altijd pijn hebt, is het lastig bepalen door welke pijn je maar gewoon heen moet (wilt) en welke betekent dat het genoeg (of teveel is geweest. Maar goed, we schikken ons inderdaad maar naar de dag. Succes jij ook meid!

EllyKlijsen
6 jaar geleden

Haha ja strijdlustig is wel iets wat ik heb opgebouwd ja door de jaren heen :-) Ik roep gauw dingen als 'ik weiger mijn leven te laten bepalen door klachten'. Maar dat moet ik misschien nu wat gaan nuanceren naar 'ik weiger een slachtoffer te zijn, maar zal mijn dagelijkse leven wat meer laten sturen door wat mijn lijf die dag aan kan...'. Ongoing process...haha. En kletspauzes, altijd leuk! :-D

EllyKlijsen
6 jaar geleden

Lief van je Evi! As we speak is Max bezig met zijn dokterskoffer (dokter Max), dus vandaag moet ik me vast héél goed gaan voelen haha. Thanks voor het aanbod (maar jullie hebben het ook druk zat 'ey). Maar Max en Sem vinden het vast wel een heel puik plan hihi.

rebo1982
6 jaar geleden

Wat een mooie vrouw moet je zijn. Soms stuiterend over haar (pijn)grenzen! Ik lees met plezier je blogs en hoop dat de blogloze weken beperkt blijven ;P

Blog header image

DE GEZELLIGSTE PUZZELTIJD VAN HET JAAR

Jan van Haasteren Junior

Wie kent ze niet, de creatieve en humoristische puzzels van Jan van Haasteren Junior. Elke puzzel heeft zijn eigen verhaal.

De perfecte tijd om te gaan puzzelen

Het wordt donkerder in huis, de kaarsjes staan aan, een heerlijk moment om samen te puzzelen. Je gedachten op nul en helemaal in de puzzel verzinken. Met één doel, de puzzel op te lossen.

Wist je dat als jongere kinderen puzzelen ze een betere hand- oogcoördinatie ontwikkelen? Kinderen hun geheugen wordt gestimuleerd, welk stukje paste niet en welke zou dan wel kunnen passen? Ook leren ze door te gaan als het even niet lukt en in oplossingen te denken.

Herken je dat gevoel ook? Dat geluksgevoel als je weer een puzzelstukje op de juiste plek hebt gelegd? Dopamine komt vrij in je hersenen als je een stukje weer goed gelegd hebt, ook wel het gelukshormoon genoemd. Hierdoor word je blij, krijg je een voldaan gevoel en zin om de puzzel af te maken.

Op zoek naar herkenningspunten 

Jan van Haasteren Junior zijn niet zomaar puzzels. Dat Jan van Haasteren een striptekenaar is geweest is wel te zien in zijn puzzels. Je kan helemaal in je gedachten verdwijnen in de puzzel. Je eigen stripverhaal bedenken. Al puzzelend kom je allerlei verschillenden karakters tegen.

Heb jij de kenmerkende Jan van Haasteren items al weleens gevonden, als de haaienvin, schildpad, superslak of de handjes? Deze zijn vaak te vinden in de puzzel. Uren lang kijkplezier na een voldaan gevoel van het maken van de puzzel.

Wij zijn dol op de Junior puzzels van Jan van Haasteren, na het laatste stukje gelegd te hebben bedenken we ons eigen verhaal erbij en vertellen deze aan elkaar. Dit wekt de leukste momenten op! Humor, dat heeft Jan van Haasteren wel!

Als je ze zelf wil bestellen, als cadeautje voor de feestdagen bijvoorbeeld (tip!), dan kan dat hier. Veel puzzelplezier! 

Deze blog is geschreven in samenwerking met Jumbo Games. 

Blog header image

Sinterklaasavond met PLUS

Het heerlijke avondje staat weer voor de deur. De leukste tijd van het jaar vind ik zelf. De dagen worden korter en het is langer licht. Dat betekent voor mij gezellig samen op de bank met de openhaard en kaarsjes aan. En uiteraard met wat lekkers. Eerst boodschappen doen. 

Sinterklaas

Voordat we lekker kunnen smikkelen op de bank met deze donkere dagen voor Sinterklaasavond, gaan we boodschappen doen. Wij komen graag bij PLUS omdat daar fijne aanbiedingen zijn. Ik blijf toch een Nederlander zullen we maar zeggen, haha. Buiten de aanbiedingen is het vers gesneden beleg van PLUS onze favoriet! 

Voor Sinterklaas hebben ze ook een ruim assortiment aan lekkernijen. Zoals chocoladeletters in vele verschillende smaken, pepernoten in vele verschillende smaken, chocolade Sinterklaasjes, banketstaaf of speculaastaart en nog veel meer. Persoonlijk vind ik de pepernoten van het eigen huismerk heerlijk knapperig. Ook die met chocolade eromheen vliegen er hier thuis doorheen. Ook altijd erg handig voor het schoentje zetten om de schoentjes te bestrooien.

Onze favorieten 

Waar ik nog meer voor naar de PLUS ga is het ruime assortiment aan groente en vlees. Persoonlijk ben ik vaak een beetje inspiratieloos als het om avondeten gaat. Op de website van PLUS kan je veel recepten vinden, erg handig als je, net als ik, inspiratieloos bent. Je kunt het heel makkelijk online bestellen of je maakt een lijstje en gaat dan naar de winkel. Net wat je makkelijk vindt.

Online boodschappen doen

Moeder Teresa hier vergeet altijd boodschappen te doen en moet dan soms per week wel 8 keer op en neer naar de supermarkt. Gelukkig hebben ze online boodschappen uitgevonden. Daar kun je fijn per categorie zien wat je besteld hebt. Echt heel handig en praktisch als je net zo’n chaoot bent als ik. 

Waar gaat jullie voorkeur naar uit? Online of winkel? En doen jullie meteen voor de hele week boodschappen of lekker 3 keer op een dag? 

Voor het heerlijke avondje van Sinterklaas heb ik lekker strooigoed in huis gehaald. Ook lekker broodjes voor in de oven en natuurlijk vleeswaren van PLUS. Een lekker hapje voor op tafel is ook altijd gegarandeerd succes. Wij zijn er klaar voor, jullie ook?

Blog header image

Mijn missed abortion

De echo die alles veranderd

Op 13 september 2022 hadden wij 'eindelijk' een positieve zwangerschapstest! Ongeveer 7 maanden, ik weet dat het eigenlijk niet lang is maar wat was elke maand weer een teleurstelling. Zeker als je verhalen in je omgeving hoort van ongelukjes of 'het was in één keer raak'.

De zwangerschapstest had een licht streepje, maar hee, een streepje is een streepje. En heel gek is het niet als je er zo vroeg bij bent, net 4 weekjes.
Officieel 4 weken en 2 dagen, maar door de ovulatietesten weet ik dat de ovulatie afgelopen maand ook 2 dagen later was.

Ik was uiteraard voorbereid dat ik eventueel zwanger zou zijn, was al gestopt met alcohol drinken (wat ik toch al bijna nooit deed) en slikte al maanden foliumzuur. Maar ik werd nu nog meer bewust van een gezonde levensstijl en dan voornamelijk voeding.
Ook heb ik de volgende dag een verloskundige gezocht en als snel stond de afspraak voor de 7 weken echo.

Op 3 oktober (7 weken en 1 dag) stond de eerste echo gepland, wat keken we hier naar uit! Stiekem was het ook wel een beetje spannend, de zwangerschap voelde nu steeds echter.

Ik had 2x een klein beetje bloedverlies gehad bij het toiletbezoek ongeveer met 5 weken. Direct gebeld naar de verloskundige en de kans was groot dat dit een geknapt bloedvaatje was gaf zij toen aan. 
Toch was ik hierdoor extra gespannen voor de echo.

Op de dag van de echo had ik weer een klein beetje bloedverlies toen ik naar het toilet moest, maar weer echt minimaal (ik was er extreem alert op, vraag me af of ik het anders ook gezien had).
Gelukkig hadden we een goede echo. Onze kleine 'rijstkorrel' liep wel enkele dagen achter, maar dit was ook mijn eigen berekening met de ovulatietest. Daarnaast is niet elk bevrucht eitje even snel in de baarmoeder en ingenesteld gaf de verloskundige aan.
Er is al beginnende hartactiviteit. Nog langzaam, maar wel krachtig. Ruim de helft van het kindje ging heen en weer op het beeld!
Voor de zekerheid wordt er een extra echo ingepland over 10 dagen, omdat deze echo toch iets te vroeg was. Waarschijnlijk is het hartje nu net gestart met kloppen, dit is dan altijd langzaam. De volgende echo moeten we een goed kloppend hartje zien is de verwachting.
De verloskundige klonk positief, de eerste 12 weken is er altijd een risico op een miskraam maar er was geen reden om extra bezorgd te zijn.

Het is 13 oktober, 8 weken en 4 dagen zwanger. De dag van de tweede echo.
Ik heb er eigenlijk wel zin in en ben veel minder gespannen dan de vorige keer.
We hebben al gezien dat het op de goede plek ingenesteld is, de hartactiviteit was op gang gekomen en ik ook geen bloedverlies gehad.

Totdat de verloskundige de echo ging maken.. Er werd eigenlijk direct duidelijk dat dit niet goed was. De hartactie zoals we dit de vorige keer zagen was er niet, er was wel iets aan hartactiviteit maar dit was traag en veel minder krachtig. Vergeleken met de vorige echo leek het bijna aan de buitenkant van het kindje te zijn.
Ook was het kindje nauwelijks gegroeid, in 10 dagen was er hooguit groei voor 2 dagen geweest.

De verloskundige is direct duidelijk: de kans dat dit goed afloopt is er eigenlijk niet. Omdat er nog wel hartactie te zien was wordt er een afspraak gemaakt voor 1 week later. Niet om te kijken of het dan wel goed is, maar om te kijken of de hartactie dan gestopt is. Dit is belangrijk voor een eventuele doorverwijzing naar de gynaecoloog als de miskraam niet vanzelf opgang komt.