Snap
  • Mama
  • borstvoeding
  • kolven
  • lactatiekundige
  • hormonen
  • aanleggen

BORSTVOEDING WAT EEN MINDF***

De vraag des vragen: Ga je borstvoeding geven? Nogal een zwart-witte vraag, als het aan mij ligt. Want zo eenvoudig is het niet. Je kunt natuurlijk de wens hebben. maar of het lukt...? Er komt zoveel meer bij kijken, zowel lichamelijk als geestelijk. Ik had echt een liefde-haat verhouding met borstvoeding. Ene moment wilde ik ermee stoppen, ander moment wilde ik juist niet stoppen. Een ware mindf***.

Allereerst wil ik even duidelijk aangeven dat ik geen sterke voorkeur heb voor borstvoeding noch flesvoeding. Ik heb gekozen voor datgene waarvan ik dacht dat zowel het kindje als ik, maar ook mijn partner er goed bij zou voelen, ongeacht de meningen van anderen online of offline. 

Een zwangerschap heeft, ook al zie je deze soms niet vanwege de vele ongemakkelijken, ook zijn voordelen. Een groot voordeel bij mij waren mijn borsten. Ik bedoel, de baby groeide per week, maar mijn borsten ook. Ben nooit onzeker geweest over mijn borsten, maar een cupmaat meer was geen overbodige luxe. Halverwege waren mijn borsten een cupmaat groter geworden, en dat zonder plastische chirurgie en honderden euro's. Ook al wist ik dat dit niet blijvend zou zijn. ik genoot er volop van, Toch maakten mijn borsten ook heel wat los in mij, wat betreft borstvoeding of ik dat wel wilde ja of nee. 

De paniekzaaier in mij, greep naar mijn laptop om vervolgens onderzoek te doen naar borstvoeding en flesvoeding. Jeetje, wat kun je veel informatie vinden hierover zeg. Ik merkte al gauw dat er een tweestrijd was; team borstvoeding en team flesvoeding. Ik vond het nogal lastig om echt een keuze te maken en besloot de laptop weg te leggen en de keuze vanuit mijn gevoel te nemen. Wat zegt mijn gevoel?

Mijn gevoel zei, je borsten groeien niet voor niks. De hele zwangerschap inclusief je borsten gaat in een natuurlijk proces. Waarom zou ik het niet gewoon een kans geven en kijken of het überhaupt lukt. En precies met die instelling, besloot ik ervoor te gaan. 

IK GA BORSTVOEDING PROBEREN EN ALS HET LUKT EN BEVALT, GA IK ERMEE DOOR ZOLANG ONS MEISJE EN IK ONS ER PRETTIG BIJ VOELEN. MOCHT HET NIET LUKKEN, DAN GA IK HET NIET FORCEREN EN STOP IK ER MEE.

Eenmaal de knoop doorgehakt, kreeg ik de vraag des vragen, borstvoeding of flesvoeding, van vrienden en familie. Vol overtuiging vertelde ik hen dat ik het in iedergeval van plan was om het te proberen, en als het lukt zou ik ermee door gaan, zo niet, dan jammer. De reacties waren uiteenlopend van "Ja ga je borstvoeding geven, weet je dat wel zeker?" tot aan "Oh wat goed dat je het in ieder geval wilt proberen" maar ook "Doe gewoon flesvoeding, bespaar je borsten, je wilt dat je vriend er ook nog van kan genieten". De meeste reacties lieten mij koud, want elke vrouw is anders en elke situatie is anders. Ik bleef bij mijn standpunt.

Van mijn nicht die kort voor mij was bevallen en nog steeds aan borstvoeding deed, kreeg ik hele handige tips. Zo tipte zij mij het raadplegen van een lactatiedeskundige, maar ook om de borstkolf later aan te schaffen, omdat je niet van te voren weet of de melkproductie en borstvoeding überhaupt gaat lopen. Ik ben haar tot op heden nog steeds dankbaar voor deze goede tips.

Eenmaal na de bevalling, werd Féli op mijn borst gelegd. Op dat moment is de zoek en zuig reflex erg sterk. De eerste keer borstvoeding ging met behulp van de verloskundige en kraamverzorgster. Ondanks de goede hulp, ging het alles behalve soepel. Feli haar zoek en zuig reflex was goed en erg sterk, heel fijn, maar mijn tepels konden het niet aan. Het voelde erg onprettig, al helemaal als ik haar van mijn tepel moest afhalen. Dan sprongen bijna de tranen in mijn ogen. Nu ging dat al heel snel vanwege de hormonen, maar toch. De kraamverzorgster liet mij weten dat dit heel normaal is, dat de tepels nog gevoelig zijn en er eerst een soort van laagje op moet komen, te vergelijken met eelt. Ondertussen probeerde ik me er letterlijk doorheen te bijten en kreeg ik verschillende aanlegtechnieken van de kraamverzorgsters aangeleerd. 

Ons meisje dronk heel goed, maar mijn productie kon beter. Hierdoor besloten we om alvast lichtjes te kolven om zo de productie beter op gang te laten komen. De eerste paar dagen gaf ik om de twee uur voeding en dat was behoorlijk pittig in combinatie met herstellen en kraambezoek. Soms lag ik in bed na te denken wat ik allemaal had gedaan die dag, maar ik kwam niet verder dan alleen voeden, verschonen en zelf nog af en toe wat rust pakken. Dit ging echt op de automatische piloot en echt genieten was er nog niet bij. Met genieten bedoel ik het intiem moment tussen jou en je kindje tijdens het voeden. Féli genoot wel, maar ik kon mijn weg in borstvoeding niet vinden. Daarvoor in de plaats werd ik juist onzeker. Vragen als leg ik haar wel goed aan, krijgt ze wel voldoende binnen, groeit ze wel goed, doe ik het wel goed? 

Drie weken gingen voorbij en die onzekerheid was niet weggenomen. Féli dronk snel, kreeg vaak hierdoor de hik en gaf zo nu en dan wat melk terug. Hierdoor besloot ik een thuisconsult in te plannen met een lactatiedeskundige die mijn nicht had getipt. Ze waarschuwde me dat het wel een persoon is die kort door de bocht kon zijn, maar heel goed in haar werk is. Dat beloofde veel.  

De lactatiedeskundige kwam thuis bij ons en observeerde hoe ik Feli borstvoeding gaf. Wat bleek, ik deed het gewoon hartstikke goed! De onzekerheid was nergens voor nodig. Zo zie je maar, hoe druk je soms om dingen kan maken, wat soms nergens voor nodig is. 

Weken, maanden gingen voorbij en Féli en ik werden steeds meer een team, waardoor we echt samen, ook ik dus, van dit moment konden genieten. Ik gaf op een gegeven moment borstvoeding op verzoek en dat betekende ook weleens dat ik buiten in het openbaar haar moest aanleggen. Dat vond ik in het begin best spannend, maar met wat handige essentials, werd ik er steeds handiger in. 

Hoe mooi en fijn ik het ook vond, ik zou liegen als ik geen ene keer had gedacht om te stoppen. Minimaal 1x in de week dacht ik te gaan stoppen met borstvoeding, omdat ik het zowel lichamelijk als geestelijk zwaar vond. Maar dan lag Feli zo lief bij mij en dan was ik alles weer vergeten. Mijn idee was, mocht het lukken, om in ieder geval vier maanden borstvoeding te geven. Of dat is gelukt? Dat lees je in een van de volgende blogs.