{{ message.message }}
{{ button.text }}

Een wandeling der herkenning

Afbeelding blog 'Een wandeling der herkenning'

Het was grijs en grauw bij ons toen ik in de auto stapte en de navigatie instelde. Over 3 kwartier zou ik aankomen. In mijn buik voelde ik de spanning, want er zouden mensen zijn die ik niet ken. Ik haal diep adem en rij weg.

Onderweg zet ik een muziekje aan en concentreer me op de weg. Het is de eerste keer dat ik alleen “iets nieuws” ga doen na de geboorte van Jip. En dat vind ik spannend. Gelukkig is er onderweg niets geks en parkeer ik een kleine 10 minuten voor aanvang netjes op de parkeerplaats. Heel even roept iets in me, stap in en rij weer weg, dit is veels te eng. Maar door een klaar keer diep in en uit te ademen land ik weer. Hier wil ik zijn, hier moet ik zijn nu.

Een ontmoeting met lotgenoten en samen een wandeling maken bij de Kralingse plas staat er op het programma. Elisabeth van Vorm aan verlies organiseert het. Ik volg haar op instagram en het voelt meteen heel vertrouwd. Dan komen ook de andere deelnemers. Eentje ken ik al via instagram, we sturen elkaar regelmatig berichtjes en de andere twee dames ken ik niet. Maar zodra iedereen er is, is het ook meteen de spanning weg.

We vertrekken vanaf de parkeerplaats en doen een voorstelrondje. Vervolgens vertrekken we. Al pratend en kijkend wandelen we rond. En meteen voel ik de herkenning, erkenning en openheid. Zonder elkaar te kennen is er direct een connectie. Eerst lopen we beschut tussen de bomen door. Als we bij de plas komen zien we in de verte wat optimistjes varen. Ik glimlach, want zoals wel vaker vandaag vind ik het mooi symbolisch. Als we bij de steigers over het water lopen waait de wind letterlijk om onze oren en zien we de golven onder ons door gaan.

Vervolgens nemen we plaats in een eetcafé. Onder het genot van wat te drinken en een koek praten we door over allerlei onderwerpen. Dingen die ik ook met mijn vriendinnen bespreek, maar dan toch minder diep gaan. Niet omdat ze niet willen, maar omdat ze er niet zelf in zitten, het alles overheersende niet zelf ervaren. Ik merk dat ik me even normaal voel. Het is vreselijk dat we verbonden zijn door dat vreselijke verlies, maar het is mooi dat we hierdoor deze mooie verbinding hebben.


👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je