Snap
  • Bevallingsverhalen
  • #momlife
  • #mamaplaats
  • momlife_x

Wat een droom bevalling was sloeg snel om tot ware nachtmerrie

ik dacht dat ik net een droom bevalling had. Maar die sloeg snel om tot ware nachtmerrie met veel littekens...

Op Maandag gingen we zoals geplant een echo doen, met zoals laatste weken een monitor omdat ik altijd hoge bloedrukken had. Omdat ik een zwangerschapsvergiftiging had , en omdat matz niet v. De gyneacoloog kreeg dan de resultaat van de monitor en die bleken niet goed te zijn. Ik moest die dag in het ziekenhuis blijven om vervolgens de dag erna te bevallen. En net op tijd was hij er.

Dit zag ik even niet aan komen..

Dit werd dus een ingeleiden bevalling op 36 weken.

Niet Enkel door bloeddrukken die altijd maar hoog waren nee omdat mijn zoontje niet voldoenden groeide door men zwangerschapsvergiftiging . Op 10 januari werd hij geboren met 2kilo400 en 45cm. Op zich vlotten bevalling en even geen hartslag te horen ging alles vrij vlotjes sloeg dit snel om tot waren nachtmerrie.

ik kreeg bloedingen en geen kleintje...

Als ik deze foto zie staan men haren weer recht en het besef wat geluk ik wel had dat alles goed kwam

Na mijn zoontje even bij me te hebben alleen kreeg ik zeer benauwd ik had namelijk koude rillingen zo hard dat mijn zoontje bijna niet meer kon houden en nog maar net aan het bellentje kon drukken voor hulp. Opeens stond men kamer niet 1 verpleegster maar 5 het bleek dat ik eigelijk met zeer hoge koorts Zat. Mijn zoontje werd van me weg gehaald terug veilig naar de couveuse. Onder tussen kwam mijn vriend in paniek kamer gestormd ik zag zijn angst ik voelde zelf ook angst angst van wat er gebeuren ging. Wat heb ik toch? Wat nu? Ondertussen werd ik met mijn bed weg gereden naar medium care met tranen die van me kaak weg rolde, laaste keer kijkte naar matz couveuse kamertje.

Vervolgens kreeg nog meer draadjes en baksters. De angst werd groter ik kon niets meer doen daar lag ik dan verlamd van de pijn pijn van mijn lichaam die op was, ook de pijn die had om niet bij mijn zoontje te kunnen zijn. Om ervoor hem niet te zijn.

Snap

Geen eerste keer een badje geven...

Ik voelde me schuldig want kon er niet zijn voor hem.

Geen eerste keer hem badje geven of pamper’tje doen of gewoon weg zelf zijn kleertje kunnen kiezen geen eerste keer een foto neme nee dit gebeuren pas na dat hij 5 dagen oud was. Zelf hem troosten en gaan bewonderen ook al lag hij in de couveuse. Ik was jaloers op alle mama’s die het wel konden ik was jaloers op mijn familie die hem al meer zagen en vast konden houden dan ik zelf.

 Naar andere kamer...

Na dag 4 mocht dan terug naar een gewonen kamer terug naar die ene kamer waar zo nare ervaring had gehad. Ik voelde me totaal niet vrolijk ik wilde zo graag naar huis maar dit mocht nog niet om willen van mij want mijn zoontje deed het echter zeer goed, maar voor ik naar men andere kamer mocht moest eerst nog twee zakjes bloed bij krijgen , maar dit duurden wel eeuwen en dan moesten die zakjes één voor één gegeven worden en dit ging traag enorm traag. Ik wilde zo graag dichter zijn bij Matz ....mijn zoontje kreeg borstvoeding maar we moesten hem altijd bij geven met een flesje. Omdat hij niet voldoenden suiker kreeg. 

Snap

Borstvoeding blijven geven...

Na men bevalling gaf hem meteen de borst ook tijdens ik op medium care lag. De verpleegsters bewonderen dit dat ik niet opgaf en hem bleef borstvoeding geven ook al zag ik enorm af... maar als dit het enigste was dat ik kon doen voor hem. En als dit het enigste manier was om hem heel even in men arme te kunnen hebben. Ja dat kon toch moeilijk opgeven? En zo deed ik dit tot hij 5 maand was. naar einde toe maakte ik niet zo heel veel melk meer aan dus moest afkolven en flesjes bijgeven. Maar was al zo blij dat hem toch borstvoeding heb kunnen geven. Want dat waren mijn goddelijke momentjes met hem samen die ze niet konden afnemen. Ook als er bezoek kwam ging ik in afzondering om samen te kunnen genieten van ons momentje, om zo onze tijd in halen die eerste degen van zijn leven hebben moeten missen.

Snap

Naar huis...

Zaterdag mocht ik kiezen of ik bleef of naar huis ging natuurlijk koos ik om naar huis te gaan. Ook had de gynaecoloog dit liever nog niet begreep ze me enorm daarin. Eindelijk konden we genieten van ons gezinnetje. Om eindelijk samen te kunnen zijn zonder apart te moeten slapen. Want ook ik en mijn vriend konden niet samen slapen in het ziekenhuis doordat ik op een andere afdeling lag. Maar eens thuis stond de eerste bezoekers al aan de deur. Normaal gezien zou dit geweldig vinden maar toen echt niet , ik wilde mijn zoontje voor mij alleen en vooral dat ik hem kon vast houden en niemand anders. Ja ik was weken maanden jaloers op iedereen die hem vast hield. Ik huilde elke dag opnieuw en opnieuw, elke keer speelde ook opnieuw die beelden wanneer mijn zoontje moest weg geven omdat mijn lichaam het niet meer aan kon. Ik heb me dan ook lang schuldig gevonden hiervoor. Het heeft dan ook lang geduurd voor ik echt kon genieten zonder mij schuldig te moeten voelen. Of ik het wel goed deed was ik er wel genoeg, of zonder mij zorgen te maken eet hij wel goed? Dus ja ik was jaloers op mama’s die wel een normale bevalling hadden , en toch ook blij en dankbaar dat het hier wel goed is afgelopen. Nu is hij al bijna 2 jaar hij is nog steeds onder curven maar hij doet het prima goed.

Snap