Snap
  • Bevallingsverhalen
  • bevallen
  • Ziekenhuisbevalling
  • zwangerschapscholestase

Water, water en nog meer water.

Ik kan niet ophouden met drinken. Mijn bevallingsverhaal (deel 1)

Het is 10 januari en ik besluit een week eerder met verlof te gaan. Het plan was tot 36 weken door te werken, afstuderen en dan volop genieten van mijn verlof. Maar, met een verkoudheid er bovenop kan mijn lijf niet meer. Die extra week gebruik ik om babywasjes te doen, de laatste dingen voor mijn studie te regelen en daarnaast nog een beetje te relaxen. Op 17 januari dan het verlossende woord: ik ben afgestudeerd! Nu kan mijn verlof echt beginnen. Op 18 januari nog een grote verrassing: een babyshower, zonder poespas. Een zelfgemaakte high tea en lekker kletsen met de mensen die ik liefheb. Achteraf gezien waren hier al de eerste signalen dat het niet goed ging. De dag erna nog een kraamfeest van een nicht van mij. Allemaal lekkere hapjes en drankjes, normaal ben ik er gek op maar niks smaakte mij. Die middag heb ik heel veel spa rood gedronken, ik kon niet ophouden.

De hele zwangerschap heb ik al last van maagzuur en vermoeidheid. De dagen daarna lijken deze klachten alleen maar erger te worden en ik drink veel, heel veel. Normaal drink ik geen 2 liter per dag (heel slecht) maar nu kan ik in een half uur zo 800ml wegdrinken. Na overleg met mijn man besluit ik toch de verloskundige hierover te informeren. Zij laat weten dat het heel normaal is om meer te drinken aan het einde van de zwangerschap. Ik benadruk dat ik echt meer drink dan normaal. Ze besluit in overleg met de huisarts dat ik 24u moet bijhouden wat ik drink en wat ik weer kwijtraak, ook moet ik bloedprikken.

Uit de bloedresultaten komt niet iets duidelijks naar voren, dus wachten we af hoeveel ik drink. Op vrijdag 24 januari stuur ik het overzicht naar de verloskundige: in 24u heb ik 7,5 liter gedronken en ben ik 7,1 liter kwijtgeraakt. Zelf schrok ik hier niet van: ja, ik dacht al dat ik veel dronk. Toch lijkt mij dit niet heel goed voor de baby. Maar ik houd geen vocht vast en ik raak al het vocht weer kwijt wat ik drink, maar een klein deel wordt opgenomen door mijn lichaam. Een kwartier later word ik gebeld door de verloskundige. Of ik binnen een half uur in het ziekenhuis kan zijn. Ze heeft overleg gehad met de gynaecoloog en die wil mij toch even zien en een CTG maken. Mijn man is het aan het werk en heeft de auto. Toevallig zijn mijn ouders op bezoek en zegt mijn moeder gelijk: hop, de auto in we gaan! Ik ben naar het ziekenhuis gegaan met enkel een portemonnee en mijn telefoon. In de auto toch even mijn man geïnformeerd dat ik met mijn moeder naar het ziekenhuis ben. Vooral benadrukt dat hij zich geen zorgen hoeft te maken en ook nog niet hoeft te komen, ik red mij wel.

Het is 11.30u als we in het ziekenhuis zijn. Ik word aan de CTG gelegd en ze nemen bloed af. De verpleegkundige geeft aan dat het vele drinken kan komen door een te hoge suiker. Als dit zo is moet ik op een speciaal dieet en word ik, waarschijnlijk, over één week ingeleid. Slik, daar had ik mij helemaal niet op ingesteld. In mijn hoofd bleef deze baby lekker zitten tot 40 weken en ik heb nog niet echt kunnen genieten van mijn verlof. OK, dan heb ik nu een week om mij in te stellen en voor te bereiden op de bevalling.

Uit de bloedresultaten kwam een verwarrend beeld: suiker was goed, leverenzymen waren verhoogd en ook de nierfunctie was niet helemaal op orde. Wat wil je met 7,5 liter vocht die de nieren moeten verwerken. Er werd nog meer bloed afgenomen. Ondertussen zijn we al 3 uur in het ziekenhuis. Uiteindelijk toch maar mijn man gebeld of hij uit zijn werk kon komen omdat zijn steun nu toch wel fijn is. Hij komt en we zitten nog 1,5 uur aan de CTG. De baby doet het goed, dat is in ieder geval fijn. Omdat we al een paar uur zaten kregen we voor onze privacy een kamer toegewezen. Uiteindelijk om 15.30u waren we gesetteld in onze kamer. Rond 18.00 werd er nog weer extra bloed afgenomen. Tot nu toe wisten we: ik heb geen zwangerschapssuiker. Ik kreeg nog een aantal neurologische tests, die waren goed. Ook werd er nog gevraagd welke symptomen ik heb: maagzuur, vermoeidheid en heel veel drinken. Er wordt nog gevaagd naar jeuk, maar daar heb ik amper last van. De arts vertelde mij dat er snel iemand kwam en dat ik vanavond waarschijnlijk naar huis mocht. Wat fantastisch! 

Rond 20.00u kwam een verloskundige binnen voor een controle en vertelde daarbij dat ik toch een nacht ter observatie in het ziekenhuis moest blijven omdat ze er nog niet achter waren wat er aan de hand was. Een domper, maar alles voor de gezondheid van moeder en baby. De bloedresultaten lieten nog even op zich wachten. Uiteindelijk om 22.00u kwam de verloskundige binnen. De verloskundige vertelde dat ze alle bloedresultaten binnen hadden en dat mijn leverwaarden zeer verhoogd waren. Na extra onderzoek bleek dat ik zwangerschapscholestase te hebben. Het advies bij mijn verhoging is de bevalling zo snel mogelijk inleiden. Zwangerschapscholestase heeft grote gevolgen voor moeder en kind als er niet wordt ingegrepen. In ergste geval wordt het kindje stil geboren. Dat is wel het laatste wat je wilt. Dus half in een roes en zwaar in shock worden wij een half uur alleen gelaten om alles te laten bekomen. We zoeken op wat zwangerschapscholestase is en wat de beste opties zijn. We besluiten om voor de inleiding te gaan, dat is het meest veilige voor mij en de baby. Maar dat betekent dat wij dit weekend ouders worden. Dat hadden mijn man ik nog niet gepland – alsof je dit kan plannen -. Na een half uur komt de verloskundige binnen en wordt de inleiding in gang gezet.

In deel 2 vertel ik over mijn bevalling.