Blog header image

Als borstvoeding geven niet goed lukt..

Natuurlijk zou ik mijn kindje borstvoeding geven, dit was toch het beste voor hem?

Ik had het al helemaal uitgedacht. Ik zou de eerste 3 maanden volledig borstvoeding geven en daarna een combinatie van borst en flesvoeding. Ik had 2 informatiemiddagen gevolgd en zag het als de beste start voor mijn kind. Dat dit ook wel eens anders kon lopen had ik toen niet bedacht..

Ik lig in het ziekenhuis, heb net een keizersnede gehad en heb nu voor het eerst mijn lieve baby op de arm. Wat een schatje is het. Heerlijk! Mijn ouders komen mijn zoontje bewonderen en dat wordt het tijd om hem aan te leggen. Op de informatiedagen had ik dit geleerd dus hing ik zelfverzekerd mijn baby aan mijn borst. Hij leek wel  wat te drinken maar ik had al snel door dat er niet echt veel gebeurde. Na even aanmodderen toch maar hulp gevraagd. Al knijpend in mijn borsten kwamen we tot de conclusie dat de voeding totaal niet op gang was. Kolven dus. Het liefst zo vaak mogelijk. Naast dat kolven niet fijn voelt kwam er ook nog niks uit. Daarnaast had ik net een lange dag achter de rug die eindigde in een keizersnede, ik was dus kapot! Eerst dus maar slapen.

Een aantal uur later heeft mijn zoontje honger. Ik word weer "geholpen" met de voeding. Ze knijpen zo hard in je borst dat je borst erg pijnlijk aanvoelt. Maar het ergste is nog dat ze mijn zoontjes gezicht in mijn borst drukken net zolang tot hij drinkt. Dit vond ik als moeder hartverscheurend om te zien. Mijn zoontje had erge honger maar kon op de een of andere manier niet goed drinken. Als de zuster hem op mijn borst drukte probeerde hij te drinken maar als hij door kreeg dat hij geen melk kreeg begon hij te krijsen. De zuster drukte hem al krijsend weer in mijn borst. Ik had het idee hij echt honger had maar hij mocht maar het minimale aan kunstvoeding. 

Aan het einde van deze dag ben ik helemaal kapot. Ik heb ontzettend medelijden met mijn zoontje omdat hij zo'n honger heeft en doen mijn borsten gigantisch zeer van het kolven en knijpen. Huilend bespreek ik dit met mijn man, hij geeft aan dat ik moet doen waar ik mij goed bij voel. Ik besluit om het nog even te proberen. De volgende dag gaat het de hele dag op diezelfde manier door. Ik kan niet goed genieten van mijn zoon omdat ik zie dat de borstvoeding hem frustreert. Ondertussen hebben wel 5 zusters het met de borstvoeding geprobeerd en wordt er zelfs een lactatiekundige bijgehaald. Ze concludeert dat er niks mis is met zijn tong en mond en dat ze ook niet weet waarom het drinken niet goed gaat. Ik probeer voorzichtig aan te geven dat ik misschien over wil gaan op flesvoeding en dit wordt in het ziekenhuis totaal niet geaccepteerd. Op dit moment laat ik alles maar over mij heen komen omdat ik mij erg labiel voel en het idee heb dat het ziekenhuis wel weet waar ze mee bezig zijn. Op deze manier gaan we nog een dag verder tot ik naar huis mag.

Eenmaal thuis leg ik het borstvoedingsprobleem uit aan de kraamverzorgster en ze geeft aan dat ik moet doen waar ik mij prettig bij voel. Eindelijk iemand die naar mij luistert. Ook leggen we mijn zoontje samen aan en concluderen we dat het voor mij en mijn zoontje erg frustrerend is. De volgende dag hak ik de knoop door, ik ga over op kunstvoeding. Als mijn eigen huisarts later aangeeft dat een baby veel meer heeft aan een vrolijke, stabiele moeder dan aan een gefrustreerde moeder die borstvoeding geeft weet ik dat ik de juiste keuze heb gemaakt. 

Voelde jij ook de druk bij jou keuze van voeding? Zou jij het de volgende keer anders doen?

BK2014
6 jaar geleden

Beste Elke, Jeetje wat is dit verschrikkelijk herkenbaar!!! Toevallig las ik net je laatste blog met de vraag of er je ooit toe bent aan een tweede. Toen las ik dat je bevallingsverhaal in een andere blog beschreven stond, maar ik kwam bij deze blog als tweede uit en ik heb zo'n voorgevoel dat we elkaar de hand kunnen schudden (ik heb het nog niet eens gelezen, maar ik zal een reactie sturen op die verhalen zodra ik het gelezen heb) Meid wat je me hier verteld is zo herkenbaar en roept zoveel frustratie en verdriet bij mij op, omdat ik zo boos ben op het ziekenhuis hoe alles gegaan is (lees: dramatische bevalling die eindigde in een keizersnee, mijn zoontje (ook een zoontje) kreeg een infectie dus we mochten 'lekker' lang blijven en de borstvoedings-horror was zo verschrikkelijk dat ik er een trauma aan over heb gehouden!) En dan te bedenken dat ik 4 weken heb aangesukkeld. En hoe ze met een moeder omgaan in het ziekenhuis,eerst ben je een broedmachine en dan word je voedmachine! Ik had na twee dagen zo'n tepelkloven (sorry voor de details) dat het bloed erlangs liep. Ik heb het na drie weken opgegeven met pijn in mijn hart en het gevoel zwaar gefaald te hebben als moeder. Daarbij komt dat mijn zusje in 2015 (mijn zoontje is uit 2014) een dochtertje heeft gekregen waarbij de borstvoeding weelderig stroomt en ze nu nog borstvoeding geeft. Tuurlijk ben ik blij voor haar dat dat dus blijkbaar ook kan, maar het steekt wel een beetje. Luister je hebt de enige juiste keus gemaakt! Voor jou en je zoontje. Ik was een wrak na drie weken en dat gun ik niemand. Weet ook dat een keizersnee ervoor zorgt dat er geen oxytocine (hormoon) vrijkomt waardoor de borstvoeding vaker lang op zich laat wachten of bijna niet op gang komt. Er valt jou dus helemaal niks te verwijten! (Zo nu ga ik met veel nieuwsgierigheid je andere blogs lezen;-) )

elke1989
6 jaar geleden

Bedankt voor je reactie. Wat fijn om te lezen dat iemand anders dit ook zo ervaren heeft. Ik ben achteraf gezien ook boos op het ziekenhuis. Zo pusherig! Ik ben nu blij met mijn keuze en hoop dat jij dat ook kunt zijn :)

BK2014
6 jaar geleden

Ik ben zeker blij met mijn keuze! Niets dan het beste voor mijn kindje en ik bepaal wat ik vind dat het beste is ;-) Dat mogen ze in het ziekenhuis wat beter geleerd krijgen tijdens hun lessen 'hoe ga ik met patiënten om' ;-) Ik heb ervan geleerd en voor de toekomst weet ik in ieder geval wat ik niet meer wil....en daarmee bedoel ik niet de borstvoeding, want dit zou ik een eventuele volgende keer gewoon weer proberen, maar ik ken mijn grenzen nu....soms leer je je grens pas kennen als je er al overheen bent ;-) Het leven is nu eenmaal een grote leerschool en we zijn allemaal maar mensen ;-)

Chisty89
6 jaar geleden

`Wat een herkenning! Ik kwam via je blog van gisteren bij deze blog terecht en jeetje wat een herkenning. Mijn dochtertje is ter wereld gekomen via een geplande keizersnede dus dat verschilt wel van jouw verhaal. Het andere grote verschil is dat er niemand in het ziekenhuis, maar echt niemand, heeft gesproken over kolven. Tegen mij werd constant gezegd 'Nee ze heeft geen honger want ze drinkt goed aan de borst' terwijl ik gewoon zag dat ze enorm gefrustreerd werd van de borstvoeding en ze echt enorme honger had. Uiteindelijk hebben wij een geweldige nachtzuster gehad de 2e nacht die gelukkig wel flesvoeding wilde geven en echt wat een ander kind had ik ineens. Ik zag haar gewoon letterlijk ontspannen zodra de flesvoeding erin ging. Wat moet dat ontzettend zwaar voor je geweest zijn zeg! Gelukkig heeft de kraamverzorgster je goed geholpen en heb je (hoop ik!) alsnog kunnen genieten.

elke1989
6 jaar geleden

Wat een strijd kan dat zijn borstvoeding! En wat raar dat niemand heeft gezegd dat je kon kolven! Ik was ook erg blij dat ik over ben gegaan op flesvoeding.