Snap

Crepe de la Crepe #even naar het nu #5

Het gaat crappy. En soms heel prima. En je ziet het niet. Ik ga ook wel gewoon door. Het lukt allemaal net. Maar het is echt crap.

Ik heb dagen dat ik denk: 'ja, het lukt, wat schijnt de zon fijn en wat is mijn huis schoon'. Maar soms... Dan zie ik er niet door heen. Dan baal ik van hoe ik me voel. En is alles zo zwart en zwaar. Ik kan dan niet tot actie komen. Ik kan mn huis niet opruimen en niet schoon krijgen. Soms laat ik dan de boel de boel en ga met de kids een rondje rijden en door de intratuin lopen. Weten ze daar nu gelijk waarom ik daar zo vaak kom ;) 

Ik voel me hierin alleen. Ik weet dat ik er niet alleen in ben. Maar soms voelt het wel zo. Lieve medemama's die zich ook zo voelen, waar zijn jullie?

Vandaag was ik weer bij de psycholoog geweest. Ik vertelde dat ik soms zo het gevoel hebt dat het alleen maar erger word. Zwarter, dat ik mezelf soms zo raar vind doen. Ik herken mezelf niet. Sporten helpt wel. Maar verder...  Ze stelde me gerust. Dat het normaal is dat het voelt alsof het erger word. Dat het normaal is omdat ik er nu ruimte voor neem om het toe te laten. Maar ik vind het zo moeilijk om de rest te accepteren. Ik vind mezelf soms zo raar doen. Maar ze vertelde dat ik niet de enige was. Alleen, er word zo weinig over gepraat vind ik. 

Is het niet oké als het niet goed gaat? Is het niet geaccepteerd dat je een psycholoog bezoekt? Schaam je je? Ik wel. En toch wil ik er over praten. Want dit is nu even hoe het is. Soms super, soms vreselijk. Maar dit hoort er bij voor nu. En ik wil me niet ervoor hoeven schamen. En ik wil ook niet dat anderen dat doen.

Misschien vind ik het schuldgevoel naar mijn man en kinderen nog wel het ergst. Ik wil dolgraag zelf alles doen. Niet mijn man tot 's avonds laat nog dingen zien doen. Geen dochtertje die vraagt of mama vandaag niet verdrietig is. Er word aan gewerkt. Maar de weg is lang. Ik doe het gelukkig niet alleen. Heb een lieve man die mij steunt. En fijne mensen om mij heen. 

Ik hoop dat jij dat ook hebt! Je hoeft het niet alleen te doen. Praat erover. Het word een keer beter. 

6 jaar geleden

Dankjewel!

6 jaar geleden

Lief! Dankjewel!

6 jaar geleden

Lieve mama. Je bent niet alleen. Ik herken me heel eeg in hoe je het beschrijft. Het gaat wel, maar vaak op mij tandvlees. En dan vind ik achteraf ook nog van mezelf dat ik eigenlijk te weinig heb gedaan. (Lekker mezelf naar beneden halen) Ik heb 1,5 jaar therapie gehad, overspannen geweest...ach, je kent het wel. Maar ik voel me nu weer een beetje terug bij af. Het blijft lastig. Het enige wat ik je kan meegeven is: geniet van de mensen die iets voor je doen. Ze doen dit omdat ze van je houden en vinden dat je het waard bent om in te investeren. Dat is iets wat ik zelf lastig vond om in te zien in mijn 'sombere' periode. Dikke knuffel en ik hoop dat morgen de zon weer even mag schijnen.

6 jaar geleden

Ahh, lieve mama, dikke knuf van mij voor jou... Sterkte, erg veel sterkte meis!