Blog header image

Het karakter van je kindje

Even wat gedachten over het karakter van je kindje. Vooral ben ik ook benieuwd naar jullie mening :).

Op wie het kindje lijkt, is vaak één van de meest besproken onderwerpen tijdens een kraamperiode, maar ook daarna. Oja, kan hij/zij al lopen? Hij (de vader) kon toen en toen lopen. Praten kon zij (de moeder) toen en toen al. Dit heeft hij/zij vast van hem en dit heeft hij/zij vast van haar. Waarom doen we dat toch? Waarom willen we zo graag dat een kind lijkt op die kant van de familie of op de andere kant van de familie? Ik word er soms een beetje moe van.

Dan heb ik het nog niet eens over dag vergelijken onderling. Ik voel mijzelf als we met vrienden zijn, vaak in een hoekje gedrongen. X kan dit al, kan jouw babylief dat ook? O, ze loopt al, dan is ze wel vroeg hè? Waarom hebben zoveel mensen deneiging om hun kind onderdeel te laten zijn van een competitie? Ik weiger daaraan mee te doen. Om die reden vertel ik vrij weinig over babylief. Anderen voelen zich daarvoor aangevallen, of wat dan ook. De consequentie daarvan is dat mensen zich afvragen of ik wel echt blij ben met mijn meisje. Jazeker, maar ik ga niet continu over haar praten en haar ontwikkeling, omdat anderen dan zo ontzettend snel op hun teentjes getrapt lijken te zijn. Herkenbaar voor jullie?

Gisteren was ik een boek aan het lezen met de titel ‘stil’. Het boek gaat over introverte mensen. Ikzelf behoor duidelijk tot die categorie. Op schrift kan ik mij beter uitdrukken dan in gesprekken (met grote groepen mensen). Introvert en extravert zijn, is iets dat behoort in je karakter. Het boek vermeldt een longitudinaal onderzoek, waarbij kindjes vanaf de leeftijd van 4 maanden werden ‘gevolgd’. Ze werden onder een soort babygym gelegd en hun reacties werden omschreven en hartslag en hersenactiviteit werden gemeten. Zo’n 20% van de kinderen reageerde heel heftig. Anderen bleven ontzettend rustig. Een groot gedeelte zat ergens in het midden. Van de kinderen die heftig reageerden, bleek het merendeel een introverte persoonlijkheid te hebben. Prikkels komen harder binnen en dit is de reden waarom introverte mensen heel drukke situaties liever vermijden of uitputtend vinden.

Ik vroeg mijzelf af hoe ik het zou vinden als babylief ook introvert zou zijn. Het is niet onwaarschijnlijk dat zij zich zo zal ontwikkelen. Alleen wordt introvert zijn helaas vaak gekoppeld aan ‘een gebrek aan’ sociale vaardigheden en ‘een gebrek aan’ assertiviteit terwijl een grote bek hebben en goed kunnen liegen in onze samenleving gezien worden als geweldige kwaliteiten. Al snel worden kinderen gepusht om samen te werken, zo’n schitterende term noemt dat ‘samenwerkend leren’. Terwijl allerhande onderzoek uitwijst dat voor ongeveer 33% van de kinderen dit type leren juist averechts werkt, creativiteit doodt en de leerresultaten minder hoog laat zijn dan wanneer deze kinderen zelfstandig kunnen werken. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik het geen probleem vind als babylief een introverte persoonlijkheid blijkt te hebben. Ik ken de enorme voordelen die dat met zich meebrengt (de mogelijkheid om gedurende langere tijd te concentreren, creativiteit en een rijke innerlijke belevingswereld). Maar ik ben bang dat ik haar heel goed zal moeten voorbereiden op een wereld die deze eigenschappen minder waardeert.

nijn81
6 jaar geleden

Ja, die onderlinge competitie, wat een kindje wanneer al kan enzo, daar ben ik ook altijd allergisch voor. Ik hoefde in ieder geval nooit op te scheppen, want de mijne waren overal laat mee. Haha. Wat het interoverte karakter van je meisje betreft; stel dát ze inderdaad dat karakter heeft en verder ontwikkelt, dan heeft zij het voordeel van een ervaringsdeskundige mama, die haar ermee om leert gaan! Fijn toch! Niks is zo fijn als een moeder die je begrijpt.

mamablogster
6 jaar geleden

Ik ben extrovert. en heb de mogelijkheid om gedurende langere tijd te concentreren, creativiteit en een rijke innerlijke belevingswereld. Voor mij heeft dat dus niks met elkaar te maken. Verder vindt ik het heel jammer dat je extrovert zo negatief omschrijft. Het is prima dat je tevreden bent met introverte karakter, maar om daardoor extrovert zo neer te halen vindt ik niet okay

Lize_6
6 jaar geleden

Het was niet mijn bedoeling om te beledigen. Het komt denk ik vooral voort uit het feit dat ik te vaak wordt geschoffeerd door mensen die denken dat ze met veel en hard praten mijn argumenten ongedaan kunnen maken terwijl ik vaak vooral veel research doe voordat ik iets zeg. Omdat diegenen die op mijn argumenten reageren vaak niet-onderbouwde argumenten geven, irriteert mij dat. Het is alleen niet mijn bedoeling om extravert als negatief neer te zetten. Sorry daarvoor.

nijn81
6 jaar geleden

Ik vraag me af waar je leest dat ze negatief schrijft over extravert. Ik lees een met wetenschappelijke studies onderbouwde blog. En juist een beetje behoedzaamheid naar introvert toe....? Maar om zichzelf een beetje te geruststellen noemt ze juist ook de positieve kanten van een introvert karakter op. Maar niks negatiefs over extravert. Of zie ik dat verkeerd?

MommyLove
6 jaar geleden

Ik snap wat je zegt.Mijn idee een kindje groeit op tot zichzelf. Sommige kwaliteiten zijn wellicht geërfd dat is leuk om te herkennen maar het leukste vind ik om te zien dat ze zichzelf is en niet iemand anders. Heerlijk toch zo'n individuutje.

mamablogster
6 jaar geleden

Ik ervaar het inderdaad anders. Maakt verder niet uit toch?

nijn81
6 jaar geleden

Ik vind het gewoon jammer als mensen zich onterecht aangevallen voelen. Is niet nodig. Maar gelukkig maakt het jou verder niet uit. Hopelijk de blogschrijfster ook niet, Dan is het allemaal prima.

mamablogster
6 jaar geleden

De blogschrijfster heeft op mij gereageerd. Daarmee is het voor mij prima. Mijn mening is dat ze extrovert niet geheel positief neerzet en ik herken me ondanks dat ik een extroverte persoonlijkheid heb in een aantal van haar introvertse persoonlijkheidstrekken. Daar komt bij dat zowel jij, ik als wie dan ook. Een blog anders interpreteren. :) Verder laat ik het hierbij met reageren

Lindsy83
6 jaar geleden

Bij ons ook vaak de dicussie op wie ons zoontje nou lijkt. Ik zeg dan altijdtrots; hij lijkt op zichzelf! Elk karakter eigenschap heeft voordelen en nadelen. Iemand die op papier de juiste karakter eigenschappen heeft, heeft zeker geen garantie voor succes en de mensen die op papier minder tot hun recht komen weet het vaak uiteindelijk het verst te schoppen.

Lize_6
6 jaar geleden

Inderdaad. Het is ook leuk om te zien dat een kind soms dingen heeft die geen van beide ouders heeft :).

Lize_6
6 jaar geleden

Gelukkig maar dat iedereen uniek is en niet een kopie van de ouders:). Het is inderdaad zo dat iedere eigenschap zowel positief als negatief kan worden gezien. Ik vind het alleen jammer dat sommige onderdelen zo vaak alleen als negatief worden bestempeld, terwijl er ook de andere kant van de medaille is. Het hangt maar net af van de bewoordingen. Je kunt iets zien als een probleem, of als een uitdaging en toch hebben we het over hetzelfde ;).

EvaD
6 jaar geleden

Ik ben meer het type; ik vermijd drukke dingen. Ben heus wel sociaal, maar ben ook snel 'verlegen'. Nu niet meer, omdat je nu meestal de mensen kent waar je mee om gaat, maar bijvoorbeeld namens het werk alleen ergens heen gaan, pfoeh! Mijn vriend is juist wel heel sociaal en onze oudste dochter.. die klampt iedereen aan. Ze is echt heel sociaal, maar ik vind dat ook niet altijd een pluspunt, omdat ik ergens bang ben dat ze zo met iemand mee zou gaan. De jongste merk ik al dat die anders is. Thuis heeft ze het meeste haar eigen willetje, maar bij vreemde mensen deinst ze meer naar achter, naar mij of mijn vriend. En maakt ze geen enkel geluid. Daar mee wil ik eigenlijk zeggen, ik denk dat dit niet aan testen af te zien is, het lijkt me meer dat een kind zich zelf ontwikkeld.

Anoniem
6 jaar geleden

Leuk om te zien dat zelfs binnen een gezin deze verschillen waarneembaar zijn. Desondanks is het een onderzoek geweest van meer dan 25 jaar bij honderden baby's, waarbij echt blijkt dat kinderen die bij 4 maanden introvert zijn, dat altijd blijven. Maar wat jij beschrijft, stemt met het onderzoek overeen. Gedurende je leven past je frontale cortex zich steeds meer aan, aan sociale situaties en houdt deze de eerste impulsen (terugtrekken in geval van introversie) onder controle. De meeste mensen met introvert komen daardoor helemaal niet introvert over, terwijl ze dat eigenlijk wel zijn. De meesten verwachten bij mij niet dat ik introvert ben omdat ik rustig voor grote groepen sta, maar dat komt omdat ik goed in maskeren ben geworden ;).