Blog header image

Papa's meisje - deel 17

Altijd was ik zijn alles. Tot dat zij kwam.

Vandaag schrijf ik alweer mijn 17e blog. In de afgelopen 17 delen neem ik jullie mee in mijn leven. Hoe deze er uitzagen in de periode waarop mijn ouders zijn gaan scheiden, en in alle gebeurtenissen daarna. Jullie interactie met mijn blog doet me echt heel goed. Het is een enorme motivatie om door te blijven schrijven. Ik lees alle reacties en blijf me verbazen over de hoeveelheid soortgelijke ervaringen we allemaal samen delen. In blog 16 schreef ik over het fijne gesprek die ik heb gevoerd met mijn vader. Hoe we samen weer besloten dat ik ook weer gedeeltelijk bij hem kwam wonen, en welke afspraken we daarover hebben gemaakt. Ook had hij een nieuw baantje voor me geregeld. Vandaag neem ik jullie mee in het vervolg hierop.


Het is midden in de nacht wanneer mijn telefoon onder mijn kussen begint te trillen. Even denk ik dat ik droom. Dus ik draai me om en slaap weer verder. Maar dan hoor ik het nog eens. Ik sliep deze nacht weer bij mijn moeder, en zie dat mijn vader me belt. Direct schiet de paniek er weer in. Wat zou er gebeurd zijn. Shit, net te laat. Op mijn scherm zie ik 6 gemiste oproepen staan. Dus ik bel hem direct terug. Hij neemt op, en nog voor ik kan vragen wat er aan de hand is, begint hij te schreeuwen: ''Hoe HAAL je het in je hoofd? Ik dacht dat we erover uit waren hoe we dit gingen aanpakken. En nu DIT? Alle ramen in het huis van mijn vriendin aan diggelen. Hoe kun je ons dit aandoen. Wat bezielt jou in godsnaam. Ik ben er klaar mee hoor je me? Het is KLAAR. De telefoon wordt opgehangen. Pure paniek overvalt me. Wat gebeurd hier, denk ik bij mezelf. Alle ramen aan diggelen? En ik heb het gedaan? Maar ik lig in bed. Droom ik dan toch? Het duurt even voor ik besef dat ik echt niet droom. Mijn vader heeft net echt gebeld. En hij is echt gigantisch boos. Omdat ik van de psychologe niet meer naast mijn moeder mag slapen, omdat ik op die manier mijn angsten blijf voeden, slaap ik weer op mijn eigen kamer. Ik loop snel naar beneden, zodat ik terug kan bellen zonder iemand anders te wekken. Even blijf ik bij de deur van mijn zus hangen, om te horen of zij ook is gebeld. Maar het blijft stil. Ik bel mijn vader wel 100 keer terug, maar hij drukt me steeds weg. Wel stuurt hij een bericht: ''Jammer dat je me weer zo teleur moet stellen. Ik dacht dat we erover heen waren. Maar je drijft mijn vriendin alleen maar meer naar me toe. Ze durft niet meer thuis te slapen, en ik durf haar niet meer alleen te laten slapen. Ze zal hier moeten komen wonen, en dat is je eigen schuld''. Ik voel de woede weer in me opkomen. Ik vind het zo oneerlijk dat me steeds het recht om te spreken wordt ontnomen, door niet op te nemen of me weg te drukken. Dus ik huil harder dan mijn ademhaling aankan. Ik voel me duizelig worden, en ben bang dat ik zo zal flauwvallen. Deze nieuwe vorm van emotie ken ik nog niet. En ik weet niet wat ik ermee aan moet. Ik besluit terug te sturen: ''Ik weet niet waar je het over hebt, ik heb niets gedaan! Neem even op, dan kunnen we praten''. Vervolgens zit ik weer 3 uur lang op mijn telefoon te kijken, om te zien of hij online komt. Waarna ik terug krijg: ''Hou een ander voor de gek''. 

Ik slaap de rest van de nacht amper, maar kruip tegen beter weten in toch weer terug in het bed van mijn moeder. Ik kan mijn vader niet controleren nu, dus ik moet mijn moeder controleren. Ik leg mijn hand op haar rug, en val door haar rustige ademhaling weer een klein beetje in slaap.

De slaap was van korte duur. Zodra ik opsta snel ik naar de badkamer. Ik wil niet verklaren waar mijn huilogen vandaan komen. Maar mijn moeder had me door. Ze snelde met me mee naar de badkamer en vroeg wat ik vannacht beneden deed, en waarom ik naast haar was komen liggen. Direct brak ik weer. Ik vertelde haar dat mijn vader me beschuldigde van het feit dat alle ramen bij zijn vriendin uit huis waren geslagen. En dat ik de kans niet kreeg om met hem te praten. En dat hij me niet geloofde. En dat het mijn schuld was dat ze nu samen zouden gaan wonen. Omdat zijn vriendin zo bang is geworden thuis. De ogen van mijn moeder stonden op onweer. De laatste tijd kreeg ze natuurlijk steeds vaker mee dat er weer iets gebeurd was met betrekking tot mijn vader. En zo ging ze de man waar ze 24 jaar lang getrouwd mee is geweest, iedere dag een beetje meer haten. Dat hij haar heeft verlaten, daar kan ze mee leven. Maar dat hij zo met zijn kinderen omgaat, daar kan ze niet mee omgaan. Ik vroeg haar, nee ik smeekte haar, om er zich er niet mee te bemoeien. Dit beloofde ze me. Maar ik denk dit keer ook met haar vingers gekruist achter haar rug.


Lees hier het volgende deel

4 dagen geleden

Alle verhalen die je schrijft herken ik mijzelf ook zo goed in. Mijn ouders zijn drie keer gescheiden geweest. De eerste keer toen ik net 9 maanden was tweede keer toen ik 11 was en derde keer met 17 was het helemaal klaar. Ik heb sinds mijn 17de mijn vader nooit meer gezien of gesproken gehad. Ik heb altijd moeten kiezen tussen mijn ouders en koos uit stommigheid altijd mijn moeder die ongeneselijk ziek is. In mijn puberjaren werd ik heel strak gehouden om geen enkele reden mocht ik nooit weg thuis. Inmiddels ben ik al 6 jaar thuis weg en woon ik samen met mijn vriend. Mijn moeder heb ik de laatste keer gezien toen net corona begon. Het is zo fijn nu dat ik geen zorgen meer heb en hoef te dragen en eindelijk mijzelf mag en kan zijn. Ik mag echt van geluk spreken dat ik een schoonfamilie van goud heb, die mij door alles meegesleept hebben als hun eigen dochter.

5 dagen geleden

Mijn ouders (ik was 21 op het moment van scheiding) zijn zo’n 10jaar geleden gescheiden. Een vervelende scheiding met als gevolg dat ik bewust de keuze heb gemaakt om afstand te nemen van m’n vader. Pijnlijk? Ja. Maar het geeft me zoveel meer rust. Geen stress meer over hoe hij wel of niet doet. Of hij weer met leugens aan komt zetten. Probeer voor jezelf te kiezen. En voor je eigen gezondheid te kiezen. Blijf niet bij hem ‘hangen’ alleen omdat je een vader nodig denkt te hebben.

5 dagen geleden

P.S.: ook ik was écht een papa’s meisje. En daar heeft hij rond de scheiding geprobeerd misbruik van te maken (als in, mij en mijn zusje destijds tegen onze moeder laten keren). Hij mag dus geen ‘misbruik’ maken van het feit dat hij weet dat jij een papa’s kindje bent..

5 dagen geleden

Geloof me breken die handel. In het begin is het moeilijk daarna voel je je goed

6 dagen geleden

negeer je vader een tijdje hij heeft niet het recht om dit te doen ,hij kan en mag je niet vals beschuldigen