Snap
  • Bevallingsverhalen
  • bevallen
  • Bevalling
  • mamaplaats
  • Inleiden
  • Ziekenhuisbevalling

Mijn bevallingsverhaal: inleiden of niet?

Ruim 9 maanden geleden beviel ik van onze tweede dochter. Onze prachtige dochter Rosalyn. De dochter die ik tijdens mijn zwangerschap vaker niet had gewenst dan wel... Maar wat was ze welkom vanaf het moment dat ze in mijn armen lag. Inmiddels kan ik niet meer zonder haar. Want zij is mijn 2.0. De kleine versie van mij... Mamaplaats staat deze week in het teken van bevallingsverhalen. Daarom deel ik nu mijn bevallingsverhaal met jullie. Lezen jullie mee?

Vrijdagochtend 18 oktober

Ik word voor de 10e keer 's ochtends wakker met krampen. De afgelopen week heb ik dit meerdere malen ’s nachts en vroeg in de ochtend gevoeld, maar het zette niet door. Ik vertel tegen Tim dat ik wat krampen heb maar dat ik niet denk dat het door zal zetten. Het voelt immers weer precies hetzelfde als de afgelopen dagen. Ik moet vandaag om 11 uur de kraamafdeling bellen van het ziekenhuis om te overleggen wanneer ik ingeleid kan worden. Het laatste wat ik wil is ingeleid worden. Ik hoorde daar zoveel horror-verhalen over.

Tijdens ons gesprek puf ik af en toe wat krampen weg.

Afspraak verloskundige

Om 10 uur heb ik eerst nog een afspraak bij de verloskundige. Ze heeft me de dag ervoor gestript en wil kijken of het iets heeft ‘gedaan’ zodat een inleiding niet noodzakelijk is. Opa past even op Isabelle. Tijdens ons gesprek puf ik af en toe wat krampen weg. De verloskundige doet weer een inwendig onderzoek; krap 2-3 cm ontsluiting. Ze vraagt of ze me nog een keer mag strippen omdat ze het idee heeft dat het me gaat helpen… Waarop ik antwoord dat dat mag. Alles beter dan inleiden ,dacht ik. Na het strippen puf ik wederom wat krampen weg. Tim geeft aan dat hij denkt dat het nu toch écht begonnen is. Hij herkent het patroon van de bevalling van Isabelle. Ik heb immers niet eerder zo staan puffen deze week.  Ik geloof er niet meer in en durf mijn eigen lichaam niet te vertrouwen… Niet lang voordat we vertrekken bij de verloskundige sta ik toch echt een wee weg te puffen… We keren huiswaarts…

Ondertussen belt Tim mijn beste vriendin om te zeggen dat het zo ver is.

Begin maar vast met bellen

Ik besluit op bed te gaan liggen om daar mijn weeën verder op te vangen. Ondertussen pak ik mijn weeëntimer app erbij. De weeën komen om de 7 min. Een half uur later komen ze om de 5 à 6 minuten. Ik vraag Tim de verloskundige te bellen en het een beetje aan te dikken. Dit kon nogal eens snel gaan. Tim belt de verloskundige en zegt dat de weeën om de 5 min komen. De verloskundige geeft aan er over een half uur te kunnen zijn. Nog binnen het half uur staat ze boven op onze zolderkamer. Het is Monique degene waarvan ik iedere keer heb gezegd dat ik haar niet aan mijn bed wilde hebben. Waarom niet? Gewoon een gevoel. Ze onderzoekt me en zegt dat ik amper 2 cm ontsluiting heb. Huh?? Ik had vanochtend toch 3 cm?? Ik geef aan dat ik een ruggenprik wil dus Monique belt naar de verloskamers en geeft aan dat we er zo aan komen. Nog voordat ze op heeft gehangen komen mijn weeën om de 3 min. Monique denkt dat het snel zal gaan. Dus we stappen gauw in de auto en gaan rijden. Ondertussen belt Tim mijn beste vriendin om te zeggen dat het zo ver is. Ik wilde haar er heel graag bij hebben aangezien ze ook al niet kan kramen nu ze zelf hoogzwanger is. Ook zij stapt in de auto. 10 min later lig ik op de verloskamers.

Angst voor weeënstorm

We krijgen te horen dat het nog ruim een uur kon duren voordat ze een epiduraal konden plaatsen. Het was druk. Monique heeft alle vertrouwen in me en zegt dat ze zeker weet dat ik het zelf kan! Zonder pijnstilling. Maar ik ben bang… De weeën komen steeds korter op elkaar. Monique geeft aan dat het sneller zal gaan zodra ze mijn vliezen zou breken. Maar ik ben bang voor een weeënstorm en zeg haar te wachten. Monique en Tim respecteren mijn wens. "Het heeft geen zin om over jouw grens heen te gaan" zegt Monique. Mijn weeën worden steeds intensiever en ze worden steeds moeilijker om op te vangen. Niet veel later zeg ik: “Oké, breek maar!” En toen ging het hard! De weeën waren intens! Monique geeft aan dat ik op mijn hurken moet gaan zitten op het bed en mijn bovenlichaam over het hoofdeinde van het bed moet leunen/hangen. Dit is serieus een ‘fijne’ houding. Voor zover weeën opvangen fijn is ;) Inmiddels ben ik heel blij dat juist Monique aan mijn bed staat. Met zo'n ruim 40 jaar ervaring weet ze precies hoe ze op mijn moet inspelen. Ik had het niet anders gewild.

Snap

Actief mee persen

Niet veel later zijn de weeën niet meer op te vangen. Ik geef regelmatig aan dat ik het niet meer trek en iets maar dan ook iets van pijnstilling wil. Monique instrueert me dat ik af en toe een beetje mee mag persen. Binnen een uur na het breken van de vliezen mag ik daadwerkelijk beginnen met persen. Tim trekt handschoenen aan (had ik niet eens gezien). Later hoor ik dat het beroepsdeformatie was (hij werkt op de ambulance).

Ik puf mee tijdens het persen en merk dat het niks doet. Ik krijg nieuwe instructies van Tim die naast me staat. “Niet puffen als je perst schat! Hou vast en pers!!” Zegt hij. Na 3 persweeën wist ik weer wat ik doen moest. Stom eigenlijk dat je dat kunt vergeten :S Ik pers 3 keer in elke wee! Heel kort achter elkaar pers ik zonder te puffen in 15 minuten ons kleine meisje naar buiten. Het ging zo snel!! Ik besefte het zelf niet eens! In opperste concentratie maar toch enigszins beduusd kijk ik toe hoe Tim met behulp van Monique onze dochter zelf aanpakt terwijl ik haar met de laatste wee naar buiten pers. Daar is ze dan!! Rosalyn!! Eindelijk! Na 41+3 weken mag ik je eindelijk in mijn armen houden en bewonderen… Ik barst in tranen uit! Daar is ze! "Wat hou ik ontzettend veel van jou!" Zeg ik tegen haar en leg haar op mijn borst, dicht tegen me aan...

Snap