Blog header image

Een hysterisch kind achter je fiets aan rennend

De dag dat mijn kind krijsend en huilend achter mijn fiets aanrende... Wat moesten mensen wel niet gedacht hebben?

Een scène in het openbaar. Niet mijn favoriet. Maar met temperamentvolle kleuters/peuters ontkom je er niet altijd aan. Ik wil jullie vertellen over die ene keer dat het wel heel erg was. Ik verbaas me dat er geen kinderbescherming op me afgestuurd is, want het zal er voor buitenstaanders heel raar hebben uitgezien.... ;-)

Mijn oudste dochter kon nog nog niet zo lang zelfstandig fietsen op de grote openbare weg. Het was nog zo nieuw voor haar, dat ze dat erg graag deed. De vorige keer dat ze bij een klasgenootje was gaan spelen, had ik haar zelf gebracht, op de fiets, dus kon ze ook de terugweg trots naast me naar huis fietsen. Maar dit keer was ze direct vanuit school met dit klasgenootje mee naar haar huis gegaan. Dus madam moest achterop mijn fiets, toen ik haar kwam halen. Ze wilde persé zelf fietsen. Maar ik had haar fiets niet bij me. En ik kon er geen toveren. Dus ze weigerde.

'Weigeren' is nog een zeer ernstig understatement. Welk woord de lading dekt die volgde toen mijn dochter ab-so-luut NIET achterop de fiets mee wilde, weet ik niet. Het werd een hele scène.

Ik had haar al gevraagd zelf achter op de fiets te klimmen. Dat deed ze niet. Ik had haar al geprobeerd zelf achter op de fiets te zetten, maar dat eindigde door haar getrappel en geworstel bijna in een kluwen van fiets, moeder en dochter op de harde stoeptegels. Ik had al geduldig mijn begrip getoond, ik was al boos geworden.... Geen enkele aanpak hielp. En ik moest toch echt naar huis, want elk moment konden eters bij me op de stoep staan. Ik voelde steeds meer druk door de haast. 

Op een gegeven moment verlies je dan zó je geduld, dat ik met stemverheffing begon te praten. En daarna te schreeuwen, om boven het gehuil van mijn kind uit te komen. Midden op straat. Ik had al 3x tot 3 geteld en was al twee keer echt daadwerkelijk weggefietst. Normaal kiest ze dan eieren voor haar geld en komt ze toch tot inkeer dat ze toch echt achterop moet springen en mee moet gaan. Maar dit keer niet. Ze hield vol. Maar mama ook. 

En toen was ik het echt zàt! Er knapte iets in me. Ik wilde dit niet. En ik ben weggefietst. Toen madam in de gaten kreeg dat ik dit keer toch echt niet terug kwam, kwam ze huilend/schreeuwend/krijsend mijn richting op gerend. Ik fietste natuurlijk extra langzaam, dus ze kwam me al snel bij. Ik heb nog één keer gevraagd of ze dan toch niet alsjeblieft bij me achter op de fiets kwam.... Nee. 

Dus op deze manier zijn we maar naar huis gegaan: ik fietsend, en mijn dochter hysterisch achter me aanrennend. 'mamaaaaa' roepend. Het zag er natuurlijk uit alsof ik haar expres liet rennen. Ik kwam behoorlijk wat mensen tegen die hun wenkbrauwen fronsten. Op een gegeven moment kwam ik ook langs een speeltuintje waar wat oudere jeugd aan het hangen was. 'mevrouw??' riepen ze. 'Er rent een huilend kind achter u aan!' Ja, dat hadden ze goed opgemerkt....! Ik kon op dat moment geen vriendelijkheid meer in mezelf omhoog halen en bitste: 'Ik weet het, ik kan er niks aan doen!' naar ze. 'Maar dat is toch zielig??' 'Ja voor mij ja!' wilde ik roepen, maar ik geloof toch echt dat ze mijn dochter bedoelden, en niet mij. Ze hadden geen idee.... Zoals wel meer omstanders geen idee gehad zullen hebben. Maar natuurlijk wel hun eigen conclusies getrokken hadden. Zoals iedereen altijd doet: eigen conclusies trekken, waar ze geen idee van hebben wat er werkelijk achter zit. 

Zo zijn we thuis gekomen en mijn dochter kon linea recta even af gaan koelen op haar kamer. Zodat ikzelf ook even stoom af kon blazen. Poeh, dat was wel heftig zeg, emotioneel gezien.....! 

Mijn dochter en ik hebben het daarna wel goed uitgepraat en aan haar dagenlange poeslieve gedrag, maakte ik op dat ze er wel van had geleerd. Ze wist dondersgoed dat dit echt niet door de beugel kon en had duidelijk wat goed te maken.... Gelukkig maar. Ik heb van dat extra lieve gedrag genoten! Voor zo lang als het duurde...

bibi_boe
6 jaar geleden

Ja moeilijk, maar soms gebeurt het, op straat dus, waar iedereen het ziet! Ikzelf stond deze week ook nog schreeuwend op het fietspad met een kleuter die persé van dat trapje in het park afmoest en vervolgens in de modder lag. Niet mee willen komen, zelfs niet als mama uit beeld is verdwenen. Eerst nog: kom nou Yori, mama moet plassen, het is koud, Sam moet eten, zullen we kijken wie het eerst bij de brug is? Dan: nee Yori, je gaat daar niet heen, nú meekomen, ik ga weg hoor! Uiteindelijk van een afstand roepen dat we nu dus écht geen cakejes gaan bakken. Boze kleuter achter me aan die vervolgens toch weer door de modder gaat banjeren en niet doorloopt. Armpje vastgepakt en dus een krijsende kleuter.... Zucht! (Het is een fase, het is een fase, het is een fase....)

TessK
6 jaar geleden

Ik had waarschijnlijk precies hetzelfde gedaan! Of toch doorzetten en in het zitje frommelen. Maar goed, lekker belangrijk wat een ander vind toch?

anoniem2017
6 jaar geleden

Ik had er gelijk een beeld bij en moest toch wel lachen. Mijn oudste was op zijn fiets met zijwielen naar oma gefiets ( andere kant van het dorp) en ik met de jongste en buggy ernaast lopend. Toen moesten wij terug. En hij wilde perse fietsend terug aangezien anders papa die fiets echt wel met de auto had opgehaald. Maar eenmaal de bocht om was meneer het beu en wilde niet meer fietsen, maar ook niet zijn fiets naar huis duwen dat moest ik maar doen. Uhm buggy al vast en mama is geen koosje, jij wilde perse zelf die fiets mee. Drama bokken en alles wat je kunt verwachten van een 3 jarige en ik heb die fiets pardoes bij mensen op de oprit gezet en gezegt dan geef ik je fiets maar aan deze mensen, dan krijgt vast een kindje dat wel wilt fietsen jouw fiets. Dat was toch ook niet de bedoeling, ben met de buggy weggelopen en de rest van de weg dus een brullend jongetje met fiets in de hand schreeuwend achter mij aan gehad dat hij nooit meer ging fietsen en dat ik zijn fiets mee moest nemen. Maar ondertussen had hij hem mooi zelf naar huis gesleurd in zijn bokkepruik humeur ;) herkenning dus.

Simone
6 jaar geleden

Whahaha ik heb tranen in mijn ogen van het lachen! Heerlijk! Mijn moeder zei vroeger je haalt me het bloed onder mijn nagels uit. Maar nu ik zelf 2 kinderen heb snap ik dat pas. Heel herkenbaar. Goed volgehouden ????

Loes van der Leer
6 jaar geleden

Hahaha! Sorry, ik zag het voor me en dat was eigenlijk best grappig. Natuurlijk niet voor jullie op het moment zelf.. Raar dat ze zo stug vast hielt aan niet achterop willen zitten, meeste kids geven het op nadat je "echt" wegfietst lijkt me.. Ik snap de druk ook heel erg goed, maar mischien volgende keer je eters even een appje sturen dat je 5 minuutjes later bent? Dat vind niemand erg en had jou stress verlicht, denk ik. Hoop dat het nooit meer gebeurt (haha. Sorry!)

nijn81
6 jaar geleden

Ik kan er nu ook wel om lachen hoor. Ik zie het ook nog steeds voor me. Mijn dochter is gewoon heel volhoudend in zo'n bui. Zo hebben we ook regelmatig aan de rand van het zwembad gestaan, tijdens zwemles. Opeens wilde madam niet meer. Terwijl het al twintig lessen goed was gegaan. Ze wil dan niet het water in, maar ze wil dan ook niet meer terug aangekleed worden... Euh...?? Tja, dan beslis ik, uiteindelijk na heeeeel veel gepraat (lief, streng, boos, etc). En dan wordt het een grote worsteling. Maarja. En de volgende keer gaat het weer prima. Als ik haar naderhand vraag hoe wat waar waarom, dan weet ze het zelf ook niet. Arm kind.

elke1989
6 jaar geleden

Ik moet er stiekem erg om lachen. Bekijk het maar zo, een leuk verhaal voor later.

Lindsy83
6 jaar geleden

Je zal op dat moment vast even een traantje van woede en frustratie weggepinkt hebben, maar ik pink er nu een weg van het lachen! Ja als je zoiets ziet en je weet niet wat er gebuerd is dan lijkt het misschien wel zielig, maar als je wel het hele verhaal kent vraag ik me af of iemand een betere oplossing had gehad... Als je dochter dit later hoort zal ze er vast zelf ook heel hard om moeten lachen :D

mandy vellinga
6 jaar geleden

Hahaha. Ik moet er wel van lachen. Mn dochter is 2.5 en soms denk ik... het begint nu pas. Ben benieuwd hoe ze is als ze 14 is. Of eigenlijk niet benieuwd. ???? Het is misschien ook niet eerlijk, maar soms dan knapt er inderdaad iets... je kan maar zoveel hebben. Je bent ook maar een mens.