Snap
  • Bevallingsverhalen
  • #prematuur
  • #couveuse
  • #dysmatuur
  • #pre-eclampsie
  • navelstrengomstrengeling

Mijn bevallingsverhaal: ingeleid, prematuur en navelstrengomstrengeling

De engste dag uit mijn leven, met het mooiste geschenk

In mijn vorige blog schreef ik dat ik in het ziekenhuis lag met verplichte bedrust i.v.m. pre-eclampsie. Met 35 weken zwangerschap is er besloten mij in te leiden op maternale indicatie (als het leven van de moeder in gevaar is door de zwangerschap). Ik zal nu wat meer vertellen over de bevalling, die helaas niet liep zoals ik het van tevoren bedacht had doordat er uiteindelijk ook sprake was van foetale nood. Het eerste jaar heb ik hier moeilijk over kunnen praten. Ondanks dat ik oprecht iedereen een prachtige bevalling gun, vond ik het soms pijnlijk om mensen te horen praten over “het mooiste moment van hun leven”. Helaas was het voor mij het meest angstige moment uit mijn leven en dat maakt me verdrietig. Gelukkig heb ik er wel het mooiste geschenk voor terug gekregen. Maar daarover later meer!

De inleiding ging soepel. Ik heb later begrepen dat dat niet altijd het geval is, maar bij mij ging alles redelijk vlot. Wel was ik doordat ik zo ziek was, en door het magnesiuminfuus om de insulten tegen te gaan, er niet helemaal bij met mijn hoofd. Ik weet nog dat ik 2 verpleegkundigen tegen elkaar hoorde zeggen dat ik net “een dood vogeltje was”. Die woorden zijn mij lang bijgebleven. Ze hadden meetapparatuur aangesloten om ook de toestand van ons zoontje in de gaten te houden. Ik weet niet of het niet tegen mij is gezegd, of dat ik het niet gehoord heb, maar de gynaecoloog zei tegen mijn vriend dat hij maar snel eten moest bestellen voor zichzelf, omdat het een keizersnede werd en hij beter niet met een lege maag naar de operatiekamer kon gaan. Tijdens de weeën bleek namelijk de hartslag van ons zoontje te dalen. De gynaecoloog had microbloedonderzoek gedaan, waaruit bleek dat er sprake was van zuurstoftekort. Ik had ondertussen het idee dat ik moest poepen, doordat ik zo onder invloed was van de magnesium besefte ik niet dat het persdrang was. De klinisch verloskundige bleef maar zeggen dat ik niet poepte. Toen de gynaecoloog terugkwam, zei hij mij dat we NU naar de OK gingen voor een keizersnede. Toen ik ook hem vertelde dat ik moest poepen, zei hij dat hij het voor de zekerheid ging checken en we dan snel naar de OK gingen. Ineens hoorde ik hem zeggen: “ze heeft 10 cm ontsluiting, die keizersnede lukt niet meer de baby moet er nu langs deze weg uit”. Hij zei tegen mij dat hij een knip moest zetten, en voor ik kon reageren had hij dat al gedaan en moest ik mee persen. Ik keek naar mijn vriend, die daar nog rustig zat te eten. Het ging zo snel dat hij nog steeds in de veronderstelling was dat we naar de operatiekamer gingen voor een keizersnede. Toen ik schreeuwde dat ik nu ging bevallen, gooide hij geschrokken zijn eten weg en kwam snel naast me zitten. Na een paar keer persen, werd om 18.37 uur onze zoon Kai geboren. Het zuurstoftekort bleek veroorzaakt te worden door een strakke navelstrengomstrengeling. Hij was bij zijn geboorte helemaal blauw, en huilde niet maar maakte een heel zacht kreunend geluid. Hij was door mijn pre-eclampsie ook dysmatuur geboren met een geboortegewicht op p1, van 1870 gram. De kinderarts stond al klaar, en Kai werd direct meegenomen naar de reanimatiekamer. Gelukkig had ik eerder een rondleiding gehad, en werd mij uitgelegd dat de reanimatiekamer niet per sé betekent dat je kind gereanimeerd wordt, maar dat het een kamer is waar alle hulpmiddelen aanwezig zijn om hem te ondersteunen. Toch bleef ik achter in angst toen ze ons zoontje in die toestand meenamen. Achteraf gezien bleek hij na 5 minuten al een APGAR score van 7 te hebben, maar dat kreeg ik niet mee omdat mijn placenta niet los liet, en ik nog gehecht moest worden. Uiteindelijk is door 2x controlled cord traction mijn placenta toch los getrokken, anders had deze nog operatief verwijderd moeten worden. Tijdens het hechten kwam mijn vriend kijken hoe het met mij was, ik was opgelucht te horen dat het goed ging met ons zoontje maar kon alleen maar schreeuwen dat hij terug moest gaan naar hem en hem niet alleen mocht laten.

Een uur later werd ook ik naar onze kamer gebracht. We hadden een fijne kamer waar mijn zoontje in de couveuse lag, ik in het ziekenhuisbed ernaast en er was ook een logeerbed voor mijn vriend. Ik weet eigenlijk weinig meer van die avond, aangezien ik bewusteloos ben geraakt. Ik weet alleen nog dat ik op de grond wakker werd, met allemaal verpleegkundigen boven mij en bloed doordat ik met mijn infuus ergens achter was blijven hangen. Volgens mijn vriend wilde ik naar de wc lopen en viel ik bewusteloos op de grond. Hij heeft op het alarm gedrukt maar die deed het niet waardoor hij de gang op is gerend om hulp te halen, maar dat heb ik niet meegekregen. Gevolg is wel dat ik 48 uur lang mijn bed niet meer uit mocht. Uiteindelijk ben ik na 8 dagen met medicijnen ontslagen. Ik vond het heel fijn dat mijn vriend en ik die 8 dagen op dezelfde kamer konden slapen als ons zoontje. Nadeel was wel dat ik niet veel sliep, want ons zoontje had veel hartdipjes waardoor er telkens een alarm af ging, afgewisseld met mijn eigen infuuspomp die om de paar uur af ging. Niet echt bevoordelijk voor mijn herstel, maar dat kon me niet schelen als ik maar bij ons zoontje kon zijn. Voor zijn hartdipjes kreeg hij coffeïne toegediend en had hij ademhalingsondersteuning nodig via de CPAP. Dat was echt heel zielig want hij kreeg daar een hele lelijke wond van op zijn neustussenschotje. Daarnaast moest hij 2x onder de blauwe lamp i.v.m. geelzucht, waardoor hij een bril op kreeg en bijna zijn hele hoofd ingepakt zat. Hij pakte hier veel aan en moest veel huilen, echt mijn hart brak op die momenten… Daarnaast had hij ook nog een infuus en sondevoeding. Dus i.p.v. borstvoeding zoals ik van tevoren bedacht had, moest ik met een kolfapparaat afkolven, zodat hij het via zijn sonde kon krijgen.

Nadat ik ontslagen werd, werd ons zoontje verhuisd naar een andere kamer in een warmtebedje i.p.v. couveuse, en waar nog maar 1 persoon kon blijven slapen. Aangezien mijn vriend weer moest werken, bleef ik daar slapen. Dat waren nog 2 lange, eenzame weken, maar ik genoot van de momenten dat ik Kai mocht oppakken en knuffelen.

Er is toen ook een fotograaf van stichting earlybirds langs geweest, echt zo’n fijne stichting! Ze bieden een kosteloze rapportage voor prematuur geboren kindjes. Ze zouden eigenlijk vlak na de geboorte al langskomen, maar dat ging niet door omdat de fotograaf verkouden was. De ochtend dat de nieuwe afspraak was gepland, mocht Kai toevallig net voor het eerst zonder sondevoeding en zijn er prachtige foto’s gemaakt.

Kai heeft uiteindelijk 3 weken in het ziekenhuis moeten blijven, en mocht met een gewicht van 2 kg. en ijzermedicatie mee naar huis.

In mijn volgende blog zal ik meer vertellen over hoe het verder is gegaan met Kai en mij, want helaas bleken de gevolgen van pre-eclampsie ernstiger dan ik op dat moment nog door had…

2 jaar geleden

Wow wat een verhaal zeg! Zelf ook iets soort gelijks mee gemaakt afgelopen mei 😒

4 jaar geleden

Sterke mama, en zoon 👍