Snap
  • Bevallingsverhalen
  • spoedkeizersnede
  • placentapraevia
  • geborenmet34weken
  • bevallenmet34weken
  • voorliggendeplacenta

Spoedkeizersnede met 34 weken

Een onverwachts wonder

Een onverwachts wonder

De zomer van 2011 voelde ik me niet zo top. Was moe, buikpijn en had veel tussentijdse bloedingen. Aangezien is pcos had werd ik bijna niet meer ongesteld. In ieder geval heel onregelmatig.

Op een zaterdagmiddag in augustus besloot ik toch maar een zwangerschapstest te halen. Gewoon voor de zekerheid. Gezien de toenmalige status van mijn relatie (niet best), mijn pilgebruik en pcos was dit meer een routineklusje. Ik verwachtte niet een positieve test. Eenmaal thuis na de wekelijks grote boodschappen deed ik snel even een test. Mijn zoon van toen vier jaar oud, was lekker aan het buitenspelen. Dus ik had wel even de tijd.

Na een poosje zag ik twee streepjes verschijnen op het scherm. Ik was in totale schok. Dus deed nog maar een test en ook deze uitslag was overduidelijk positief.

Heel bijzonder om te ervaren dat ik met de positieve test van deze zwangerschap veel meer moeite had dan de eerste keer vijf jaar eerder. Dat kwam vooral omdat er zoveel meer meespeelde, ik was op dat moment bijna afgestudeerd, had mijn leven heerlijk op orde. Had een relatie waarbij we tot de conclusie waren gekomen dat we gewoon niet voor elkaar gemaakt waren en beter af zijn zonder elkaar. Maar dan raak je dus weer onverwacht zwanger. Weer geen controle, weer loopt het leven anders dan ik had gepland. Dat vond ik moeilijk. En dat heeft echt even tijd nodig gehad om te verwerken.

Daarnaast was er grote onzekerheid, want ik wist 100% zeker dat als ik zwanger zou zijn, die al wel een maand of drie zo zou moeten zijn.

En in die drie maanden had ik het best ook wel gezellig gehad af en toe met feestjes en alcohol.

Maar goed, ik parkeerde het voor het weekend en besliste om maandag de verloskundige te bellen.

Gelukkig kon ik direct die maandag al bij de verloskundige terecht. De echo bevestigde mijn vermoedens, namelijk dat ik al 14 weken zwanger was. Erg bijzonder om zo’n minimensje op het scherm te zien. Alles bleek gelukkig goed. En ik was nogal in schok dat ik zolang zwanger kon zijn en het niet door kon hebben. Ik had afgezien van wat buikpijn en vermoeidheid helemaal nergens last van. Heel anders dan de vorige keer.

Die middag lag ik samen met mijn zoon even op de bank. We waren wat aan het stoeien en ouwehoeren. Ineens voel ik wat knappen en voel warme vloeistof tussen mijn benen naar beneden lopen. Verschrikt kijk ik naar beneden en zie dat alles onder het bloed zit.

“Dit is niet goed, roep ik in paniek.” Ik bel de verloskundige en die zegt dat ik direct kan komen, dan maken ze weer een echo.

Ik had me al bij neergelegd dat ik een miskraam zou hebben. En ik vond de ironie heel erg bijzonder. In hoe zo’n emotionele achtbaan kun je terecht komen in enkele dagen?

Wonder boven wonder was alles goed. Baby maakte het uitstekend, niks bijzonders te zien. Het enige was opviel dat mijn placenta bovenop de uitgang lang. Dit was waarschijnlijk de oorzaak van het bloedverlies. Komt wel vaker voor, en bijna bij alle zwangerschappen gaat de placenta mooi mee omhoog.

Dus volledig gerustgesteld ging ik de nieuwe fase in: een tweede zwangerschap.

En wat een zegening was deze zwangerschap, ik had totaal geen klachten. Ik voelde me onwijs goed. Okee, ik lag wel om 21:00 op bed en sliep als een blok totdat de wekker ging om 06:00 uur. Maar als dat het enige was.

Ik studeerde op dat moment af, vijf dagen in de week en werkte nog twee halve dagen als persoonlijk begeleider van kinderen.

Dit drukke ritme hield ik vol tot de kerstvakantie. Toen moest ik i.v.m. de ligging van de placenta met 30 weken zwangerschap(nog steeds vol op de baarmoedermond) op controle bij de gynaecoloog. Die vertelde dat ik een verhoogd risico had op vroeggeboorte, omdat mijn baarmoedermond al verweekt was en een placenta praevia. En ik kreeg te horen dat ik niet natuurlijk mocht bevallen. Dit zou als risico kunnen hebben dat de baby en/of ik dood zouden bloeden. Lekker joh, fijn bericht.

Ik deed dus iets rustiger aan, maar wilde me wel blijven focussen op afstuderen. Drie dagen volledige stage. Twee dagen voor onderzoek en verslaglegging. Dat lukte prima.

21 januari was mijn laatste dag, 25 januari moest ik alles inleveren. Daarna zou ik een semester eruit gaan voor de bevalling en zorg voor de baby. Ik was pas halverwege maart uitgerekend, dus tijd genoeg dacht ik.

Hoe anders het liep werd wel duidelijk. Op 24 januari met 34 weken zwangerschap om 08:15 pakte ik de was uit de droger. Op het moment dat ik de wasmand optilde voelde ik wat knappen. En er kwam een werkelijke stortvloed uit me. Ik dacht in eerste instantie dat het bloed zou zijn, want hier was ik voor gewaarschuwd. Maar het was helder. Vliezen gebroken.

Lichte paniek, want dit was te vroeg en ik had nog niet eens een tas klaar.

Snel het ziekenhuis gebeld, spullen gepakt en die kant opgegaan.

Daar werd een echo gedaan en werd ik aan de toeters en bellen gelegd. Ze zouden in eerste instantie afwachten of ik weeen zou krijgen. Als dat gebeurde zou ik direct een spoedkeizersnede krijgen. Mocht het niet doorzetten zouden ze de kleine sowieso einde van de dag halen omdat het risico op complicaties te groot was.

Blijkbaar schijnt het niet te kunnen dat je vliezen breken zonder bloedverlies bij de placenta praevia. Want ik werd niet geloofd en het werd steeds tegengesproken. Heel erg vervelend. Tegen het middaguur kreeg ik regelmatig weeen, maar ze waren niet zichtbaar op de monitor. Daar had ik geen boodschap aan, want ik voelde en herkende echt wel de weeen.

Na veel gezeur van mijn kant gingen ze eindelijk toucheren. Waarbij ik al zeven cm ontsluiting had. Dat was niet goed, dus ik werd gereed gemaakt voor de ko en een uur later vond de keizersnede plaats.

Tijdens de operatie zei de gynaecoloog “och hij pakt mijn vinger vast.” Vanuit de snede in mijn buik had mijn zoon zijn hand naar buiten gedaan en de vinger van de gynaecoloog gepakt. Ik janken natuurlijk.

Enkele tellen daarna was mijn zoon geboren, ik zag hem en direct daarna werd hij naar de kinderarts gebracht voor onderzoek. Hij huilde dus ik was in zekere mate gerustgesteld.

Op dat moment voelde ik me ijskoud, kreeg erge hoofdpijn, werd misselijk en het werd zwart voor mijn ogen. Tegelijkertijd kreeg ik een flatliner op de monitor. Ik dacht dus echt dat ik dood ging. Maar niemand raakte in paniek, en ik ademde door. De aanwezige verpleger moest mijn verschrikte hoofd hebben gezien. Want hij zei dat ik me geen zorgen moest maken. Ze branden bloedvaten dicht en dat kan voor storing zorgen.

Ja Jezus, zeg dat even van te voren ofzo.

Ik werd naar de verkoever gereden en bleef hier ook een poosje omdat ik niet goed stabiel werd. Mijn bloeddruk bleef extreem laag. Die lage bloeddruk is nu nog steeds een dingetje bij mij. Na twee uur werd ik naar de kraamafdeling gereden. Ondertussen nog steeds geen idee hoe het met mijn pasgeboren zoon was. En ik had ook nog niet de tegenwoordigheid van geest om te vragen of ik naar mijn zoon mocht. Ik werd nogal aan mij lot overgelaten.

Toevallig kwam ‘s avonds, ruim vijf uur na de bevalling, mijn eigen verloskundige langs. Ze was in het ziekenhuis en zag mijn naam voorbij komen en kwam even kijken hoe het met mijn ging. Ik vertelde in tranen dat ik het niet wist, want ik had mijn zoon nog niet gezien en nog niet gehoord hoe het ging. De verloskundige heeft toen direct geregeld dat ik naar de kinderafdeling kon, waar ik eindelijk kennis kon maken met mijn baby. Ik ben haar daar eeuwig dankbaar voor.

😘 Suzanne