Terug
Blog header image

Herinneringen voor even

Ik sta in de keuken Zoë haar tanden te poetsen. Net als mijn moeder vroeger ook deed bij mij. Ik kan me daar alleen niks van herinneren.

Ik heb ooit ergens gehoord dat kinderen vanaf hun vierde levensjaar herinneringen kunnen opslaan.

Maar is dat echt zo? En zijn het dan fragmenten of weten ze iets gedetailleerd na te vertellen?

Ik ging, voordat Zoë 4 jaar was, heel vaak met haar op stap.Zij was toen nog enigst kind. We gingen naar de dierentuin, kinderboerderij, de Efteling en zelfs een weekendje weg met mijn moeder erbij. Zoë weet er niks meer van. Jammer eigenlijk dat ze al die leuke uitstapjes simpelweg vergeten is. Die worden niet opgeslagen door de hersenen. Ik heb gelukkig wel veel foto's gemaakt en regelmatig afgedrukt. Zo ziet ze wel wat wij allemaal gedaan hebben. Zoë weet ook niks meer van haar opa. Opa Henk overleed toen zij net 1 was geworden. Ik vertel nog vaak over hem en laat foto's zien. Ze heeft ook een foto van hem op haar kamer in een lijstje op de vensterbank staan. Ze zegt dat ze hem mist, maar ze weet niet meer echt wie hij was, niet vanuit haar eigen herinnering. Ik vind het treurig dat ze hem niet meer kan herinneren. Dat ze niet meer weet dat ze met hem in de tuin speelde en in het bad zat. Hoe hij trots naar haar keek toen ze hem zijn eerste lach schonk. Ze weet het allemaal niet meer en dat is ook niet erg, dat weet ik, zo gaat dat.

Je kent het vast wel. Soms heb je het idee dat je op een plek bent waar je eerder bent geweest of iets ervaart of ziet of ruikt wat je herkent. Je kan alleen niet herleiden waarvan je het kent hoe hard je ook nadenkt.

Ik vind het ook jammer dat ik veel dingen niet meer weet als kind. Er zijn wel fragmenten die naar boven komen. Zo weet ik nog een keer met sinterklaasavond dat er hard op de deur werd gebonsd en het wel pepernoten leek te regenen zoveel waren het er. De woonkamer stond vol met cadeautjes. Hoe oud ik toen was, weet ik dan weer niet. Ik herinner mij hoe ik me voelde. Blij, opgetogen en verrast. Ik weet ook dat we met kerst een boom hadden die tot het plafon reikte, met minder namen we geen genoegen. Ik woonde toen nog bij mijn vader met mijn zusje en moeder. Dus is was nog geen 8.

Wat ik niet meer weet, maar mijn moeder mij vertelde, is dat ze altijd met mij en mijn zusje naar baby zwemmen ging. Elke week vanaf dat we 3maanden oud waren totdat we groot genoeg waren om echte zwemlessen te mogen volgen. Dit heb ik ook gedaan met Zoë vanaf baby af aan. Nu herinnert ze zich dit nog. In ieder geval de peuterzwemlessen.

Mijn kind weet niks meer van de lange nachten dat ik met ze opzat omdat ze buikkrampjes had, dat ze huilend maar tevreden in mijn armen in slaap viel toen ik haar toezong. Ze herinnert zich niet meer de eerste keer dat ze viel en ik er was om haar te troosten. Ze weet niet meer dat ooit mama de hele wereld voor haar was en naarmate ze ouder wordt, zal ze zich nog minder herinneren. Alles wat ze nu meemaakt. De eerste schooldag, de kinderfeestje, haar eerste feestje, de eerste keer fietsen. Het merendeel weet ze later niet meer. Net zoals dat ik het ook niet meer weet van mijn kindertijd.

Zo zal het ook met mijn jongste gaan, Demi van 19 maanden. Sinds een dag of 2 is ze wat koortsig. Ik vermoed tandjes. Ze huilt en wil vooral veel geknuffeld worden. Gisteravond viel ze, nadat ze snikkend wakker werd, op mij in slaap. Geheel voldaan met haar beertje in haar arm geklemd. Gaf ze zich over aan de slaap waar ze zo hard tegen gevochten had. Ze zal later niet meer herinneren dat ze toen pijn voelde, dat ze verdriet had en geborgenheid zocht in mijn armen, dat ze haar hoofd op mijn schouders liet rusten en haar armen om mijn nek klemde. Ze zal niet meer weten dat ze getroost wilde worden door mama.

Ik ben blij dat ik Blog. Zo schrijf ik over gebeurtenissen die ik en mijn kinderen, meemaken en hoe ik mij daarbij voel. Zodoende heb ik toch een deel van mijn herinneringen op papier staan. Want teruglezen over een gebeurtenis, kan je dan wel weer een “oh Ja” gevoel geven. Dat wekt de herinnering weer op. Evenals foto's. Die hebben datzelfde effect. Iets wat je dacht vergeten te zijn, komt weer naar boven. Dat is het mooie aan een herinnering. Hij is nooit echt weg. Een herinnering vanuit een foto kan echter ook misleidend zijn. Weet ik echt nog hoe ik me toen voelde of denk ik dit te weten na het zien van deze foto?

Ook ik vergeet dingen, ik weet ze simpelweg niet meer. De grote lijnen uiteraard wel. De eerste stapjes en de eerste keer zonder luier aan naar bed, de eerste keer dat ze mama zeiden, maar de kleine dingen weet ik niet meer. Hoe was het dagritme van mijn meisjes als baby zijnde ook alweer? Wanneer at Zoë haar eerste hapje vast voedsel en wanneer lachte Demi voor het eerst naar me? Ik baal. Ik had alles moeten opschrijven. Daar ga ik nu mee beginnen. Meer opschrijven, nog meer schrijven, want tsja herinneringen zijn extra bijzonder als ze vastgelegd zijn op papier, waar je ze nooit “echt” vergeten kan.

nijn81
6 jaar geleden

Zo heb ik dat met foto's. Ik heb als kind mijn eigen foto-albums honderden keren aandachtig bekeken. Ze halen herinneringen op. Maar ze vertroebelen ook herinneringen. Want als ik nu aan bepaalde dingen terugdenk, zie ik alleen die foto's. Het gevoel daarbij weet ik niet meer. Herinner ik me dan werkelijk de gebeurtenis? Of dénk ik dat ik het me herinner, maar in werkelijkheid is het alleen het beeld van de foto die me die herinnering geeft? Het menselijk brein is ingewikkeld. In mijn beleving speelde mijn moeder nooit met ons. Zij beweert dat wel heel erg veel gedaan te hebben.... Oeps. Ik heb geen idee! Raar is dat, waarom heb ik dat niet onthouden? Waarom is mijn beleving anders dan de hare? Ik heb die herinnering dan misschien helaas niet. En jouw dochters straks ook niet van jouw getroost en gezang. Maar, JIJ hebt die herinnering dan weer wel. En dat is toch mooi? Als je die dan later aan je meiden doorgeeft, kunnen ze toch even glimlachen en zich voorstellen dat je dat deed.

nijn81
6 jaar geleden

Heb je trouwens de Pixar film 'Binnenstebuiten' (Inside Out) al gezien? Daarin zie je heel speels een soort van systeem in je hoofd weergegeven, hoe het zit met herinneringen en emoties die erbij horen. Hoe de ene wel wordt opgeslagen en de andere niet. Erg leuke film!

Marinde1985
6 jaar geleden

ja zo is het Nijn81! ik heb de herinnering voor hun, Ik vind het alleen jammer dat zij zoveel weer vergeten en ik ook. Er zijn dingen die ik niet meer weet van toen mijn meiden baby waren of dingen die ik zelf meegemaakt heb. Het mooie aan foto's en stukken uit een dagboek is inderdaad dat ze herinneringen opwekken. Mijn dochter Zoë weet niks meer van haar opa Henk zoals ik al schreef, maar ze denkt dat ze dingen van hem weet vanuit haar herinnering. Deze zijn echter Aan haar verteld door mij of door mijn moeder of heeft ze op foto's gezien. We houden de herinneringen aan hem levend en zo zal ik dat ook blijven doen.

Marinde1985
6 jaar geleden

Ja die heb ik toevallig onlangs gezien. Echt een leuke film inderdaad! bedankt voor je berichten!

Lindsy83
6 jaar geleden

Ja herinneringen zijn een kostbaar bezit. Zelf heb ik pas vanaf mijn 7e echt herinneringen. Mijn vriend daarintegen kan zich dingen van toen hij 2 was nog echt herinneren. Dingen die zijn ouders hem nooit verteld hebben. Ik probeer ook zoveel mogelijk bij te houden van ons zoontje. En van sommige dingen ben ik zelfs blij als hij zich dat niet herinneren kan. Maar de echt mooie dingen vormen je en zullen ook zeker bewust of onbewist in je herinnering komen te staan.

Marinde1985
6 jaar geleden

Dank je voor je reactie Lindsy83! Herinneringen blijf je altijd maken en ja het is zo. Niet elke herinnering wil je onthouden. Maar de mooiste zitten altijd in je hart.

Anoniem
6 jaar geleden

Heel herkenbaar is dit. Zo jammer dat je zoveel dingen uit je vroegste jeugd kwijt bent of slechts aan de hand van foto's kunt 'herinneren'. Inderdaad: wie schrijft die blijft. Dat is ook één van de redenen waarom ik altijd zoveel op papier heb gezet. Onder andere, zoals je weet, beschreef ik hoe ik me voelde en wat ik beleefde toen ik voor de eerste keer oma werd, van jouw lieve oudste dochter. Ook vakanties en veel andere gebeurtenissen heb ik opgeschreven en het is zo mooi om dat later weer te lezen en een 'oh ja' ervaring te hebben. Dan denk ik ook aan de reizen die ik met Henk heb gemaakt, de teksten en de foto's, tot in detail verwoord destijds. Binnenkort ga ik weer een reis maken. Nu alleen. Ik kijk de laatste tijd geregeld in de foto-reisverhalen-boeken van destijds. Dan beleef ik weer een heleboel opnieuw. Jammer dat ik toen jij en je zusje klein waren nooit een dagboek of iets dergelijks bijhield. Dat zou ook voor jullie nu leuk zijn geweest. Maar jouw kinderen kunnen later alles nog eens teruglezen dankzij je mooie, uit het leven gegrepen blogs. Een prachtig document maak je op deze manier, niet alleen voor jezelf ook voor Zoë en Demi. Ga zo door!

Marinde1985
6 jaar geleden

Dank je! Ik schrijf ook graag en inderdaad een leuke herinnering voor later :)

Blog header image

“Mama, deze wilde ik precies hebben!”

Mamaplaats-hoofdredacteur Laura Hogendoorn liet haar dochter Maia de nieuwste poppen van L.O.L. Surprise! testen

Of ik poppen wilde testen? Daar hoefde ik met een dochtertje van 4,5 in huis niet lang over na te denken. Maia is een echt poppenmeisje. En dat deze poppen van L.O.L. Surprise! er ook nog eens heel cool uitzien, maakte de keuze nog makkelijker.

TODO: Add alt to media

Voor iedereen een favoriet

“Mama, deze wilde ik precies hebben!”, riep Maia toen ik ze tevoorschijn haalde. Eerst speelde ze dat het twee prinsessen waren, later waren ze verliefd op elkaar en daarna werkten de poppen in een dierentuin. En dat vind ik als moeder ook het leuke: je kunt er alle kanten mee op. Helemaal omdat de L.O.L. Surprise! poppen allemaal anders zijn. Zo kun je altijd voor de pop kiezen waar jouw zoon of dochter zich het beste mee kan identificeren. Of je nou een kind hebt dat alleen maar jurken aan wil en van roze houdt of juist een stoere wildebras in huis hebt, er past er altijd wel één van de poppen perfect bij jouw kind.

TODO: Add alt to media

Mama even rust

Helaas voor mezelf, Maia lijkt ontzettend veel op mij en praat -net als ik- van ‘s ochtends tot ‘s avonds non-stop. Vrij vermoeiend soms haha. Maar ook als je geen prater in huis hebt, is er als moeder toch gewoon niks fijner dan als een kind zich even alleen vermaakt? Zonder jou te storen.

En ik moet eerlijk bekennen, ik heb wel een beetje met haar nieuwe, roze en blauwe vriendinnen te doen. Want Maia heeft het gepresteerd om de hele middag onafgebroken tegen ze aan te praten. Maar ondertussen kon ik eens een keertje genieten van een WARM kopje koffie! Win-winsituatie toch?! :) 

TODO: Add alt to media
TODO: Add alt to media

Gun jij jezelf als moeder nou ook even een momentje rust én wil je ook nog eens de fantasie van jouw kindje prikkelen? Bekijk dan ook eens de andere poppen die ze in de collectie hebben. Of psssttt…. ideetje voor de feestdagen!

Dit artikel is geschreven in samenwerking met L.O.L. Suprise! 

TODO: Add alt to media
Anoniem
2 dagen geleden

pas op: je krijgt zomaar 100 ongevraagde mails van mamaplaats en je komt er niet van af!

Joann123
2 dagen geleden

Dit kan je zelf aan -en uit zetten in je instellingen! ;)

Mamaplaats
2 dagen geleden

Wat Joann123 ook al zegt, je kunt in je eigen instellingen heel makkelijk je mails uitzetten! Liefs team Mamaplaats

Anoniem
1 dag geleden

Nou je moet dan wel bij je instellingen moeten komen om het uit te zetten. Ik heb er over geschreven en kreeg de zelfde anteoord

Blog header image

DE GEZELLIGSTE PUZZELTIJD VAN HET JAAR

Jan van Haasteren Junior

Wie kent ze niet, de creatieve en humoristische puzzels van Jan van Haasteren Junior. Elke puzzel heeft zijn eigen verhaal.

De perfecte tijd om te gaan puzzelen

Het wordt donkerder in huis, de kaarsjes staan aan, een heerlijk moment om samen te puzzelen. Je gedachten op nul en helemaal in de puzzel verzinken. Met één doel, de puzzel op te lossen.

Wist je dat als jongere kinderen puzzelen ze een betere hand- oogcoördinatie ontwikkelen? Kinderen hun geheugen wordt gestimuleerd, welk stukje paste niet en welke zou dan wel kunnen passen? Ook leren ze door te gaan als het even niet lukt en in oplossingen te denken.

Herken je dat gevoel ook? Dat geluksgevoel als je weer een puzzelstukje op de juiste plek hebt gelegd? Dopamine komt vrij in je hersenen als je een stukje weer goed gelegd hebt, ook wel het gelukshormoon genoemd. Hierdoor word je blij, krijg je een voldaan gevoel en zin om de puzzel af te maken.

Op zoek naar herkenningspunten 

Jan van Haasteren Junior zijn niet zomaar puzzels. Dat Jan van Haasteren een striptekenaar is geweest is wel te zien in zijn puzzels. Je kan helemaal in je gedachten verdwijnen in de puzzel. Je eigen stripverhaal bedenken. Al puzzelend kom je allerlei verschillenden karakters tegen.

Heb jij de kenmerkende Jan van Haasteren items al weleens gevonden, als de haaienvin, schildpad, superslak of de handjes? Deze zijn vaak te vinden in de puzzel. Uren lang kijkplezier na een voldaan gevoel van het maken van de puzzel.

Wij zijn dol op de Junior puzzels van Jan van Haasteren, na het laatste stukje gelegd te hebben bedenken we ons eigen verhaal erbij en vertellen deze aan elkaar. Dit wekt de leukste momenten op! Humor, dat heeft Jan van Haasteren wel!

Als je ze zelf wil bestellen, als cadeautje voor de feestdagen bijvoorbeeld (tip!), dan kan dat hier. Veel puzzelplezier! 

Deze blog is geschreven in samenwerking met Jumbo Games. 

Blog header image

Sinterklaasavond met PLUS

Het heerlijke avondje staat weer voor de deur. De leukste tijd van het jaar vind ik zelf. De dagen worden korter en het is langer licht. Dat betekent voor mij gezellig samen op de bank met de openhaard en kaarsjes aan. En uiteraard met wat lekkers. Eerst boodschappen doen. 

Sinterklaas

Voordat we lekker kunnen smikkelen op de bank met deze donkere dagen voor Sinterklaasavond, gaan we boodschappen doen. Wij komen graag bij PLUS omdat daar fijne aanbiedingen zijn. Ik blijf toch een Nederlander zullen we maar zeggen, haha. Buiten de aanbiedingen is het vers gesneden beleg van PLUS onze favoriet! 

Voor Sinterklaas hebben ze ook een ruim assortiment aan lekkernijen. Zoals chocoladeletters in vele verschillende smaken, pepernoten in vele verschillende smaken, chocolade Sinterklaasjes, banketstaaf of speculaastaart en nog veel meer. Persoonlijk vind ik de pepernoten van het eigen huismerk heerlijk knapperig. Ook die met chocolade eromheen vliegen er hier thuis doorheen. Ook altijd erg handig voor het schoentje zetten om de schoentjes te bestrooien.

Onze favorieten 

Waar ik nog meer voor naar de PLUS ga is het ruime assortiment aan groente en vlees. Persoonlijk ben ik vaak een beetje inspiratieloos als het om avondeten gaat. Op de website van PLUS kan je veel recepten vinden, erg handig als je, net als ik, inspiratieloos bent. Je kunt het heel makkelijk online bestellen of je maakt een lijstje en gaat dan naar de winkel. Net wat je makkelijk vindt.

Online boodschappen doen

Moeder Teresa hier vergeet altijd boodschappen te doen en moet dan soms per week wel 8 keer op en neer naar de supermarkt. Gelukkig hebben ze online boodschappen uitgevonden. Daar kun je fijn per categorie zien wat je besteld hebt. Echt heel handig en praktisch als je net zo’n chaoot bent als ik. 

Waar gaat jullie voorkeur naar uit? Online of winkel? En doen jullie meteen voor de hele week boodschappen of lekker 3 keer op een dag? 

Voor het heerlijke avondje van Sinterklaas heb ik lekker strooigoed in huis gehaald. Ook lekker broodjes voor in de oven en natuurlijk vleeswaren van PLUS. Een lekker hapje voor op tafel is ook altijd gegarandeerd succes. Wij zijn er klaar voor, jullie ook?

Blog header image

Hij is 1,5 en zegt nee!

En hard ook!!

Een hele tijd stil geweest hier. Geen tijd en vooral rust om iets te schrijven, maar ook niet echt de behoefte.

Vooral erg druk geweest met onze dreumes van ruim 1,5 inmiddels. Morris is een heerlijk ventje, maar ook zeker pittig op zijn tijd. Ik vind de fase waar we nu inzitten fantastisch. Hij is echt veel aan het ontdekken en leert iedere dag bij, maar hij komt er ook achter dat hij dingen nog niet kan en vooral ook dat hij dingen niet mag van ons.

Vooral in het laatste geval krijgt hij een soort tantrum waar je u tegen zegt. Niks helpt, je kan hem niet troosten, hij wil zijn aap (knuffel) niet en zijn speen niet. Hij rent naar de dichtstbijzijnde muur/deur of kast en werpt zichzelf er dramatisch tegenaan, om vervolgens weer terug te komen bij het gene wat hij eigenlijk wil, maar als je hem wil helpen begint hij weer met rennen naar iets waar hij tegenaan kan botsen.

Als je gaat vragen wat er is of dingen aanbied zoals eten, drinken of iets te spelen of zelfs zijn all time favorite filmpje (Bing) roept hij al huilend alleen maar nee, nee, nee, nee.

Ook vanmorgen was er weer zo’n uitbraak. Hij werd vrolijk wakker, maar helaas had zijn luier het niet volgehouden en was hij dus behoorlijk nat. Ik wilde hem meteen verschonen en vanaf dat moment begon het eigenlijk al. Drama op het verschoonkussen, daarna drama omdat hij niet met mijn telefoonkabel mocht spelen. Drama omdat hij wilde tandenpoetsen, toen ik zijn tandenborstel voor zijn mond hield, drama omdat dat schijnbaar de bedoeling niet was.

Meneer mee naar beneden genomen en toen ging het heel even goed. Hij doet zelf de lampen aan en helpt vaak met de gordijnen open doen. Toen vroeg ik hem of hij een broodje wilde en zei hij nee. Daarna vroeg ik wat hij dan op zijn broodje wilde, want meestal komt hij dan heel blij naar de la rennen om de pindakaas aan te wijzen. op dat moment begon het gehuil en geroep weer en begon hij weer driftig heen en weer te rennen. Eerst naar mij, naar de la en toen ik de pindakaas liet zien weer hoofdschuddend weg van mij. Toen ik de pindakaas voor de appelstroop wilde wisselen, was ook dat niet goed. Kortom, er was niks goed. Ik heb zijn brood gesmeerd (met pindakaas) wat fruit erbij gesneden en een beker melk neergezet. meneer kwam nog steeds in dezelfde mood naar zijn stoel, en ging uit zijn plaat toen ik hem in zijn stoel wilde helpen. Uiteindelijk in zijn stoel gezet en compleet genegeerd (al het andere maakt het alleen maar erger) en na 10 minuten begon meneer toch maar te eten.

Dat Morris een eigen willetje heeft was al wel duidelijk, maar ik kan niet wachten op het moment dat hij ook echt duidelijk kan maken wat hij dan precies bedoeld. Hij heeft duidelijk erg veel last van frustratie en zichzelf niet kunnen uiten op een manier die wij begrijpen.

Gelukkig is meneer het overgrote deel van de dagen nog steeds een heel vrolijk en makkelijk mannetje, maar op dat soort momenten denk ik…. hij is nog niet eens 2! en zegt nu al zo vaak nee hahaha. Dat wordt nog wat!