Snap
  • Mama
  • #mamaplaats

#1 Lifestyle blog, eerste deel.

- " Don't judge a book by his cover, because you don't know what's inside " -

Ik denk dat het menselijk is, om naar anderen mensen te kijken en stukje jaloezie te voelen.

Mensen kijken altijd op naar anderen. 

Zo kijken mensen ook op naar mij, ik zie er leuk uit, woon prachtig, mooie kinderen en geweldige vent.

Echter zoals de titel al aangeeft, don't judge a book by his cover.

Maar god.. Wat hebben die mensen het fout! Ja, natuurlijk woon ik leuk, heb ik mooie kids en een gelukkig liefdesleven en daar ben ik ook heel dankbaar voor, want ik weet als geen ander hoe het is om niets te hebben..

Allereerst twijfelde ik (net als bijna alle andere medebloggers) of ik mijn levensverhaal wel moest vertellen.

Echter heb ik niets meer te verliezen, ik ben mijzelf al verloren, ik kan alleen nog maar winnen en anderen wellicht helpen door mijn verhaal te vertellen. Het is een behoorlijke geschiedenis, dus vandaar dat ik dit in meerdere delen zal vertellen.

Ik ben de oudste van de 2 dochters die mijn ouders hebben mogen krijgen. Een jeugd waarbij wij niks te kort zijn gekomen. 

Ik werkte hard, had meerdere baantjes, leuke vriendinnen en een leuke relatie waarmee ik op mijn 18e ging samen wonen. Hij werkte veel en ik kwam erachter dat hij meerdere vriendinnetjes op mij na hield, dus maakte ik een einde aan de relatie.

Op internet ging ik op zoek naar een eigen plekje en die vond ik, in het dorp waar ik geboren en getogen ben. Leuke 2 onder een kap woning met vrij uitzicht over de landerijen. Het ging me voor de wind, ik nam een hondje genaamd Milo (een chihuahua, de reden daarvan is zodat ik deze mee naar stal kon nemen overdag, dat gaat toch net wat gemakkelijker dan een grote reus ;-).) en genoot van mijn "vrij gezellige" leventje. En toen ontmoette ik mijn ex. Leuke uitstraling, mooie lach, breed gebouwd, goed gekleed. En ik hoor je al denken, dát is een foute jongen. Tja, ik kan je niet geheel ongelijk geven (achteraf he... Als je alles achteraf wist!) We kregen vrij snel een relatie en het klikte erg goed tussen ons. Hij trok zowat bij me in en helaas bleef dat de huurbaas ook niet onopgemerkt. Die eiste meer geld omdat er nu een 2e persoon bij in woonde. Daarmee zijn we niet akkoord gegaan en uiteindelijk zijn we samen verhuisd naar een vrijstaand boerderijtje. (Mijn hondje is tussendoor overleden, Milo werd aangereden door een auto en heeft dit niet overleefd, ik was kapot van verdriet! En vrij snel daarna een nieuw hondje opgehaald + nog een kat uit het asiel.) Het nieuwe huis was wel 3 kwartier weg van waar ik én hij vandaan kwamen. Maar de beslissing hadden we genomen, zodat hij dichterbij zijn werk kon zijn ( Hij was beroeps millitair) en ik had inmiddels een nieuwe baan daar in de buurt gevonden. We waren druk bezig geweest met behang verwijderen (3 LAGEN behang over elkaar heen, wat een hel!) en opruimen/poetsen. Echter moest hij een hele week op oefening, hierbij mag hij zijn telefoon niet bij zich houden en hoor ik niets van hem. In noodgevallen had zijn moeder een telefoonnummer om zijn leidinggevende te bereiken. 

Terwijl mijn ex op oefening ging, werkte ik ook lekker door, op werk maar ook in ons nieuwe huisje. Het voelde goed en vertrouwd. Op een avond, ik herinner me als de dag van gister (7-6-2012), werd er 's avonds aan gebeld. Ik weet nog dat ik Derek Ogilvie aan het kijken was op TV, dit was rond 21.45 uur. Nog met mijn gedachten verzonken in de TV loop ik naar de voordeur en open deze. Ik zag 2 jongens staan en voordat ik er erg in had, werd ik bij mijn keel gegrepen en naar binnen toe gesleurd. Ik probeerde nog te zeggen dat ik niet alleen thuis was, maar dat geloofde ze natuurlijk niet. Ze moeten geweten hebben hoe het huis eruit zag, betreft de kamer. Naast de hal zat aan de ene kant de woonkamer en aan de andere kant onze slaapkamer. Ik werd onze slaapkamer ingeduwd, op ons bed en ik voelde hoe mijn handen werden vastgehouden, hoe mijn mond dicht gehouden werd. Ik sloot mijn ogen en hoopte dat de nachtmerrie voorbij was. Vervolgens hoorde ik een "klonk". Het zal toch niet.. Ik opende mijn ogen en zag dat een van de jongens zijn broek had laten zakken. Het was zijn riem die ik hoorde vallen. De grijns van de jongens vergeet ik nooit meer..

8 jaar geleden

Hoi Marinde, Dankjewel voor je lieve berichtje! Het is voor inderdaad een stuk makkelijker om mijn gevoel op papier te uiten. En inderdaad vergeten doe je het nooit, maar hoop dat ik ooit wat meer rust erin vind! xx

8 jaar geleden

Hoi Birdy, Sorry voor mijn late reactie! Bedankt voor je lieve berichtje, ik hoop ook dat ik uiteindelijk wat rust erin kan vinden! xx

8 jaar geleden

Hoi Daphne, Sorry voor mijn late reactie! Dankjewel voor je lieve berichtje! Wat erg dat je dit ook hebt moeten doorstaan! Hoe gaat het met je? xx

8 jaar geleden

Hoi Marjolein, Sorry voor mijn late reactie! Dankjewel voor je lieve berichtje! We doen ons best! xx