Blog header image

Mijn zoontje is ongelukkig...

Een ontdekking die ik niet voor ogen zag. Wat is dit even schrikken zeg...

Mijn zoontje is 7 jaar oud. Een vrolijk jongetje die zich altijd bekommert om andere. Hij doet het goed op school en verbaast ons elke keer weer met zijn intelligentie. Hij leert veel, snel en makkelijk. Hij heeft altijd wel voorop gelopen vergeleken zijn klas genoten. Dat is toch iets om trots op te zijn. Joris heeft veel vrienden op school, en bij de dansschool waar hij 1 keer per week danst. Niets om zorgen over te maken dus.

Joris is afgelopen weekend bij zijn opa en oma gaan logeren. Mijn vriend en ik hadden dus lekker even een weekendje voor ons zelf. Zondagmiddag besloot ik om even een grote slaapkamer-schoonmaak te houden. Beddengoed verschonen, afstoffen etc. Ook Joris zijn kamer kreeg een behandeling. Toen ik zijn kussen hoes eraf wilde halen zag ik zijn dagboekje liggen. Hij heeft die ongeveer 3 jaar geleden gekregen, en deed er allang niks meer mee dacht ik. Ik plaatse hem netjes op zijn nachtkastje en ging verder met zijn bed. 

Toen ik klaar was met zijn hele kamertje was ik toch wel benieuwd wat hij allemaal in zijn dagboek zou schrijven. Je wilt natuurlijk altijd weten wat er in zo'n klein koppie afspeelt. "Het zal vast niet erg zijn als ik een bladzijde lees," dacht ik. Ik ging op zijn bedje zitten en opende met het sleuteltje het slot. 'Lief dagboek, vandaag voelde ik me helemaal niet blij' was de eerste zin die ik las. Die altijd vrolijke jongen was niet blij?! Ik was geschrokt. 'Ik wil geen jongen zijn, ik wil ook jurkjes dragen en met poppen spelen.' 

Mijn zoon voelt zich ongelukkig omdat hij niet is wie hij wilt zijn. Arm kind.. Ik heb niks doorgehad van zijn verdriet. In de speelgoedwinkel rende hij wel als eerst naar de barbies, en voor zijn verjaardag vroeg hij 'jongensjurken', zoals hij het noemde. Ik zocht er niks achter, en vond het totaal geen probleem als hij thuis tijdens zijn verkleed spelletjes een jurk aan had. En dansen heb ik hem ook nooit verboden, als hij dat leuk vindt moet hij dat doen! Ik heb er alleen niets achter gezocht. 

Vanmiddag komt Joris thuis van zijn logeerweekendje. Ik weet niet zo goed hoe ik dit nu moet aanpakken. Ik ga het hier vanavond eerst met mijn vriend over hebben. Ik wil niet dat Joris nog langer ongelukkig is, we moeten hier een oplossing voor zoeken...

 

Anoniem
6 jaar geleden

Lieve Isah, wat dapper dat je dit schrijft. Dat jouw zoontje op dat moment niet blij was moet een ontzettende schok zijn geweest. Ik hoop dat jullie als ouders open staan voor wie dit bijzonder knappe kind wil zijn. Jongen of meisje, elk kind heeft de goedkeuring en liefde van zijn of haar ouders nodig. Uit je verhaal lijk ik op te kunnen maken dat deze ook echt onvoorwaardelijk is. Dus ben trots op jezelf en wie je bent als mama, ik weet zeker dat hij dan in ieder gevalblij is met jou... En het zal even tijd nodig hebben misschien, maar ook weer snel blij is met zichzelf. Luister naar elkaar en geef elkaar de ruimte om te voelen wat je voelt. Ik wens iedereen vooral heel veel liefde! Dan komt het zeker goed.

MamavanChance
6 jaar geleden

Wat een geluk heeft jouw zoon met jou als moeder! Ik ben zelf christen, misschien kan de kerk jullie helpen hiermee. ik ben in ieder geval blij dat jij zo onvoorwaardelijk van je zoon houdl Xxx

Joycies
6 jaar geleden

Wat fijn dat hij een moeder heeft die er alles voor wil doen om ervoor te zorgen dat haar zoontje gelukkig is. Wat goed dat je dit opschrijft. Ik denk namelijk dat er nog meer moeders zijn die dit mee maken. Misschien kan je beginnen met open vragen stellen. Wat zou jij het liefste aantrekken als je zelf mocht kiezen? Vertel eerst zelf wat jij graag aan trekt. Misschien dat hij dan uit zichzelf gaat vertellen dat hij ongelukkig is. Succes!

Loes van der Leer
6 jaar geleden

Och lieferd! Wat rot dat hij zich zichzelf niet voelt!! Het kan zijn dat jullie nu aan het begin staan van een lang en emotioneel procces. Eerst goed bespreken met vriendlief en dan met je zoontje. Veel praten, daar kom je verder mee!

TrijntjeH
6 jaar geleden

Wauw wat ontzettend heftig voor jullie als ouders. Nog heftiger voor je zoontje. Wat zal hij zich ontzettend alleen en onbegrepen voelen. Ga idd een goed gesprek aan met je vriend. En met je zoon. Ondersteun hem daar waar mogelijk. Laat hem weten dat je hoe dan ook van hem houdt. Het zal geen makkelijke weg worden. Maar liefde overwint alles. Laat je zoontje desnoods eerst thuis beginnen met zijn wie hij graag wil zijn. Ik ken een jongetje die thuis ook jurkjes draagt en staartjes in heeft. Vooralsnog heeft hij niet duidelijk aangegeven dat hij echt een meisje wil zijn. Maar hij krijgt wel de ruimte om uit te zoeken waar hij zich het prettigst bij voelt. Misschien is dat voor jullie ook een optie? Op die manier hoef je niet nu al grote beslissingen te maken. Heel veel sterkte in ieder geval. En probeer er zelf ook over te praten daar waar mogelijk. Want niets is vervelender dat je bewust zijn van het feit dat je kind ongelukkig is, om wat voor reden dan ook.

Mar9
6 jaar geleden

Wow wat heb je dat mooi beschreven, hoe onwerkelijk zal het zijn... Maar wat boft Joris met zo'n moeder! Heel veel liefde en wijsheid voor de komende tijd gewenst!

Annemiek2
6 jaar geleden

Wat goed dat jullie Joris alle ruimte geven om zichzelf te zijn. Ik weet niet hoe hij het zal vinden dat je in zijn dagboek gelezen hebt. Als hij dat erg vindt is het lastiger. Anders kun je wat directer zijn. Je zou misschien ook een keer naar de speelgoedwinkel gaan en als hij weer naar de barbiepoppen loopt of de meiden afdeling zou je kunnen vragen of hij een barbiepop wil. Misschien ook eens vragen als hij weer naar de kapper moet hoe hij zijn haar geknipt wil hebben. Of als jullie nieuwe kleding gaan kopen vragen wat hij graag zou willen en bewust naar de meiden afdeling. Of vragen wat hij van meiden dingen vindt. Ik denk dat je zelf het beste via welke manier je het bespreekbaar kunt maken. Dit zijn slechts zomaar wat gedachten die in mij opkomen. Wellicht komen er nog een paar ideeën die je kunnen helpen. Hoe dan ook heel veel sterkte en succes met het bespreekbaar maken.

Henrike Laning
6 jaar geleden

Wat erg om te ontdekken dat je kind niet gelukkig is. Dan breekt je hart. Hartstikke goed dat jullie er voor hem zijn. Hij zal gaan vertellen als jullie hem aanmoedigen en doordat jullie zo open staan voor wie hij is, zal hij zich veilig voelen om eerlijk te zijn. Hopelijk kunnen jullie hem verder helpen. Veel succes!

Astrid Boumans
6 jaar geleden

Het is al heel fijn voor je zoontje dat je er open over denkt. Heb het er met jullie drietjes over. Alleen weet ik niet of het heel verstandig is om te beginnen dat je in zijn dagboeken hebt gelezen, dit is voor velen toch heel gevoelig. Probeer met een omweggetje uit gevinden wat zijn gevoel is. Mischien kun je eerst een verhaaltje vertellen over dit onderwerp en kijk hoe hij hier op reageert. In iedergeval heel veel succes, gun het wat tijd maar vooral heel veel liefde en dan komt het zeker goed.

mamavaneenmeisje
6 jaar geleden

Wat heftig dat je zo ineens leest dat je zoontje niet gelukkig is. Ergens moet je toch is kijken of er een mogelijkheid is dat je en opening kan bieden dat hij het zelf kan vertellen. Misschien zou je is 'toevallig' de documentaire Valentijn kunnen kijken. En dan zo dat hij ook de mogelijkheid heeft tot mee kijken en dan misschien ook wel vertellen. ps die documentaire gaat ook over een jongen dat graag een meisje wil zijn. In deze filmpjes begint hij rond de 3 jaar en eindigt zij met iets van 13-14 jaar.

TessK
6 jaar geleden

Wat lijkt mij dat erg om erachter te komen dat je kind niet gelukkig is. Als ik het zo lees geef je hem alle ruimte om te zijn wie hij wil zijn. Veel sterkte gewenst, zal niet makkelijk zijn.

EvaD
6 jaar geleden

Wauw, dit lijkt me behoorlijk heftig. Je voelt het toch als je taak om je kindjes gelukkig te zien, je denkt dan ook dat dit is, maar als dat niet is, kan dat behoorlijk schokkend zijn. Ik vind het wel heel mooi om te lezen dat je er helemaal open voor staat, kan me voorstellen dat het echt wel flink schrikken is. Ik kan je adviezen geven, maar ik zou niet weten wat ik in die situatie zou doen. Ik zou niet direct de knoop doorhakken, maar hem wel de kans gunnen om wat uit te zoeken wat hij precies wilt. Ik weet dat het bij vrienden van ons een fase was. Hij zei het, maar op een gegeven moment was het ook klaar. Maar daar was het alleen dat hij riep dat hij een meisje wilde zijn en verder er niet erg in op ging. Heel veel succes!