Snap
  • Bevallingsverhalen
  • zwanger
  • spoedkeizersnee
  • vocht
  • Eerstekind
  • zomerbaby

Voor de eerste keer ouders

Hoe het allemaal begon ...

We waren een maand of negen getrouwd, hadden dat jaar een huis gekocht en half november kregen we daar de sleutel van. Ik was erg moe, maar ja, met een fulltime baan en elke dag klussen in ons nieuwe huis keek ik daar niet bepaald van op. Half december zat ik even bij te komen op zo'n oncomfortabele tuinstoel en viel ik zomaar in slaap. Dat was wel heel bijzonder, zo lekker zit zo'n stoel nu ook weer niet. Twee dagen later realiseerde ik me dat ik al een aantal dagen overtijd was, dus ik besloot er eens een testje tegenaan te gooien. Gewoon voor de zekerheid, ik was aan de pil, dus waarschijnlijk was ik gewoon te druk of had ik teveel stress waardoor mijn menstruatie uitbleef. Binnen 30 seconden stonden er twee dikke vette strepen op de test. Zwanger. Slik.

Tsja. Gelijk maar onze ouders inlichten, die reageerden op hun manier blij en verrast. We besloten dat we geen NIPT lieten doen en wilden het geslacht niet weten. De zwangerschap was lichamelijk erg zwaar, ik kwam zeker twintig kilo aan, vanaf 20 weken zwollen mijn enkels al op en toen moest ik de zomerperiode nog in! Op een gegeven moment zat overal vocht. In mijn handen, polsen, gezicht en benen, het deed zoveel pijn. Daar kwam nog een hoop stress van mijn werk bij, door mijn leidinggevende die totaal geen begrip toonde voor mijn klachten en het ook nog nodig vond te zeggen dat ik mijn verlof maar moest gebruiken voor het zoeken naar een nieuwe baan. Lang verhaal, geen zin om daar heel uitgebreid op in te gaan, uiteindelijk ben ik met 32 weken (geloof ik) gestopt met werken en kon ik gaan aftellen naar de komst van onze baby.

Op 19 augustus was ik uitgerekend. Helaas, geen baby. De dagen erna ook niet, ik was toch wel erg nieuwsgierig geworden naar de kleine druktemaker in mijn buik. Met 40+3 begon het eindelijk een beetje te rommelen, we waren die middag nog naar de Ikea geweest om nieuwe stoelen te kopen, aangezien een van de katten er een ondergepiest had. Ik maakte me gelijk druk om te weinig zitplaatsen voor de kraamvisite, haha! Lekker belangrijk, maar ja, laten we het op hormonen houden. Na de Ikea hebben we nog een bezoekje gebracht aan de McDonalds voor een heerlijke McFlurry (een kennis beweerde dat dat weeën zou opwekken, was het proberen waard!). Zondagochtend werd het gerommel al wat pijnlijker, ik dacht eigenlijk dat ik even goed naar de wc moest. 's Middags zijn we nog naar een verjaardag geweest, 's avonds op kraambezoek. Bij thuiskomst vond ik het toch wel vervelend worden en had ik het idee dat de bevalling wel echt begonnen was. We zijn gaan timen, de weeën kwamen nog erg onregelmatig en hielden niet lang aan. Ik was te opgewonden om te gaan slapen, mijn man is wel naar bed gegaan. Uiteindelijk ben ik, na contact te hebben gehad met de verloskundige, ook maar even op bed gaan liggen. De verloskundige kwam rond 00.30 uur langs om te kijken hoe het ging: 1 cm ontsluiting. Nou ja, we moeten ergens beginnen zullen we maar zeggen. Rond 4.30u moest ik naar het toilet en braken mijn vliezen. Direct gevolgd door een weeënstorm, de ene wee was amper weg of de ander kwam er alweer overheen. Mijn man belde de verloskundige, die kwam er direct aan. Even voelen: 1 cm ontsluiting. De moed zakte me in de spreekwoordelijke schoenen, zo kon het nog wel even gaan duren en die weeën trok ik wel erg slecht. We besloten naar het ziekenhuis te gaan.

In het ziekenhuis kreeg ik een pethidine prik in mijn been, dat hielp wel een beetje tegen de pijn, maar ik ging er wel erg van spacen, haha! Om 10.00u kreeg ik een ruggeprik, wat een verademing was dat! Elk uur kwam de verloskundige even checken hoe het ging, het ging langzaam. Te langzaam, want de baby kreeg het toch wel benauwd. Bij elke wee dipte de hartslag, dus ineens stond de gynaecoloog aan mijn bed. Er werd een microbloedonderzoek (MBO) gedaan om te kijken hoe de zuurstofwaarde in het bloed was. Hoger dan 20 was goed, helaas was het bij onze kleine nét aan 20 en aangezien ik pas 5 cm ontsluiting had (om 13u) besloot de gynaecoloog dat het een spoedkeizersnede zou worden.

Direct werd ik naar de OK gereden, mijn man was tussendoor even naar huis gegaan om te douchen, het zou toch nog wel even duren. Gelukkig was hij net op tijd terug en kon hij mee naar de OK. Nieuwe ruggeprik erin, even checken of ik echt niets meer voelde en ze begonnen. Na een hoop geduw en getrek (wat ik gewoon voelde, gekke gewaarwording) werd er een huilende baby boven het blauwe doek gehouden en klonken de mooie woorden: het is een meisje.

Op 24 augustus 2009 om 13.50u zijn wij trotse ouders geworden van ons lieve meisje Amy Sophia.