Terug
Blog header image

Flink zijn, even flink zijn.....

Het is weer tijd voor de jaarlijkse griepprik. Iedere keer weer een spannend moment voor ons.

Stoer is ze. En ook eigenlijk wel trots dat ze een griepprik mag halen. Ze vertelt het vooraf aan iedereen dat ze tussen de middag naar de dokter moet voor een prik. Natuurlijk gaan de Doedels wel mee voor de zekerheid. Vorig jaar deden ze echt hun best om Dunya te kalmeren, maar dat viel nog niet mee. We hadden onze handen vol om haar zover te krijgen dat ze die prik liet geven.

Geen drama

“Ik heb een mailtje voor jou van de dokter” zeg ik op een dag. Ik lach er een beetje bij. Dunya heeft nog niks in de gaten. “Wat staat erin dan?” vraagt ze belangstellend. “Je mag weer een griepprik halen!” antwoord ik. Ze kreunt. Nee, niet weer. We praten er regelmatig over. “Geen drama dit jaar, afgesproken?” zeg ik dan. Ik zeg het niet streng en niet boos, maar probeer wel een doorbraak te forceren. “Maar als ik het eng vind?” vraagt ze voor de zekerheid. “Je mag het eng vinden! Maar ik ben bij je en de Doedels ook. Als je gaat wegrennen of drama maken, dan maak je jezelf alleen maar banger!” Ze knikt. Dat begrijpt ze. Uiteraard. Ik zeg er natuurlijk ook bij dat ze best mag huilen als het pijn doet, dat is alleen maar logisch. Alleen geen gekke dingen als wegrennen of verstoppen of zo.

Avontuur

“Ik moet weg!” zegt ze tegen de buren die we tegenkomen. “Ik krijg een griepprik!” Eigenlijk is het gewoon weer een nieuw avontuur. Dit jaar heb ik geen afspraak gemaakt op een rustig moment. Misschien als het gewoon in de wachtkamer is met heel veel mensen dat het juist een reden is om rustig te blijven. Dat we er niet een echt “moment” van maken. No big deal. Gewoon even een prik halen, net als de andere mensen in de rij. Het is een gok, maar ik wil ook niet altijd en overal een uitzonderingspositie creëren voor ons.

Huisartsenpraktijk

We zijn vroeg bij de huisartsenpraktijk en Dunya meldt zich bij de balie, nog voordat ik binnen ben. De assistente verwijst haar naar een dame met een laptop in de wachtkamer. Dunya meldt zich nog een keer. Het systeem loopt vast. Ze wacht geduldig. Dan mag ze haar naam zeggen en als de dame het dan eindelijk ingevoerd heeft mag ze doorlopen naar de assistentes die klaar staan met de prik. “Wat een goede prikjurk heb je aan” zegt de ene assistente. Dat was nog wel een uitdaging vanmorgen. Iets met korte mouw, maar dat is te koud. Iets met korte mouw en een vestje, maar wat dan? Toen kwam ik ineens één van haar lievelingsjurken tegen. Zonder knoopjes, met rits. Heel handig, want ze heeft gym en na schooltijd aikido.

Ontspannen

“Gaan we niet in het kamertje?” vraagt ze aan de assistente die haar bijna ieder jaar prikt. “Welnee, je bent nu groot toch? In het kamertje is voor kleine meisjes. We doen het nu gewoon in de wachtruimte.” Ik bedenk me dat ik dat niet heb uitgelegd van te voren en ik ben bang dat dit haar best overvalt. Dat valt mee. Ze kijkt vol interesse om zich heen en de assistente pakt een priknaald en maakt aanstalten om Dunya’s arm te pakken. Dunya kijkt naar de naald en schiet nu toch wel even in de stress. “Ik vind het eng!” zegt ze en verkrampt. “Kijk naar mij! Kijk naar mij!” probeer ik rustig maar gedecideerd te zeggen. “Let op de Doedels!” Het lukt haar om één arm te ontspannen en klemt de Doedels tegen zich aan. Haar gezicht in mijn vest verstopt. Ik kijk naar de naald die in haar arm gaat en wacht op de schreeuw en de tranen. Volgens mij zegt ze nog wel even “au”, maar daar blijft het bij. De naald gaat uit haar arm en ik ben een beetje verbouwereerd. Dunya kijkt me ook een beetje verbaasd aan. “Het deed wel heel zeer!” zegt ze dan. “Juist daarom ben ik zo trots op je dat je rustig bleef staan en niet in paniek raakte!” vertel ik. Ze knuffelt de Doedels, want die hebben haar natuurlijk ook enorm gesteund.

Geen pleister

Ik ben trots op Dunya dat ze dit zo goed gedaan heeft. Ondanks dat ze het eng vond, bleef ze rustig, protesteerde ze niet en doorstond ze het zonder problemen. Ik haal opgelucht adem. Mijn kleine meisje wordt zo groot. Er volgt niet eens een traan. "Ik ben heel flink geweest toch?" vraagt ze trots. “Absoluut! Maar het was ook prima geweest als je wel had gehuild hoor!” zeg ik. Ik wil haar niet meegeven dat huilen iets is voor kleine kinderen. Ze heeft zelfs geen pleister nodig. Als we buiten staan zegt ze: “Ik had eigenlijk wel graag een pleister gewild!” Ik beloof haar een cadeautje, als troost. Al heeft ze nauwelijks troost nodig. Dan maar als beloning omdat ze zo stoer is gebleven. Bikkeltje van me.

Judo

We zijn net op tijd op school voor de gymles. Gelukkig maar, want dit is de laatste judo-les. Goede zaak dat de school de kinderen laat kennismaken met verschillende sporten. Zo is Dunya ook met aikido begonnen. Ik dacht dat het niks voor haar was, maar ze vond de lessen op school zo leuk dat ik haar snel heb opgegeven. Met als resultaat dat ze de gele band al binnen heeft. Maar..... “Dit doen we niet met judo. Je gaat voorlopig mooi door met aikido en als je de zwarte band hebt mag je judo gaan doen!” zeg ik streng. Ze gaat er schoorvoetend mee akkoord. Ik neem de Doedels mee naar huis. “Nee, ze mogen bij mij blijven!” roept Dunya. “Geen sprake van!” zeg ik direct. “Ik hoef jou niet te herinneren aan wat er met je varkentje is gebeurd. Straks kom je thuis zonder een Doedel. Dat zou een ramp zijn. Ik wil dat echt niet meemaken!” Ze is overtuigd maar vindt het wel jammer. Nog een dikke kus voordat ze weggaan.

Gat in haar arm

In de kleedkamer kijkt ze nog eens naar haar arm. Een beetje rood, maar geen bloed. En dat stipje is het gat in haar arm. Vorig jaar wilde ze perse een pleister omdat ze het gat niet wilde zien. Ze is in allerlei opzichten groot geworden en er blijven altijd dingen waarin ze sterker mag worden, maar ik vind dit toch onvoorstelbaar knap van haar. Weer een jaar beschermd tegen de griep. Of in elk geval beschermd tegen ernstige bijwerkingen van het virus. Ik zal nog maar eens overleggen of het nodig is om door te gaan met die prik, omdat ze allang niet meer benauwd is. Maar ik vind het ook wel makkelijk dat ze zo weinig ziek is sinds ze op school zit. Ze heeft haar lestijd hard nodig. Dunya heeft in elk geval een overwinning op zichzelf behaald en daar gaan we nog even van genieten.

anoniem2017
7 jaar geleden

Terecht trots op haar. Hier heeft de oudste ooit alleen die griep prik tegen de mexicaansegriep gehad.

Annemiek2
7 jaar geleden

Knap hoor dat ze nu zo goed haar best deed met prikken en dat het zo goed gelukt is. Natuurlijk is het niet leuk en maar goed dat de Doedels erbij waren. Tja dat ze weer naar huis moeten lijkt mij heel slim want inderdaad die moet je niet kwijt raken ;).

Lindsy83
7 jaar geleden

Echt stoer van haar! Dat doe ik haar zeker niet na! Ik heb een naaldenfobie dus als ik een prik moet dan gil ik nog harder dan alle kleine kinderen ;)

Henrike Laning
7 jaar geleden

Haha, ik ben zo blij dat het goed ging. Ik vind het altijd zo zielig als ze zo bang is. Blij dat het weer voorbij is.

Henrike Laning
7 jaar geleden

Die tegen mexicaanse griep was wel heel erg! Dikke naald en deed veel pijn. Was erger dan de gewone griepprik. Bij de eerste huilde ze niet, bij de tweede wel, want die was heel vervelend. Terwijl ze waarschijnlijk de Mexicaanse Griep al achter de rug had, maar de huisarts vond het beter om het wel te doen, omdat je het natuurlijk niet helemaal zeker weet. :(

Henrike Laning
7 jaar geleden

De Doedels hebben haar heel goed gesteund, we zijn ook trots op hen! En ze mochten gisteravond mee naar een etentje. Als ze daar vergeten worden komen ze wel weer terug, maar uiteraard lagen ze vannacht gewoon tussen ons in! ;)

Henrike Laning
7 jaar geleden

Misschien moet jij de volgende keer ook een knuffel meenemen? Bij Intertoys heb je verschillende soorten Doedels! :)

Anoniem
7 jaar geleden

Oeeh zo herkenbaar! Ik haat prikken nog steeds. Wat een dappere dochter heb je!

Henrike Laning
7 jaar geleden

Haha, ze vond het zo eng, maar ik ben megatrots op haar dat ze zo stoer was!

Blog header image

DE GEZELLIGSTE PUZZELTIJD VAN HET JAAR

Jan van Haasteren Junior

Wie kent ze niet, de creatieve en humoristische puzzels van Jan van Haasteren Junior. Elke puzzel heeft zijn eigen verhaal.

De perfecte tijd om te gaan puzzelen

Het wordt donkerder in huis, de kaarsjes staan aan, een heerlijk moment om samen te puzzelen. Je gedachten op nul en helemaal in de puzzel verzinken. Met één doel, de puzzel op te lossen.

Wist je dat als jongere kinderen puzzelen ze een betere hand- oogcoördinatie ontwikkelen? Kinderen hun geheugen wordt gestimuleerd, welk stukje paste niet en welke zou dan wel kunnen passen? Ook leren ze door te gaan als het even niet lukt en in oplossingen te denken.

Herken je dat gevoel ook? Dat geluksgevoel als je weer een puzzelstukje op de juiste plek hebt gelegd? Dopamine komt vrij in je hersenen als je een stukje weer goed gelegd hebt, ook wel het gelukshormoon genoemd. Hierdoor word je blij, krijg je een voldaan gevoel en zin om de puzzel af te maken.

Op zoek naar herkenningspunten 

Jan van Haasteren Junior zijn niet zomaar puzzels. Dat Jan van Haasteren een striptekenaar is geweest is wel te zien in zijn puzzels. Je kan helemaal in je gedachten verdwijnen in de puzzel. Je eigen stripverhaal bedenken. Al puzzelend kom je allerlei verschillenden karakters tegen.

Heb jij de kenmerkende Jan van Haasteren items al weleens gevonden, als de haaienvin, schildpad, superslak of de handjes? Deze zijn vaak te vinden in de puzzel. Uren lang kijkplezier na een voldaan gevoel van het maken van de puzzel.

Wij zijn dol op de Junior puzzels van Jan van Haasteren, na het laatste stukje gelegd te hebben bedenken we ons eigen verhaal erbij en vertellen deze aan elkaar. Dit wekt de leukste momenten op! Humor, dat heeft Jan van Haasteren wel!

Als je ze zelf wil bestellen, als cadeautje voor de feestdagen bijvoorbeeld (tip!), dan kan dat hier. Veel puzzelplezier! 

Deze blog is geschreven in samenwerking met Jumbo Games. 

Blog header image

Sinterklaasavond met PLUS

Het heerlijke avondje staat weer voor de deur. De leukste tijd van het jaar vind ik zelf. De dagen worden korter en het is langer licht. Dat betekent voor mij gezellig samen op de bank met de openhaard en kaarsjes aan. En uiteraard met wat lekkers. Eerst boodschappen doen. 

Sinterklaas

Voordat we lekker kunnen smikkelen op de bank met deze donkere dagen voor Sinterklaasavond, gaan we boodschappen doen. Wij komen graag bij PLUS omdat daar fijne aanbiedingen zijn. Ik blijf toch een Nederlander zullen we maar zeggen, haha. Buiten de aanbiedingen is het vers gesneden beleg van PLUS onze favoriet! 

Voor Sinterklaas hebben ze ook een ruim assortiment aan lekkernijen. Zoals chocoladeletters in vele verschillende smaken, pepernoten in vele verschillende smaken, chocolade Sinterklaasjes, banketstaaf of speculaastaart en nog veel meer. Persoonlijk vind ik de pepernoten van het eigen huismerk heerlijk knapperig. Ook die met chocolade eromheen vliegen er hier thuis doorheen. Ook altijd erg handig voor het schoentje zetten om de schoentjes te bestrooien.

Onze favorieten 

Waar ik nog meer voor naar de PLUS ga is het ruime assortiment aan groente en vlees. Persoonlijk ben ik vaak een beetje inspiratieloos als het om avondeten gaat. Op de website van PLUS kan je veel recepten vinden, erg handig als je, net als ik, inspiratieloos bent. Je kunt het heel makkelijk online bestellen of je maakt een lijstje en gaat dan naar de winkel. Net wat je makkelijk vindt.

Online boodschappen doen

Moeder Teresa hier vergeet altijd boodschappen te doen en moet dan soms per week wel 8 keer op en neer naar de supermarkt. Gelukkig hebben ze online boodschappen uitgevonden. Daar kun je fijn per categorie zien wat je besteld hebt. Echt heel handig en praktisch als je net zo’n chaoot bent als ik. 

Waar gaat jullie voorkeur naar uit? Online of winkel? En doen jullie meteen voor de hele week boodschappen of lekker 3 keer op een dag? 

Voor het heerlijke avondje van Sinterklaas heb ik lekker strooigoed in huis gehaald. Ook lekker broodjes voor in de oven en natuurlijk vleeswaren van PLUS. Een lekker hapje voor op tafel is ook altijd gegarandeerd succes. Wij zijn er klaar voor, jullie ook?

Blog header image

Mijn missed abortion

De echo die alles veranderd

Op 13 september 2022 hadden wij 'eindelijk' een positieve zwangerschapstest! Ongeveer 7 maanden, ik weet dat het eigenlijk niet lang is maar wat was elke maand weer een teleurstelling. Zeker als je verhalen in je omgeving hoort van ongelukjes of 'het was in één keer raak'.

De zwangerschapstest had een licht streepje, maar hee, een streepje is een streepje. En heel gek is het niet als je er zo vroeg bij bent, net 4 weekjes.
Officieel 4 weken en 2 dagen, maar door de ovulatietesten weet ik dat de ovulatie afgelopen maand ook 2 dagen later was.

Ik was uiteraard voorbereid dat ik eventueel zwanger zou zijn, was al gestopt met alcohol drinken (wat ik toch al bijna nooit deed) en slikte al maanden foliumzuur. Maar ik werd nu nog meer bewust van een gezonde levensstijl en dan voornamelijk voeding.
Ook heb ik de volgende dag een verloskundige gezocht en als snel stond de afspraak voor de 7 weken echo.

Op 3 oktober (7 weken en 1 dag) stond de eerste echo gepland, wat keken we hier naar uit! Stiekem was het ook wel een beetje spannend, de zwangerschap voelde nu steeds echter.

Ik had 2x een klein beetje bloedverlies gehad bij het toiletbezoek ongeveer met 5 weken. Direct gebeld naar de verloskundige en de kans was groot dat dit een geknapt bloedvaatje was gaf zij toen aan. 
Toch was ik hierdoor extra gespannen voor de echo.

Op de dag van de echo had ik weer een klein beetje bloedverlies toen ik naar het toilet moest, maar weer echt minimaal (ik was er extreem alert op, vraag me af of ik het anders ook gezien had).
Gelukkig hadden we een goede echo. Onze kleine 'rijstkorrel' liep wel enkele dagen achter, maar dit was ook mijn eigen berekening met de ovulatietest. Daarnaast is niet elk bevrucht eitje even snel in de baarmoeder en ingenesteld gaf de verloskundige aan.
Er is al beginnende hartactiviteit. Nog langzaam, maar wel krachtig. Ruim de helft van het kindje ging heen en weer op het beeld!
Voor de zekerheid wordt er een extra echo ingepland over 10 dagen, omdat deze echo toch iets te vroeg was. Waarschijnlijk is het hartje nu net gestart met kloppen, dit is dan altijd langzaam. De volgende echo moeten we een goed kloppend hartje zien is de verwachting.
De verloskundige klonk positief, de eerste 12 weken is er altijd een risico op een miskraam maar er was geen reden om extra bezorgd te zijn.

Het is 13 oktober, 8 weken en 4 dagen zwanger. De dag van de tweede echo.
Ik heb er eigenlijk wel zin in en ben veel minder gespannen dan de vorige keer.
We hebben al gezien dat het op de goede plek ingenesteld is, de hartactiviteit was op gang gekomen en ik ook geen bloedverlies gehad.

Totdat de verloskundige de echo ging maken.. Er werd eigenlijk direct duidelijk dat dit niet goed was. De hartactie zoals we dit de vorige keer zagen was er niet, er was wel iets aan hartactiviteit maar dit was traag en veel minder krachtig. Vergeleken met de vorige echo leek het bijna aan de buitenkant van het kindje te zijn.
Ook was het kindje nauwelijks gegroeid, in 10 dagen was er hooguit groei voor 2 dagen geweest.

De verloskundige is direct duidelijk: de kans dat dit goed afloopt is er eigenlijk niet. Omdat er nog wel hartactie te zien was wordt er een afspraak gemaakt voor 1 week later. Niet om te kijken of het dan wel goed is, maar om te kijken of de hartactie dan gestopt is. Dit is belangrijk voor een eventuele doorverwijzing naar de gynaecoloog als de miskraam niet vanzelf opgang komt.