Snap

Mijn Rotterdam

Mag ik even aan je haren voelen?

#Rotterdam; de stad met duizend kleuren, geuren en smaken.

Een wereldstad van formaat.

De stad waar wit en zwart elkaar ontmoet in de Lidl EN de Bijenkorf.

Waar groot en klein leert van elkaar.

Waar de verschillen zo groot zijn dat dit nieuwsgierigheid wekt en bruggen slaat.

Waar de overeenkomsten naadloos op elkaar aansluiten in gemeenschappelijke waarden en normen.

Mijn stad waarin wij als gekleurd gezin thuis zijn; ons thuis voelen.

De stad van geen woorden, maar daden.

De verbondenheid in deze diversiteit is een proces. Waarbij de ene Rotterdammer dit makkelijker afgaat dan de andere.

Maar wat je ook kiest; deze diversiteit hoort bij onze stad. Daar gaan we niets meer in veranderen. Ik hoop wel steeds meer Rotterdammers te zien die die diversiteit omarmen.

—-

Vanochtend op weg naar de Lidl, liep ik samen met Ayunah. Haar haar danste als leeuwenmanen in de wind. Er kwam een oudere dame, met dun wit sluik haar en een rollator ons tegemoet schuifelen.

Van ver zien we dat ze naar Ayunah kijkt met een blik van bewondering.

Bij het kruizen van onze wegen zegt deze dame met een kwetsbaar klein stemmetje;

‘Wat heb jij geweldig mooi haar! Mag ik heel even voelen?’

Ayunah kijkt me aan en moet een beetje lachen, ze mag heel even voelen...(voor de duidelijkheid, dit is echt een uitzondering!)

Dit dametje straalde van geluk en bedankte ayunah hartelijk.

—-

Rotterdam een stad op weg naar integratie;

Tussen wit en zwart - tussen jong en oud.