Terug
Blog header image

"Ik verwacht het beste van mijn kind"

Tja, je wilt grote dingen voor je kind. Beroemd zijn, groot huis, dikke baan. Maar wat is eigenlijk het beste voor jouw kind?

We willen natuurlijk het beste voor onze kinderen. Daar hoort vaak ook de overtuiging bij dat we grootse dingen voor onze kinderen wensen. Vaak in de vorm van prestaties. We hopen op topsporters, succesvolle CEO's bij multinationals, de nieuwe minister-president, solo's in het Nationale Ballet, een uitverkochte HMH voor onze zangtalenten. 

Maar...ís dat ook het beste voor onze kinderen? Ik vroeg me het weer eens af toen ik op het journaal hoorde over een hele groep toptennissers die al jaren aan matchfixing zouden doen. 8 van hen doen mee aan de Australian Open. Het doet je meteen ook denken aan de andere misstanden in de sportwereld. Wat een wereld. Al van jongs af aan wordt er van je verwacht dat je de beste bent. Niet dat je je best doet, dat is niet goed genoeg. Nee, je moet de beste zijn. Altijd. Nooit tijd voor baaldagen, luie buien of rondhangen met je vrienden. Nee, 7 x per week intensief trainen. Jezelf afbeulen, door de verzuring en pijn heen trainen terwijl je coach in je oor schreeuwt dat het nog harder moet, nog beter, nog sneller. Je laten gaan bij een feestje? No way. Allereerst passen die hapjes en drankjes vol lege calorieën totaal niet in je strenge dieet. Daarnaast moet je morgen weer vroeg op, want je moet trainen. En dan heb je het eindelijk gemaakt als topsporter, kom je in een 'dog-eat-dog'-wereld terecht, vol economische belangen maar ook vol jaloezie (laat je niet verleiden door de elegante tutu van een ballerina, menig solodanser krijgt blessures door 'per ongeluk' struikelen over de uitgestoken voet van hun opvolger). Mensen zijn tot de gekste dingen in staat. De druk wordt groter en groter. En ja, als die ene wielrenner weg komt met doping en ook nog eens een grote sponsor binnen haalt, zie je dan maar stevig in je schoenen blijven staan en niet zwichten onder die druk. 

Jezelf hogerop werken in een bedrijf, all the way to the top? Mooi streven. Maar dan moet je niet al teveel verwachten van weekendjes weg, vakanties waar de laptop en telefoon uit kunnen blijven en lekker op tijd thuis zijn om nog even te stoeien met je kleine voordat je hem op bed kunt leggen. Als minister-president heb je al helemaal nooit echt vakantie. Je kunt een poging doen hoor, maar als je net dat ene telefoontje krijgt over een crisis, zul je je resort moeten verlaten. Of de rij bij de Efteling, waar je bodyguards je met spoed richting de uitgang begeleiden, op naar het Binnenhof. 

Even boodschappen doen als Adèle of Justin Timberlake zijnde wordt ook knap lastig. Alles wat je doet, wordt vergroot. Het gaat scheef de bladen in. Je ziet een oud-klasgenoot die je na jaren weerzien onschuldig omhelst. Meteen wordt de foto die daarvan gemaakt wordt, in de roddelbladen gezet met een waardeloos geschreven artikel (tenenkrommend slecht geschreven, los van de zinloze inhoud) met allerlei speculaties over een geheime romance, zodat je huwelijk ook nog eens in gevaar kan komen. Heeft je kind, zoals iedere puber, een onhandig moment? Heel Nederland smult van je losgeslagen puber die de weg duidelijk kwijt is (maakt niet uit dat je kind het super doet op school en altijd voor het donker thuis is, maar net die ene dag als incident een biertje te veel op heeft en na een struikelpartij in de struiken belandt). Los van de vele uren werken, de uitputtende tours waar je maanden uit een koffer leeft en je kinderen amper ziet. 

Dus is die top wel het beste wat je wilt van je kind? Is je best doen, het beste uit jezelf halen tot op zekere hoogte, ook niet gewoon goed genoeg? Ik zeg dit met een dubbel gevoel. Want als mijn kind een oprechte passie heeft waar hij écht voor wil gaan, dan ben ik de laatste die hem tegen zou houden. Dan verdient hij mijn onvoorwaardelijke steun. Al kost het ons ieder weekend, iedere avond en daarbij vele verlofuren. Dan moet hij ook gewoon gaan voor die audities, voor die wedstrijden, voor die studie, voor die baan. Want natuurlijk hebben de eerder genoemde voorbeelden ook heel veel positieve kanten, waar je veel voldoening uit kunt halen. Ook al betreedt hij daar in een wereld die hard is, keihard. Ook al loopt hij risico's (mits binnen mijn grenzen hè...ik heb het niet over levensbedreigende risico's, nooooo way!). Ik zou het met hem over de mooie maar ook lelijke kanten hebben van de passie. Een realistisch beeld creëren. Weet je, als hij maar gelukkig is. En ja, dat klinkt zo makkelijk. Maar zo makkelijk is dat niet. Ja ik zou het fijn vinden als hij makkelijk leert en een goede studie doet. Dat opent immers deuren, wat het leven voor hem ook makkelijker maakt. Maar nooit ten koste van alles. Teveel zie ik het gebeuren in mijn werk met studenten (ik ben opleidingscoördinator & studieadviseur op een universiteit), dat een student een studie in economie doet, niet uit intrinsieke motivatie maar omdat de ouders dit een wijs idee vinden. Je snapt wel dat dit ook geen enkele kans van slagen heeft. Zo triest. Of ouders die hun eigen mislukte droom aan hun kind opdringen in de vorm van sport of modellenwerk, wanneer een kind hier zelf geen passie voor heeft. Het verschrikkelijke fenomeen Toddlers in Tiaras, wat op TLC te zien is, heeft schrijnende scènes waarin kleine 4-jarige Barbietjes in de camera vertellen dat ze het niet leuk vinden om 4 uur in de make-up en krultangen te moeten en liever zouden spelen met hun vriendinnetjes. Maar ja, dat mag niet van mama, dan is ze teleurgesteld. What the hell??? De gemiddelde kleuter kan allereerst geen 4 minuten stilzitten doorgaans. En waarom zouden ze, ze zijn kind! Ren rond, dans alsof niemand kijkt, knoop een theedoek om je nek en ren rond als superheld. Hijs je laarzen aan om in de regen te stampen. Speel buiten met je vriendjes. Dat zijn toch de enige 'prestaties' die je mag verwachten van een kindje? 

Ja ik ben beretrots dat Max al met lezen en schrijven bezig is op zijn 4-jarige leeftijd. Ja ik ben beretrots dat hij zulke wijze dingen zegt die totáál niet bij zijn leeftijd horen. Ja ik ben beretrots dat hij interesse heeft in anatomie, fysiologie en astronomie. Maar dit zijn gewoon dingen die hij zelf heel leuk vindt, we helpen zijn interesses faciliteren. Maar zullen nooit iets opdringen. Want ik ben écht supertrots als hij (als supervoorzichtig persoontje) opééns van de heel hoge glijbaan durft. Ik ben supertrots als hij in een volle Park Plaza in het Vennenbos (afgelopen vrijdag) eerst verlegen is en dan opeens op het podium waar een live-muziekduo bezig is, staat te dansen met het stoerste gezicht. Rond rennend tussen de tafeltjes vol publiek. Helemaal los, helemaal zonder schaamte, met de gekste moves. Hoe gekker hoe grappiger hoe beter! Ik ben supertrots als hij samen met zijn vriendjes Stijn en Marit (ook op het Vennenbos) een grapje heeft bedacht aan tafel en van zijn toetje een vieze heksensoep maakt, waar ze alle drie zó hard om moeten lachen dat ze rood aan lopen. Want dan zie ik hem oprecht gelukkig zijn. Dan zie ik hem stralen. En dat is het beste gevoel van de wereld voor een moeder. 

Wil hij topsporter, danser, formule 1-coureur, zanger, CEO of minister-president worden? Mama staat trots aan zijn zijde en zal hem 100% steunen.  Wil hij iets heel anders doen? Wil hij een 'gemiddelde' baan, wil hij tijd vrij houden voor vrienden en gezin of een creatieve hobby? Wil hij 'gewoon' gelukkig zijn? Dan staat die 100% aan steun uiteraard volledig klaar. Ja ik wil het beste voor mijn zoon. Ja ik wil dat hij het beste uit zich zelf haalt. Maar dat beste kan ook zijn dat je vooral tevreden bent, zonder dat je een BN-er bent, beroemde wetenschappelijke publicaties de wereld in schrijft of een dikke Mercedes, BMW en Audi voor je villa hebt staan. Ik ben immers trots op mijn zoon. Hoe dan ook. Hij is geweldig. Ik zal hem stimuleren zijn best te doen, natuurlijk. En als je echt iets wilt in het leven, moet je leren er hard voor te werken. Maar het belangrijkste is, dat je weet wat je wilt. Dat je weet waar je gelukkig van wordt. En dát is wat ik wens voor mijn kind. 

Lindsy83
6 jaar geleden

Niks meer aan toe te voegen! Zo is het ;)

Anoniem
6 jaar geleden

Mooi gezegd Elly, ik ben het helemaal met je eens. Laat die jongens maar lekker zelf hun weg vinden in deze wereld, wij als ouders staan aan de zijlijn en helpen/ ondersteunen waar nodig. Maar geweldig om te zien hoe ze zich daarin ontwikkelen.

Anoniem
6 jaar geleden

Thanks! :)

Anoniem
6 jaar geleden

Ja precies. Loslaten, klaarstaan en onvoorwaardelijk steunen en van houden. Ze komen er wel!

mamablogster
6 jaar geleden

Het is jammer dat je een niet kloppend beeld heb bij het beeld wat bij topsport en alles wat daar bij komt kijken :)

Anoniem
6 jaar geleden

Dat is wat ik om me heen heb gezien / gehoord? Maar vertel?

mamablogster
6 jaar geleden

Wat ik heb gezien en het beeld wat jij er van schetst staat haaks op elkaar. (mijn broer en mijn nicht doen toevallig allebei aan topsport) Het is echt niet altijd 7x in de week trainen. feesten kan gewoon. Net zoals een baaldag. of een biertje doen. Logischerwijs is er concurrentie (dit is namelijk overal) maar zo haat en nijd als jij het omschrijft echt niet. Door verzuring heen mag niet eens doorgesport worden want dan is de blessurekans te groot. En bij pijn wordt er altijd gekeken waar de pijn vandaan wordt. Luie buien en rondhangen met vrienden kan ook. Kortom dat gehele stuk is helemaal niet zoals ik het jarenlang van heel dichtbij gezien heb

Anoniem
6 jaar geleden

Dat is fijn! Ik denk dat dit wel verschilt per tak van sport. In de danswereld bijv kan het er in de absolute top zeker zo aan toe gaan helaas met haat en nijd. En je zegt dan niet dat je kramp of verzuring krijgt, want is jouw conditie niet zoals de choreograaf verwacht? Dan gaat die solo gerust naar een ander. Zeker grote Russische choreografen staan hier om bekend. Of op je schouders staan duwen als die spagaat nog dieper kan. De topsporters die ik begeleid op de uni hebben vaak echt zo'n schema (bijv iemand die olympische spelen ging doen, of iemand in waterpolo, of in roeien). Daar was het écht eten (volgens streng sportersdieet), trainen, 6 uur slapen (sommigen zaten dus op kamers in sportomgeving zelf, dus met het team leven doordeweeks), aan mee kom je niet toe, en opnieuw. Om het weekend was een van hen dan vrij, meestal maar 1 dag, soms 2. Dan moest hij zijn studie proberen bij te benen en bijslapen. Die had dus écht geen tijd voor vrije tijd, hangen, bioscoop etc. Maar inderdaad, kennis van mij heeft in de renwereld gezeten als topsporter, die kon wel eens op stap of shoppen. Dus het verschilt echt in de tak van sport. Het kan zeker meevallen, maar het kan ook zeker zo hard zijn. Dat moet je dan ook meenemen in je keuzes.

Anoniem
6 jaar geleden

Ik hoop vooral dat mijn kinderen nooit op de slechte weg geraken. Verder hoop ik dat ze gelukkig worden, en dat ze vooral hun eigen dromen nagaan.

EllyKlijsen
6 jaar geleden

Met je eens, dat zou me inderdaad verschrikkelijk lijken. We kunnen ze alleen zoveel mogelijk goede normen en waarden meegeven en leren zelf goede keuzes te maken. Daarnaast een veilige omgeving creëren, waar ze altijd thuis zijn en alles maar dan ook alles met je mogen bespreken. En dan hopen dat ze sterk genoeg in hun schoenen staan om niet te zwichten voor slechte externe invloeden. We doen ons best! Maar inderdaad, die dromen nagaan. Als niemand dat ooit had gedaan, hadden we nu geen schrijvers, muzikanten, uitvinders, astronauten, filmsterren en presentators van het Klokhuis (mijn droom...zucht).

Blog header image

DE GEZELLIGSTE PUZZELTIJD VAN HET JAAR

Jan van Haasteren Junior

Wie kent ze niet, de creatieve en humoristische puzzels van Jan van Haasteren Junior. Elke puzzel heeft zijn eigen verhaal.

De perfecte tijd om te gaan puzzelen

Het wordt donkerder in huis, de kaarsjes staan aan, een heerlijk moment om samen te puzzelen. Je gedachten op nul en helemaal in de puzzel verzinken. Met één doel, de puzzel op te lossen.

Wist je dat als jongere kinderen puzzelen ze een betere hand- oogcoördinatie ontwikkelen? Kinderen hun geheugen wordt gestimuleerd, welk stukje paste niet en welke zou dan wel kunnen passen? Ook leren ze door te gaan als het even niet lukt en in oplossingen te denken.

Herken je dat gevoel ook? Dat geluksgevoel als je weer een puzzelstukje op de juiste plek hebt gelegd? Dopamine komt vrij in je hersenen als je een stukje weer goed gelegd hebt, ook wel het gelukshormoon genoemd. Hierdoor word je blij, krijg je een voldaan gevoel en zin om de puzzel af te maken.

Op zoek naar herkenningspunten 

Jan van Haasteren Junior zijn niet zomaar puzzels. Dat Jan van Haasteren een striptekenaar is geweest is wel te zien in zijn puzzels. Je kan helemaal in je gedachten verdwijnen in de puzzel. Je eigen stripverhaal bedenken. Al puzzelend kom je allerlei verschillenden karakters tegen.

Heb jij de kenmerkende Jan van Haasteren items al weleens gevonden, als de haaienvin, schildpad, superslak of de handjes? Deze zijn vaak te vinden in de puzzel. Uren lang kijkplezier na een voldaan gevoel van het maken van de puzzel.

Wij zijn dol op de Junior puzzels van Jan van Haasteren, na het laatste stukje gelegd te hebben bedenken we ons eigen verhaal erbij en vertellen deze aan elkaar. Dit wekt de leukste momenten op! Humor, dat heeft Jan van Haasteren wel!

Als je ze zelf wil bestellen, als cadeautje voor de feestdagen bijvoorbeeld (tip!), dan kan dat hier. Veel puzzelplezier! 

Deze blog is geschreven in samenwerking met Jumbo Games. 

Blog header image

Sinterklaasavond met PLUS

Het heerlijke avondje staat weer voor de deur. De leukste tijd van het jaar vind ik zelf. De dagen worden korter en het is langer licht. Dat betekent voor mij gezellig samen op de bank met de openhaard en kaarsjes aan. En uiteraard met wat lekkers. Eerst boodschappen doen. 

Sinterklaas

Voordat we lekker kunnen smikkelen op de bank met deze donkere dagen voor Sinterklaasavond, gaan we boodschappen doen. Wij komen graag bij PLUS omdat daar fijne aanbiedingen zijn. Ik blijf toch een Nederlander zullen we maar zeggen, haha. Buiten de aanbiedingen is het vers gesneden beleg van PLUS onze favoriet! 

Voor Sinterklaas hebben ze ook een ruim assortiment aan lekkernijen. Zoals chocoladeletters in vele verschillende smaken, pepernoten in vele verschillende smaken, chocolade Sinterklaasjes, banketstaaf of speculaastaart en nog veel meer. Persoonlijk vind ik de pepernoten van het eigen huismerk heerlijk knapperig. Ook die met chocolade eromheen vliegen er hier thuis doorheen. Ook altijd erg handig voor het schoentje zetten om de schoentjes te bestrooien.

Onze favorieten 

Waar ik nog meer voor naar de PLUS ga is het ruime assortiment aan groente en vlees. Persoonlijk ben ik vaak een beetje inspiratieloos als het om avondeten gaat. Op de website van PLUS kan je veel recepten vinden, erg handig als je, net als ik, inspiratieloos bent. Je kunt het heel makkelijk online bestellen of je maakt een lijstje en gaat dan naar de winkel. Net wat je makkelijk vindt.

Online boodschappen doen

Moeder Teresa hier vergeet altijd boodschappen te doen en moet dan soms per week wel 8 keer op en neer naar de supermarkt. Gelukkig hebben ze online boodschappen uitgevonden. Daar kun je fijn per categorie zien wat je besteld hebt. Echt heel handig en praktisch als je net zo’n chaoot bent als ik. 

Waar gaat jullie voorkeur naar uit? Online of winkel? En doen jullie meteen voor de hele week boodschappen of lekker 3 keer op een dag? 

Voor het heerlijke avondje van Sinterklaas heb ik lekker strooigoed in huis gehaald. Ook lekker broodjes voor in de oven en natuurlijk vleeswaren van PLUS. Een lekker hapje voor op tafel is ook altijd gegarandeerd succes. Wij zijn er klaar voor, jullie ook?

Blog header image

Mijn missed abortion

De echo die alles veranderd

Op 13 september 2022 hadden wij 'eindelijk' een positieve zwangerschapstest! Ongeveer 7 maanden, ik weet dat het eigenlijk niet lang is maar wat was elke maand weer een teleurstelling. Zeker als je verhalen in je omgeving hoort van ongelukjes of 'het was in één keer raak'.

De zwangerschapstest had een licht streepje, maar hee, een streepje is een streepje. En heel gek is het niet als je er zo vroeg bij bent, net 4 weekjes.
Officieel 4 weken en 2 dagen, maar door de ovulatietesten weet ik dat de ovulatie afgelopen maand ook 2 dagen later was.

Ik was uiteraard voorbereid dat ik eventueel zwanger zou zijn, was al gestopt met alcohol drinken (wat ik toch al bijna nooit deed) en slikte al maanden foliumzuur. Maar ik werd nu nog meer bewust van een gezonde levensstijl en dan voornamelijk voeding.
Ook heb ik de volgende dag een verloskundige gezocht en als snel stond de afspraak voor de 7 weken echo.

Op 3 oktober (7 weken en 1 dag) stond de eerste echo gepland, wat keken we hier naar uit! Stiekem was het ook wel een beetje spannend, de zwangerschap voelde nu steeds echter.

Ik had 2x een klein beetje bloedverlies gehad bij het toiletbezoek ongeveer met 5 weken. Direct gebeld naar de verloskundige en de kans was groot dat dit een geknapt bloedvaatje was gaf zij toen aan. 
Toch was ik hierdoor extra gespannen voor de echo.

Op de dag van de echo had ik weer een klein beetje bloedverlies toen ik naar het toilet moest, maar weer echt minimaal (ik was er extreem alert op, vraag me af of ik het anders ook gezien had).
Gelukkig hadden we een goede echo. Onze kleine 'rijstkorrel' liep wel enkele dagen achter, maar dit was ook mijn eigen berekening met de ovulatietest. Daarnaast is niet elk bevrucht eitje even snel in de baarmoeder en ingenesteld gaf de verloskundige aan.
Er is al beginnende hartactiviteit. Nog langzaam, maar wel krachtig. Ruim de helft van het kindje ging heen en weer op het beeld!
Voor de zekerheid wordt er een extra echo ingepland over 10 dagen, omdat deze echo toch iets te vroeg was. Waarschijnlijk is het hartje nu net gestart met kloppen, dit is dan altijd langzaam. De volgende echo moeten we een goed kloppend hartje zien is de verwachting.
De verloskundige klonk positief, de eerste 12 weken is er altijd een risico op een miskraam maar er was geen reden om extra bezorgd te zijn.

Het is 13 oktober, 8 weken en 4 dagen zwanger. De dag van de tweede echo.
Ik heb er eigenlijk wel zin in en ben veel minder gespannen dan de vorige keer.
We hebben al gezien dat het op de goede plek ingenesteld is, de hartactiviteit was op gang gekomen en ik ook geen bloedverlies gehad.

Totdat de verloskundige de echo ging maken.. Er werd eigenlijk direct duidelijk dat dit niet goed was. De hartactie zoals we dit de vorige keer zagen was er niet, er was wel iets aan hartactiviteit maar dit was traag en veel minder krachtig. Vergeleken met de vorige echo leek het bijna aan de buitenkant van het kindje te zijn.
Ook was het kindje nauwelijks gegroeid, in 10 dagen was er hooguit groei voor 2 dagen geweest.

De verloskundige is direct duidelijk: de kans dat dit goed afloopt is er eigenlijk niet. Omdat er nog wel hartactie te zien was wordt er een afspraak gemaakt voor 1 week later. Niet om te kijken of het dan wel goed is, maar om te kijken of de hartactie dan gestopt is. Dit is belangrijk voor een eventuele doorverwijzing naar de gynaecoloog als de miskraam niet vanzelf opgang komt.