Terug
Blog header image

De Dag der Diagnoses - deel 1

Nooit gedacht dat ik in het volgende rijtje pas: Jochem Myjer, John Lennon, Linda de Mol, Will Smith, Madonna, Jim Carrey en zelfs Einstein!

In mijn vorige blog (van 10 februari) kon je lezen over hoe ik het beu was 'altijd wat' te hebben, zonder goede verklaring. Naar die verklaring ben ik op zoek gegaan. Na maanden van onderzoeken, was het afgelopen 29 december zo ver. Gedurende de medische onderzoeksmolen, kwamen er wel een paar dingen naar voren waar we verder op door wilden onderzoeken. De ene richting, had ik na het nodige Google-werk al zelf in gezet. Maar de andere kwam als een verrassing in het begin. Laat ik daar mee beginnen. 

Tijdens een afspraak met de internist (ja ook die heb ik gezien, wie niet :-) ) kwam mijn drukke hoofd ter sprake. Mijn hoofd dat altijd aan staat, dat geen pauze- of standby-knop kent. Vooral in bed, als het stil om me heen is, dan lijk ik juist éxtra aan te gaan. Om vervolgens 1,5 uur gefrustreerd naar het plafond te staren. Als ik dan eindelijk slaap, maar er in de nacht uit moet om bijvoorbeeld even te plassen, begint het circus weer opnieuw. Dat hoofd staat dan weer volop aan. Tja, heel de dag is dat zo, maar in de nachten heb ik er het meeste last van. Toen vroeg hij, out of the blue, of ik al eens gedacht had aan ADD of ADHD. Huh? WAAAT? Ik? Nee man! Meteen voelde ik weerstand. Ik wilde het niet laten merken, want het was een ontzettend aardige man en hij keek wél eens breder dan de meeste artsen, hij nam de tijd voor me en kwam heel kundig over. Maar eigenlijk was ik vanaf dat punt best pissed off. Want o ja, mevrouw wappert wel eens met haar handen als ze praat, ze praat vrij snel en haar hoofd staat altijd aan, hop meteen ADD of ADHD zeker. Zo dacht ik. Eenmaal in de auto heb ik een paar minuten grommend stil gezeten. Wat dacht hij wel! Meteen greep ik mijn telefoon (lang leve het smartphone-tijdperk, waar je je mini-computer altijd bij de hand hebt) en ging Googlen op ADD en ADHD. Hmmm...ja oké er waren heus wel wát punten op de kenmerkenlijst die op mij sloegen. Tss maar dan nog. Ik heb ADHD-ers om me heen gezien, ik was zo totaal niet hoor! Mijn weerstand was stiekem al wat afgenomen, maar mijn koppigheid stelde me nog niet in staat om dat toe te geven. Na mijn werk , diezelfde avond ben ik uitgebreider gaan zoeken op het onderwerp. Ik moest toegeven dat ik toch best wel héél veel punten herkende. In het ADD-verhaal werd ook gesproken over het dromerige, afwezige. Daar herkende ik me niet in. Maar in veel andere punten wel. Erg veel andere punten...En tja ADHD, nee, dat was ik sowieso toch niet. Ik ben geen hyperactief stuiterkonijn, zoals Jochem Myjer (een van mijn grote comedy-en schrijfhelden overigens). Want dat was het beeld dat ik er bij had. Dan zou het, áls het al zo was, eerder ADD zijn. Maar dan zonder het dromerige. Ik ben er mee aan de slag gegaan bij de psycholoog en psychiater. Terwijl ik in het traject zat van gesprekken en onderzoeken, begon mijn initiële weerstand plaats te maken voor hoop. Gek genoeg hoopte ik op een bepaald punt bijna dat dit het was. Het zou immers toch wel héél veel kunnen verklaren. Meteen bekroop mij ook een gevoel van :Wat als straks iedereen me door die bril gaat zien? Wat als ik ook eens een keer enthousiast ergens over vertel (zoals iedereen dat wel eens heeft) en dat ik meteen een meelijkwekkende glimlach kan verwachten van 'ach jee, ze is weer aan het ADD-en hoor', zonder dat de kern van mijn verhaal dan aankomt. Onzingedachten wellicht, maar toch zat ik er dubbel in. Ja ik hoopte op een verklarende diagnose, aan de andere kant, dan heb je wel dat stempel. En ik weet zelf hoe verkeerd je beeld bij dat stempel kan zijn. Been there, done that. 

Nou uiteindelijk kwam daar de diagnose van de psychiater: "Uit de onderzoeken is gebleken dat alles wijst op ADHD". Het voelde even vreemd, want enerzijds was ik heel blij. Yes! Al 1 verklaring. Maar....de H?! Toen legde ze me uit hoe ik ADHD moest zien. Als je een lijn trekt, heb je links de uiterlijk heel rustige kant, het dromerige onoplettende type (ADD), aan de andere kant zitten de energieke, fysiek hyperactieve Jochem Myjers. Maar de meeste mensen met ADHD zitten ergens tussen in. Ik zat wat links van het midden. Mijn verkeerde beeld bij ADHD (wat volgens veel mensen hebben) werd al wat bijgesteld. Plus, de H van Hyperactief duidt niet alleen op fysiek niet stil kunnen zitten. Allereerst, je hoofd is al hyperactief, dat hoeft niet altijd fysiek zichtbaar te zijn. Het kan ook zijn dat het in kleine dingen zit. Bijvoorbeeld een onrustig gevoel áls je stil moet zitten, terwijl je je wel netjes aan de verwachtingen van stilzitten houdt. Dat herkende ik wel. Of frunniken met je vingers: Check (altijd). Mijn wapperende handen als ik praat heb ik, door (voor mij) vervelende opmerkingen in het verleden, al wat kunnen verminderen. Daarnaast, zei zei, is het een typisch beeld bij vrouwen, dat het later pas ontdekt wordt. Vaak zijn die al wat minder fysiek druk dan jongens. Plus, vrouwen/ meisjes hebben snel de neiging zich aan te passen aan sociale verwachtingen. En inderdaad, de opmerkingen over het druk praten met mijn handen, of het snel praten, daar deed ik dan ook wat mee. Als kind al. Het kost me na 34 jaar nog altijd veel moeite om niet te snel te praten (ja echt, laat me ratelen en er is niets aan de hand, moet de rem er op, dan kost dat letterlijk moeite en energie) of om niet te veel met mijn handen te wapperen. Soms ga ik letterlijk op mijn handen zitten. Hoewel ik van nature opstandig ben en met paarse lokken in het haar als skate-/rock-chick in mijn puberteit mijn best deed om apart te zijn, waren dat bewuste, door mij geregisseerde 'apartheden'. Maar mijn gedrag, eventueel druk gedrag, daar wilde ik niet anders in zijn. Zeker niet als er een beetje lacherig over werd gedaan. Ik heb zelfspot, maar kan er niet tegen om belachelijk gemaakt te worden. Zelfs als dat niet de intentie was van de betreffende leraar, dat ene vriendinnetje, die groep mensen. Dus die dingen waar lacherig over werd gedaan, dat verborg ik waar mogelijk. Maar dat ging subtiel. Dat deed ik per dingetje. Denk aan de wapperhanden. Ik heb heb nooit zo ervaren dat ik 'over all' druk was in mijn hoofd, hyperactiviteit had. Wel is het zo dat ik me er vaak net niet helemáál bij voelde horen. Ik had vriendinnen, maar op mijn nog altijd BFF Marleen na (19 jaar bijna al mijn sister from another mother) hoorde ik er nooit 100% bij. Nog steeds niet. Misschien haal ik soms de 97% wel eens. Maar nooit 100%. Toch, al die losse dingen, in combinatie met weinig wetenschap van wat iets als ADHD nu echt inhoudt, hebben er tot geleid dat er nooit alarmbellen afgingen bij mij. En dus ook niet om me heen. 

Nou goed, ADHD dus, inclusief H. Er waren twee trajecten denkbaar: medicatie, of hulp bij leren organiseren e.d. Nu had de psychiater zelf bij het tweede al iets van 'dat heb jij echt niet nodig'. Ik weet als geen ander hoe dingen te organiseren, hoe met planningen te werken (dat leer ik mijn studenten immers). Alleen heb ik de rust niet om het uit te voeren regelmatig. Of de mogelijkheid om me te focussen, zonder afleiding. Medicatie leek ons allebei een beter plan. Wellicht kreeg ik daar wél die rust mee in mijn hoofd, om planningen tot uiting te brengen. Wellicht zou ik dan van 500 gedachten per minuut, naar 50 gaan. Heerlijk idee. Even wat minder chaos in mijn hoofd. Daar zijn we nu mee gestart. Inmiddels ben ik overgestapt naar een ander medicijn, vanwege de vele bijwerkingen bij de eerste variant. Het is een kwestie van opbouwen, dus is het nog lastig te zeggen of het echt helemaal werkt. Maar het doet al íets, dus dat is mooi. Ik heb er vertrouwen in, ook al duurt het nog even misschien voor we het juiste medicijn en de juiste dosering hebben gevonden. 

Zo bijzonder dat ik hier zo'n weerstand bij voelde en dat ik nu zó blij ben dat ik dit weet. Allereerst, omdat er medicatie voor is, die de rest van mijn leven er zo maar eens heel anders kan laten uitzien. Ik blijf Elly, maar misschien wel minder onrustig, met iets meer energie (alhoewel de tweede diagnose waar ik later over vertel, dat tegenwerkt), met meer focus, minder frustratie over dingen niet afmaken/ -krijgen. En misschien word ik iets minder slecht in verjaardagen onthouden :-). Maar vooral ook, het verklaart zo veel. Over hoe ik dingen nu ervaar, maar ook hoe dingen vroeger zijn gegaan. Zo heb ik duidelijkheid over de innerlijke onrust die ik altijd heb ervaren en nog ervaar, over het slecht kunnen focussen op 1 ding (tenzij ik iets heel interessant vind en in een hyperfocus schiet), het interessant vinden van vele dingen maar je slecht kunnen toewijden aan die zaken, het vaak starten aan dingen maar niet afmaken. Maar vooral, de frustratie dat je weet dat je intelligent bent, misschien wel bovengemiddeld, waardoor je altijd alles snapte op school in de klas, om vervolgens voor geen meter te kunnen studeren. Uitstelgedrag was een ding (wat ik altijd al supervervelend vond), maar ook het niet kunnen focussen op die tekst voor me. Of het gevoel dat er op dat moment altijd wel andere dingen waren die mijn aandacht vroegen. Om vervolgens geen vervolgopleiding af te ronden, terwijl het niveau echt geen probleem was. Als ik moest studeren stond vaak de televisie op de achtergrond aan, als een soort 'filter' om andere prikkels buiten te sluiten. Immers, een wat te luid gesprek bij de buren, een vogel buiten, een toeterende auto twee straten verder, het tikken van de klok, mijn eigen ademen, het snurken van de hond, de wind tegen het raam aan. Alles kwam binnen. Ik kon dat niet buitensluiten. Wat studeren lastig maakte. In de tussentijd heb ik twee coachingsopleidingen gedaan. Voorbereidingen gaven de zelfde problemen, maar doordat het onderwerp letter voor letter zo ontzettend interessant voor me ligt en me zo goed ligt, schiet de hyperfocus aan en vlieg ik er met 9-ens moeiteloos doorheen. 

En vandaag de dag nog steeds. Ik zit op de drukste kamer van de gang op mijn werk, wat verre van ideaal werkt. Zonder Spotify in mijn oren kom ik de dag sowieso niet door. Als een collega belt, de ander heeft iemand aan het bureau staan, weer een ander hoest en op de gang hoor ik het koffieapparaat: ik krijg het niet zomaar uitgeschakeld. Ik hoor en volg het allemaal. Soms kan ik door muziek in mijn oren een soort bubbel om me heen creëren, maar dat kost veel moeite (en energie). Hoewel mijn werk op de universiteit al erg ad hoc is, waar het ene 'brandje' dat geblust moet worden, plaats moet maken voor een nog urgenter brandje, is het voor mij extra lastig om gefocust aan het werk te blijven. Continu pop-ups van mijn mail onderin het scherm (en ja, ik krijg iedere 2 minuten wel een mail, in drukkere tijden nog vaker), helpen niet mee. Het kost me dan zóveel moeite om niet uit dat ene scherm te gaan en even naar die mail te kijken. Vervolgens ben je met 34 dingen tegelijk bezig en krijg je niets af, terwijl je je de benen onder de lijf hebt gewerkt die dag. Zonder pauzes. Iedereen klaagt er over, het werk veroorzaakt dit ook echt wel (ben je net bezig, krijg je een telefoontje met iets dat nú moet). Maar mijn gevoel zegt dat mij dit erg veel extra moeite kost. 

Een boek lezen vind ik heerlijk. Maar ik krijg het niet voor elkaar. Zeker als het op mijn werk zo druk is als de laatste tijd (ja eigenlijk heel het jaar door wel tegenwoordig) dan heb ik allereerst weinig energie hiervoor nog (ook door de andere diagnose weet ik nu). Maar ook de focus is moeilijk te leggen. Eenmaal bezig, eenmaal opgeslokt door het verhaal dan gaat het goed. Dan kan de hyperfocus weer aan. Toch, het is zo lastig om te starten. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst met een boek op de bank ben gekropen om me er eens heerlijk in te verliezen. 

Mijn eigen boek, waar ik al heel lang mee bezig ben...ik kom er maar niet aan om weer te starten. Maar ik denk er, zonder uitzondering, iedere dag aan. Continu ben ik met ideetjes bezig. Maar het schrijven, dat zou ik zo graag weer doen. Ja ik blog, dat vind ik héérlijk. Graag zou ik alleen ooit dat boek eens afkrijgen. En dan nog een, en nog een en... Wie weet krijg ik dit jaar wat meer grip op mijn gezondheid, gaan de medicijnen werken, vind ik wat meer balans en is hier ruimte voor. 

Ik heb er in ieder geval veel vertrouwen in. Mijn hoofd zal altijd wat drukker zijn dan gemiddeld, mijn hoofd zal altijd meer willen dan mijn lijf aan kan. Maar weet je, ik BEN geen ADHD. De ADHD is een deel van me. Het heeft me med gevormd tot wie ik ben. Mede, niet volledig. En naast de onrust, heb ik er mede mijn enthousiasme over dingen aan over gehouden wellicht, mijn vele interesses en bij interessante zaken een hyperfocus (die best wel eens handig is). Om het aan mensen te vertellen zonder er grapjes over te maken en een volledige 'ja maar'- uitleg toe te voegen over de gradatie en dergelijke (waarom zou ik, maar goed, dat is even mijn persoonlijke proces), dat is nog lastig. Maar dat komt. En ach, die grapjes relativeren heerlijk. Mijn man en ik noemen het 'de gekte'. Als ik weer eens een theedoek in de koelkast heb gelegd en er ligt een blok kaas op het aanrecht, dan zeg ik nog voordat hij kan mopperen gekscherend 'ach, je mag er toch niets van zeggen, dat is de gekte'.  Mijn beste vriendin geeft aan alleen te binnen te komen als ik mijn dwangbuis aan heb. Heerlijk. Ja mensen, ik heb ADHD. Weg met de schaamte (als je voor de grap even zoekt op bekende mensen met ADHD, dan blijf je scrollen, dus ik ben helemaal zo raar nog niet :-)). Het is onhandig en vervelend, zo'n aandoening. En man, wat had mijn leven er waarschijnlijk anders uit gezien als ik het als kind al wist (daar kan nog wel een klein verwerkingsprocesje aan komen, komt goed). Maar het is wat het is en ik ben heel blij en opgelucht dat ik het weet. Dat ik deze diagnose heb. Het verklaart ontzettend veel en daar was ik nou net ook naar op zoek. Zo ook de andere diagnose. Wordt vervolgd in mijn volgende blog!

Anoniem
6 jaar geleden

Weer op een hele leuke manier geschreven! Fijn als er dan na zoveel tijd ineens allerlei dingen op z'n plek vallen. Maar je bent nog steeds op de eerste plek Elly hoor, met of zonder diagnoses ;-)

Anoniem
6 jaar geleden

Goed bezig, Elly! :)

Anoniem
6 jaar geleden

Hè Elly... Fijn dat na zoveel jaar dingen op hun plaats vallen hè...kan er zelf ook over meepraten..momenteel ook in de malle medische molen na jaren van klachten.. Inmiddels ook bij mij diagnose gesteld...wat een held opluchting is..eindelijk een oorzaak te hebben gevonden waardoor je bepaalde dingen ook veel beter kan begrijpen en er ook naar kan handelen. Diagnose is 1 ding...nu nog het traject afleggen om de boel een beetje in het gareel te krijgen. En geloof me..dat is een hele bedoening.. Met up en downs.. Uiteraard lukt je dat...je hebt tenslotte de afgelopen 34 jaar ook doorstaan.. Je bent en blijft nog gewoon dezelfde Elly.. Met wapperende handjes.. En rap pratend..Al zal dat wellicht iets minder worden met behulp van medicijnen. In je hart blijf je toch gewoon dezelfde.. Heel veel succes met je behandelingstraject.. En mocht je ooit eens om een babbeltje verlegen zitten..dan geef je maar een gil.. Ik mag dan niet dezelfde diagnose hebben..maar denk dat we soms tegen dezelfde dingen aanlopen..(onbegrip van mensen.. Immers je ziet het niet aan de buitenkant) en herken ook een heleboel dingen in je verhaal.. (druk in mn hoofd onder andere) Nogmaals heel veel succes.. Het gaat je lukken meid!! ????

Anoniem
6 jaar geleden

Lieverd, voor mij WAS en BEN je nog steeds niet raar!!! En een stempel op je drukken? Dacht 't niet, dan kan je mij ook wel volplakken... Je verhaal zet echter enorm veel aan het denken bij mij, zonder grappen. Als ik weer voor de zoveelste nacht achter elkaar uren wakker lig met allerlei interessante gedachten die op 200km voorbij komen vliegen en ik nu aan mijn tweede studie sterk tegen het 'leren' aanloop denk ik wel eens bij mezelf: wellicht 'mankeer' ik iets... We praten hier (met handen, zonder handen who cares??!!) hier snel weer eens over bij! XXX Daan

Anoniem
6 jaar geleden

Wat geweldig geschreven, Elly! Toen ik gister je vorige blog las (deel 1) , zei mijn gevoel al dat dit (een deel van) de diagnose zou kunnen zijn. Toevallig heb ik me er de afgelopen tijd nogal in verdiept en herken ik inmiddels veel hiervan. Ik was dan ook erg nieuwsgierig naar je vervolg blog. En daar was tie dan. Je mag super trots zijn op jezelf dat je het tot je 34e allemaal zelf (incl. evt. hobbels) voor elkaar hebt gekregen. Je hebt een mooi gezinnetje, vrienden, een baan, een huis, leuke hobby's en vast nog veel meer. Heel succes met alle volgende ontwikkelingen. Blijf lekker jezelf, er zijn al genoeg anderen ????!

EllyKlijsen
6 jaar geleden

Aw thanks! :-)

EllyKlijsen
6 jaar geleden

hihi dank dank!

EllyKlijsen
6 jaar geleden

Thanks! En ja, ik hoor ook wel eens nu van 'o wat rot voor je dat je die dingen hebt nu!'. Tja, zo ervaar ik dat helemaal niet. Ik HAD al die klachten al, met daarbij bergen onbegrip naar mezelf toe omdat ik het niet snapte. Nu hebben de beestjes tenminste een naam. Dus ik ben er happy mee, gek genoeg! Ben ik dus tóch geen hypochonder hahaha. En babbeltjes zijn altijd goed! :-D

EllyKlijsen
6 jaar geleden

Tja, ach raar in de goede zin dan hahaha. Maar lief! En ja, achteraf denk ik ook, waarom waren dat niet eerder signalen voor me. Precies zoals jij beschrijft, doe 200 km per uur-tornado aan gedachten. Altijd 'aan'. Dat leren. Meid, het zou zomaar kunnen. Als je googled op kenmerken ADHD / ADD bij volwassenen, zie je een lijst kenmerken. Kijk eens of je je in een aantal punten (hoeft niet allemaal) herkent. Zo ja, waarom zou je niet eens bespreken met je HA? Wie weet! En laten we er inderdaad eens lekker over babbelen (plus sowieso bijbabbelenis leuk), snel, met handen graag hahahaha.

EllyKlijsen
6 jaar geleden

Dank je Marieke! Lief van je!! En ja beloofd, ik blijf mezelf haha. Ik zou niet anders weten wie ik anders zou moeten zijn :-D

Anoniem
6 jaar geleden

Best interessant om te lezen dat de meest bekende kenmerken, niet algemeen zijn. Ik kan me indenken dat het rust zal geven alleen al te weten dat hetgeen je hebt een naam heeft. Dat er dingen over bekend zijn. Lang leve de overstap van huisarts.

EllyKlijsen
6 jaar geleden

Ja inderdaad! En een gezonde dosis doorvragen hoor haha. Maar inderdaad, de diagnoses die ik nu heb gekregen verklaren wel veel en dat geeft al een stukje rust. Vooral wat meer begrip naar mezelf toe. Volgende diagnose volgt straks in een nieuwe blog! :-)

Anoniem
6 jaar geleden

Fijn dat je nu weet waar het vandaan komt! Ben wel nieuwsgierig hoe je omgeving reageerde toen je het vertelde :)

EllyKlijsen
6 jaar geleden

Ja eigenlijk wel heel positief uiteindelijk. Maar de eerste reacties zijn doorgaans wel verbaasd: 'Huh, jij?' Haha, grappig. En eigenlijk wel fijn. Liever dat dan dat ze zouden zeggen 'ja dat dachten we al lang!'. Dan val ik schijnbaar toch niet zo op :-) En als je het dan wat meer uitlegt, snappen ze het vaak wel en krijg ik gelukkig ook opmerkingen als 'nou je bent voor mij gewoon dezelfde Elly hoor'.

Blog header image

DE GEZELLIGSTE PUZZELTIJD VAN HET JAAR

Jan van Haasteren Junior

Wie kent ze niet, de creatieve en humoristische puzzels van Jan van Haasteren Junior. Elke puzzel heeft zijn eigen verhaal.

De perfecte tijd om te gaan puzzelen

Het wordt donkerder in huis, de kaarsjes staan aan, een heerlijk moment om samen te puzzelen. Je gedachten op nul en helemaal in de puzzel verzinken. Met één doel, de puzzel op te lossen.

Wist je dat als jongere kinderen puzzelen ze een betere hand- oogcoördinatie ontwikkelen? Kinderen hun geheugen wordt gestimuleerd, welk stukje paste niet en welke zou dan wel kunnen passen? Ook leren ze door te gaan als het even niet lukt en in oplossingen te denken.

Herken je dat gevoel ook? Dat geluksgevoel als je weer een puzzelstukje op de juiste plek hebt gelegd? Dopamine komt vrij in je hersenen als je een stukje weer goed gelegd hebt, ook wel het gelukshormoon genoemd. Hierdoor word je blij, krijg je een voldaan gevoel en zin om de puzzel af te maken.

Op zoek naar herkenningspunten 

Jan van Haasteren Junior zijn niet zomaar puzzels. Dat Jan van Haasteren een striptekenaar is geweest is wel te zien in zijn puzzels. Je kan helemaal in je gedachten verdwijnen in de puzzel. Je eigen stripverhaal bedenken. Al puzzelend kom je allerlei verschillenden karakters tegen.

Heb jij de kenmerkende Jan van Haasteren items al weleens gevonden, als de haaienvin, schildpad, superslak of de handjes? Deze zijn vaak te vinden in de puzzel. Uren lang kijkplezier na een voldaan gevoel van het maken van de puzzel.

Wij zijn dol op de Junior puzzels van Jan van Haasteren, na het laatste stukje gelegd te hebben bedenken we ons eigen verhaal erbij en vertellen deze aan elkaar. Dit wekt de leukste momenten op! Humor, dat heeft Jan van Haasteren wel!

Als je ze zelf wil bestellen, als cadeautje voor de feestdagen bijvoorbeeld (tip!), dan kan dat hier. Veel puzzelplezier! 

Deze blog is geschreven in samenwerking met Jumbo Games. 

Blog header image

Sinterklaasavond met PLUS

Het heerlijke avondje staat weer voor de deur. De leukste tijd van het jaar vind ik zelf. De dagen worden korter en het is langer licht. Dat betekent voor mij gezellig samen op de bank met de openhaard en kaarsjes aan. En uiteraard met wat lekkers. Eerst boodschappen doen. 

Sinterklaas

Voordat we lekker kunnen smikkelen op de bank met deze donkere dagen voor Sinterklaasavond, gaan we boodschappen doen. Wij komen graag bij PLUS omdat daar fijne aanbiedingen zijn. Ik blijf toch een Nederlander zullen we maar zeggen, haha. Buiten de aanbiedingen is het vers gesneden beleg van PLUS onze favoriet! 

Voor Sinterklaas hebben ze ook een ruim assortiment aan lekkernijen. Zoals chocoladeletters in vele verschillende smaken, pepernoten in vele verschillende smaken, chocolade Sinterklaasjes, banketstaaf of speculaastaart en nog veel meer. Persoonlijk vind ik de pepernoten van het eigen huismerk heerlijk knapperig. Ook die met chocolade eromheen vliegen er hier thuis doorheen. Ook altijd erg handig voor het schoentje zetten om de schoentjes te bestrooien.

Onze favorieten 

Waar ik nog meer voor naar de PLUS ga is het ruime assortiment aan groente en vlees. Persoonlijk ben ik vaak een beetje inspiratieloos als het om avondeten gaat. Op de website van PLUS kan je veel recepten vinden, erg handig als je, net als ik, inspiratieloos bent. Je kunt het heel makkelijk online bestellen of je maakt een lijstje en gaat dan naar de winkel. Net wat je makkelijk vindt.

Online boodschappen doen

Moeder Teresa hier vergeet altijd boodschappen te doen en moet dan soms per week wel 8 keer op en neer naar de supermarkt. Gelukkig hebben ze online boodschappen uitgevonden. Daar kun je fijn per categorie zien wat je besteld hebt. Echt heel handig en praktisch als je net zo’n chaoot bent als ik. 

Waar gaat jullie voorkeur naar uit? Online of winkel? En doen jullie meteen voor de hele week boodschappen of lekker 3 keer op een dag? 

Voor het heerlijke avondje van Sinterklaas heb ik lekker strooigoed in huis gehaald. Ook lekker broodjes voor in de oven en natuurlijk vleeswaren van PLUS. Een lekker hapje voor op tafel is ook altijd gegarandeerd succes. Wij zijn er klaar voor, jullie ook?

Blog header image

Mijn missed abortion

De echo die alles veranderd

Op 13 september 2022 hadden wij 'eindelijk' een positieve zwangerschapstest! Ongeveer 7 maanden, ik weet dat het eigenlijk niet lang is maar wat was elke maand weer een teleurstelling. Zeker als je verhalen in je omgeving hoort van ongelukjes of 'het was in één keer raak'.

De zwangerschapstest had een licht streepje, maar hee, een streepje is een streepje. En heel gek is het niet als je er zo vroeg bij bent, net 4 weekjes.
Officieel 4 weken en 2 dagen, maar door de ovulatietesten weet ik dat de ovulatie afgelopen maand ook 2 dagen later was.

Ik was uiteraard voorbereid dat ik eventueel zwanger zou zijn, was al gestopt met alcohol drinken (wat ik toch al bijna nooit deed) en slikte al maanden foliumzuur. Maar ik werd nu nog meer bewust van een gezonde levensstijl en dan voornamelijk voeding.
Ook heb ik de volgende dag een verloskundige gezocht en als snel stond de afspraak voor de 7 weken echo.

Op 3 oktober (7 weken en 1 dag) stond de eerste echo gepland, wat keken we hier naar uit! Stiekem was het ook wel een beetje spannend, de zwangerschap voelde nu steeds echter.

Ik had 2x een klein beetje bloedverlies gehad bij het toiletbezoek ongeveer met 5 weken. Direct gebeld naar de verloskundige en de kans was groot dat dit een geknapt bloedvaatje was gaf zij toen aan. 
Toch was ik hierdoor extra gespannen voor de echo.

Op de dag van de echo had ik weer een klein beetje bloedverlies toen ik naar het toilet moest, maar weer echt minimaal (ik was er extreem alert op, vraag me af of ik het anders ook gezien had).
Gelukkig hadden we een goede echo. Onze kleine 'rijstkorrel' liep wel enkele dagen achter, maar dit was ook mijn eigen berekening met de ovulatietest. Daarnaast is niet elk bevrucht eitje even snel in de baarmoeder en ingenesteld gaf de verloskundige aan.
Er is al beginnende hartactiviteit. Nog langzaam, maar wel krachtig. Ruim de helft van het kindje ging heen en weer op het beeld!
Voor de zekerheid wordt er een extra echo ingepland over 10 dagen, omdat deze echo toch iets te vroeg was. Waarschijnlijk is het hartje nu net gestart met kloppen, dit is dan altijd langzaam. De volgende echo moeten we een goed kloppend hartje zien is de verwachting.
De verloskundige klonk positief, de eerste 12 weken is er altijd een risico op een miskraam maar er was geen reden om extra bezorgd te zijn.

Het is 13 oktober, 8 weken en 4 dagen zwanger. De dag van de tweede echo.
Ik heb er eigenlijk wel zin in en ben veel minder gespannen dan de vorige keer.
We hebben al gezien dat het op de goede plek ingenesteld is, de hartactiviteit was op gang gekomen en ik ook geen bloedverlies gehad.

Totdat de verloskundige de echo ging maken.. Er werd eigenlijk direct duidelijk dat dit niet goed was. De hartactie zoals we dit de vorige keer zagen was er niet, er was wel iets aan hartactiviteit maar dit was traag en veel minder krachtig. Vergeleken met de vorige echo leek het bijna aan de buitenkant van het kindje te zijn.
Ook was het kindje nauwelijks gegroeid, in 10 dagen was er hooguit groei voor 2 dagen geweest.

De verloskundige is direct duidelijk: de kans dat dit goed afloopt is er eigenlijk niet. Omdat er nog wel hartactie te zien was wordt er een afspraak gemaakt voor 1 week later. Niet om te kijken of het dan wel goed is, maar om te kijken of de hartactie dan gestopt is. Dit is belangrijk voor een eventuele doorverwijzing naar de gynaecoloog als de miskraam niet vanzelf opgang komt.