Snap
  • Mama
  • Rouwverwerking
  • Verliesouder
  • Gebrokenmoeder
  • Geenopavoormijnzoon

Brief aan mijn vader (Heitie)

Gebroken

Terwijl ik begin te schrijven licht de babyfoon even op, de kleine man laat even weten dat hij er ook nog is.

Gelukkig geeft hij zich snel weer neer en kan ik verder met het schrijven van dit.

Dit ja, oftewel het uitschrijven van mijn gedachtes en emoties, waarom weet ik nog niet zo goed.

Misschien hoop ik dat het door het opschrijven het verdwijnt uit mijn hoofd.

Misschien komt het omdat het bijna die klote maand is, juni.

Juni de maand waarin jij stierf.

Het is alweer twee jaar geleden, maar ik weet het nog goed.

Elf juni iets voor twaalf uur middags toen jij je laatste adem uitblies.

Je was alleen, niet volkomen alleen, er was een vrijwilliger naast je bed, maar geen bekende, geen familie en niet je gezin.

Het is niet dat wij er niet bij wilden zijn, je vrouw was al onderweg.

Ik had net een telefoontje gehad van een van de vrijwilligers, het was tijd, het ging niet meer goed met Heit.

Het was verstandig dat ik naar jouw toe ging en afscheid kon nemen.

Ik belde mijn man op om te zeggen dat hij thuis moest komen!

Ik moest naar jou toe, iets wat ik mij goed herinner is dat ik niet alleen aan kon, om namelijk jouw te zien sterven.

Al vrij snel kwam het volgende telefoontje, Heitie was er al niet meer.

Om eerlijk te zijn voelde ik mij op dat moment opgelucht, jouw pijn en die van ons was weg.

Opgelucht omdat ik je niet heb zien gaan..

Ik wist dat ik hierdoor niet met deze beelden opscheept zou zitten in mijn hoofd.

Ik had al genoeg beelden die ik niet meer weg kreeg in mijn hoofd, namelijk jouw strijd en die van ons als gezin.

Terwijl ik arriveerde bij het hospice samen met Tjeerd, mijn man kwam mama al snel naar mij toe, ze vroeg gelijk of ik je wilde zien.

Ze zag het verdriet en de onzekerheid in mijn ogen, want ze verzekerde mij dat jij er ’mooi’ bij lag.

Ik opende de deur van jou kamer en daar lag je, maar voor mij was jij het niet, je zag er niet uit als mijn vader

Dat is ook wat ik huilend geschreeuwd heb, daarna was het zwart.

Het enige wat ik nog wel weet is dat ik zei dat dat niet mijn Heitie was, terwijl ik jouw kamer uitstormde.

Je lag er namelijk niet mooi bij, je was zo bleek, je ziel was weg en dat zag je. Mijn Heitie was niet meer.

De manier waarop jij stierf, alleen zonder gezin was zoals jij je ziekte ook droeg en hoe wij als gezin leefde, samen maar alleen.

We waren dan wel met zijn vieren thuis; vader, moeder, zoon en dochter,maar ieder van ons leefden alleen.

Ieder op zijn eigen kamer, of beter gezegd eiland, want het water stond aan onze kin en het enige wat we nog hadden was een dat kleine stukje zand zodat we niet verdronken.

Ons eigen privé stukje droog zand, voor elk van ons gezin.

Daar waar wij ons nog aan konden vastklampen en hierdoor konden overleven, want dat was het nou eenmaal, overleven met zijn allen, maar toch ook alleen.

Ieder van ons had zijn eigen donkere wolk die hem of haar achtervolgde, toen wisten wij nog niet beter, het was toen namelijk ons normaal.

Tien jaar lang heeft onze moeder, jouw vrouw, je verzorgd in ons huis zonder hulp.

Je had geen benen meer, de helft van je rechterhand was ook geamputeerd en daar boven op heb je een hersenbloeding gehad, waardoor je in de war was. Je linkerkant functioneerde niet meer, je was alleen nog maar een romp, zonder werkende ledematen en je geest was niet meer bij. Daarnaast was je hart zwak. Dit was begin juni, mama belde mij om hulp.

Die nacht schreeuwde je om mij, waar is mijn dochter?  Ik ga dood, ik ga dood.

Maar ik was wel bij je, ik was die mevrouw die je slokjes drinken gaf.

Het liefst van gesmolten waterijsjes.

Het enigste wat je tegen mij zei was; lekker, om vervolgens te vragen waar je dochter was.

De volgende dag, was het tijd voor ons om jouw los te laten.

Samen met de huisarts hebben wij dit besloten, dus jij ging naar een hospice, want de zorg voor jouw was te intensief voor mama en mij.

Terwijl de ambulance kwam en ze jouw naar beneden tilde, bleef je maar naar mij kijken, herkende je me?

Je lachte namelijk zo lief, zoiets zeldzaams voor ons om te zien, wist je dat ik er was?

Dat ik mee ging om jouw naar je laatste rustplek te brengen?

Uiteindelijk hebben ze in het hospice jouw medicatie gegeven, omdat het lijden te groot was, je kwam in een rustige slaap zonder pijn verzekerde ze ons.

Toen pas durfde ik je hand vast te houden.

Terwijl ik je hand vasthield, voor het eerst in mijn leven voelde ik mij weer klein.

Niet als in klein in de wereld, want ik wist dat er elke dag ouders stierven van kinderen groot en/of klein.

Nee ik was weer klein als in een jong meisje dat haar vaders hand vasthield voor het eerst.

Iets wat als normaal word beschouwd, maar niet bij ons, want zo’n gezin waren wij niet.

Wij hielden geen handjes vast, wij knuffelde niet en we vertelde elkaar niet dat we van elkaar hielden.

Voor andere zo normaal, voor mij dood eng.

Een klein glimlachje liet jij zien in je slaap toen ik jouw beloofde dat je ooit pake zou worden. Want ja dat zag ik jou wel doen.

Pake zijn en dan dit keer alleen de lusten en niet de lasten van kinderen.

Omdat jouw pijn ondraaglijk was en jij daardoor in slaap werd gehouden weet ik niet of je mij hebt gehoord, maar dat glimlachje herinner ik mij nog goed.

Was het omdat je pake zou worden of was het omdat je mijn stem hoorde?

Misschien was het wel omdat ik eindelijk voor het eerst in mijn leven je hand vasthield en je vertelde dat ik je van je hield.

Ik durfde je dit pas te vertellen toen je sliep, stom hé heitie?

Je wil niet weten hoeveel spijt ik heb dat ik dit nooit heb kunnen zeggen tegen je, maar weet je waarom heitie?

Ik was bang voor jou reactie. Bang dat jij niet van mij hield.

Maar nu ben ik zelf moeder en weet ik dat je van mij hield, ook al kon jij dit niet zeggen

Het is alweer twee jaar geleden Heit, maar dit jaar is het moeilijker.

Ik weet niet precies waarom, ze zegen juist dat tijd alle wonden heelt.

Misschien omdat vorig jaar mijn leven op zijn kop stond rond jouw sterfdag, want weetje Heitie? je bent nu Pake.

Twee maand na jouw dood raakte ik zwanger. Ik weet nu dat het zo heeft moeten zijn,in een tijd van rouw, is mijn zoon en jouw kleinzoon geboren.

Vorig jaar rond jouw sterfdag was ik verdrietig, maar de blijdschap van het krijgen van mijn zoon was groter.

Een lichtje in de duisternis.

Het gemis van jouw wordt alleen maar groter, want dat lichtje heet Liam en schijnt feller dan ooit.

Want pake Alfons, hij lijkt op jouw en mij.

Nu knuffel in mijn Liam extra vaak en zeg dat ik van hem hou. Ik vertel hem over Pake Alfons die er niet meer is, terwijl ik hem het hobbelpaard laat zien die jij hebt gemaakt.

Ooit zal ik hem de verhalen vertellen en foto's laten zien van jouw avondturen in Australië, de plek waar jij ooit wel gelukkig was.

Ik bewaar jouw as, want weet je heitie? Ooit breng ik jouw daar terug, zodat je voor altijd gelukkig kan zijn.

Snap