Terug
Blog header image

In mijn konijntjesbroek op weg naar mijn eerstgeborene

Ik wil thuis bevallen en niet in het ziekenhuis. Vandaar dat mijn vluchtkoffer ook slechts half ingepakt 'klaar' staat.

11 oktober 2015; de dag dat ik ben uitgerekend. In de overload aan nieuwsbrieven over zwanger zijn, striae, ontwikkelingen van mijn baby en voorbereidingen op de bevalling had ik al gelezen dat slechts zo'n 4% van de baby's op de uitgerekende datum geboren wordt. Het is dan ook niet gek dat mijn uitgerekende datum in alle stilte voorbij ging. Maar toch voelde deze dag voor mij als een soort deadline. Na wekenlang gewacht te hebben was ik nu echt klaar voor haar. Maar mijn baby zat blijkbaar nog wel lekker in mijn buik. 

De dagen duren weken, en de weken duren jaaaren... De woorden van Marco Borsato echoën de hele week door mijn hoofd. Bijna dagelijks heb ik voorweeën en voel ik een licht euforisch gevoel opkomen; zou de bevalling beginnen? Maar telkens loos alarm. In de nacht van vrijdag op zaterdag word ik na 1,5 uur geslapen te hebben wakker van buikkrampen. Ik start opnieuw de weeëntimer op mijn telefoon, maar na een tijdje bijhouden moet ik concluderen dat de frequentie nog te laag is en dat dit nog weinig zegt. Wel kan ik de groene, blij kijkende smileys vervangen voor de oranje, minder blij kijkende smileys. De weeën doen meer pijn dan de voorweeën die ik eerder heb gehad en in slaap vallen lukt ook niet meer. Toch maak ik mijn vriend niet wakker, het zal wel weer loos alarm zijn.

Rond 6 uur loop ik naar de badkamer, waar ik druppels vocht in mijn onderbroek spot. Huh, heb ik ineens last van zwangerschapsincontinentie? Of zou het vruchtwater zijn? Lang laat het antwoord niet op zich wachten want even later volgt er nog meer. Direct krijg ik zeer frequente en heftige weeën. Het is duidelijk; mijn vliezen zijn gebroken! Mijn vriend is inmiddels ook wakker en terwijl ik al mijn kennis van de overload aan nieuwsbrieven én de zwangerschapscursus in 1 seconde vergeten ben, is hij nog zo alert om te kijken naar de kleur van het vruchtwater. Dat valt alleen niet mee aangezien ik in paniek ben door de pijn en als een kip zonder kop tussen de slaapkamer en de badkamer heen en weer loop. Vriendlief volgt mij met maandverband in zijn handen en probeert wanhopig om wat vruchtwater op te vangen, terwijl ik een spoor aan vruchtwater over de halve bovenverdieping achterlaat. Het kan me niet schelen. Het enige waar ik aan kan denken is de pijn en waarom ik in hemelsnaam altijd zo hard riep dat ik geen pijnstilling wilde?! 

Een uur later maakt de verloskundige haar entree en lukt het me om te ontspannen. 6 uur later heb ik volledige ontsluiting en mag ik eindelijk gaan persen, maar na een uur is er weinig vooruitgang en besluit de verloskundige dat we naar het ziekenhuis moeten. Ik ben direct uit mijn trance en zie hoe de rustige, bijna gemoedelijke bijeenkomst rond mijn bed verandert in een hysterisch tafereel waarbij de verloskundige, de kraamverzorgster en mijn vriend als gekken rond rennen en spullen verzamelen om maar zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te kunnen. De kraamverzorgster pakt de eerste de beste comfortabele kleding voor mij die ze kan vinden. Terwijl ik me heel de bevalling geen seconde geschaamd heb realiseer ik me nu dat ik eruit zie als ma Flodder en hoop ik maar dat de buren mij niet zien als ik over straat naar de auto van de verloskundige loop. Aangekomen bij het ziekenhuis krijgt mijn vriend van omstanders commentaar dat hij op de Kiss & Ride plekken parkeert, maar zodra de omstanders mij zien houden ze hun mond. Daar sta ik dan, voor de centrale ingang van het ziekenhuis. Ik heb de meest flatteuze joggingbroek ever aan met gekleurde konijntjes erop, mijn roze fluffy sokken in mijn zwarte instappers, mijn I love NY shirt dat net iets te kort is voor mijn zwangere buik en daar overheen een groot, oud vest mét gaten van mijn vriend. Daarbij staat mijn haar alle kanten op en zijn mijn lippen bebloed en opgezwollen omdat ik er tijdens het persen per ongeluk op heb gebeten. Het uiterlijk van een vrouw in barensnood.. Het voordeel is dat ik er absoluut niet uitzie als mijn normale ik en deze mensen mij hierna dus nooit meer zullen herkennen. In rolstoel word ik, diep weggedoken onder de capuchon van mijn vest, zo snel mogelijk naar een verloskamer gereden. Ineens staan er allemaal vrouwen om me heen en word er van alle kanten aan me geplukt. Na een aantal minuten is het gebied down under verdoofd, vernield (lees: ingeknipt), lig ik aan het infuus én aan de CTG en word er een kiwi (waarvan ik later begrijp dat dit dus geen fruit is maar een vacuümpomp) geïnstalleerd op het hoofd van mijn baby. Mijn baby blijkt een sterrenkijker waardoor ik haar er zelf niet uit kreeg. Ik pers, ik pers nog is en tot mijn grote verrassing zie ik als ik mijn ogen weer open doe een baby uit me getrokken worden. Eindelijk, daar is ze dan! 

Welkom op de wereld, mijn lieve dochter. 

Anoniem
7 jaar geleden

haha geweldig geschreven :) toen ik dit las dacht ik, goh mijn bevallingsverhaal zou ongeveer zo klinken denk ik, misschien toch maar is een blogje aan wagen :) mijne ging alleen zonder problemen gelukkig, wou alleen toch wel voor pijnstillers naar t ziekenhuis. Alleen de app met de smileys en de charmante kleren (Joggingbroek en megavest van manlief) deden me toch wel erg aan mijn eigen bevalling denken haha oja daarnaast nog 3x midden in het ziekenhuis en lift stop roepen, uit de rolstoel stappen om op de rolstoel leunend een wee op te vangen haha (blij dat het midden in de nacht was!)

Blog header image

DE GEZELLIGSTE PUZZELTIJD VAN HET JAAR

Jan van Haasteren Junior

Wie kent ze niet, de creatieve en humoristische puzzels van Jan van Haasteren Junior. Elke puzzel heeft zijn eigen verhaal.

De perfecte tijd om te gaan puzzelen

Het wordt donkerder in huis, de kaarsjes staan aan, een heerlijk moment om samen te puzzelen. Je gedachten op nul en helemaal in de puzzel verzinken. Met één doel, de puzzel op te lossen.

Wist je dat als jongere kinderen puzzelen ze een betere hand- oogcoördinatie ontwikkelen? Kinderen hun geheugen wordt gestimuleerd, welk stukje paste niet en welke zou dan wel kunnen passen? Ook leren ze door te gaan als het even niet lukt en in oplossingen te denken.

Herken je dat gevoel ook? Dat geluksgevoel als je weer een puzzelstukje op de juiste plek hebt gelegd? Dopamine komt vrij in je hersenen als je een stukje weer goed gelegd hebt, ook wel het gelukshormoon genoemd. Hierdoor word je blij, krijg je een voldaan gevoel en zin om de puzzel af te maken.

Op zoek naar herkenningspunten 

Jan van Haasteren Junior zijn niet zomaar puzzels. Dat Jan van Haasteren een striptekenaar is geweest is wel te zien in zijn puzzels. Je kan helemaal in je gedachten verdwijnen in de puzzel. Je eigen stripverhaal bedenken. Al puzzelend kom je allerlei verschillenden karakters tegen.

Heb jij de kenmerkende Jan van Haasteren items al weleens gevonden, als de haaienvin, schildpad, superslak of de handjes? Deze zijn vaak te vinden in de puzzel. Uren lang kijkplezier na een voldaan gevoel van het maken van de puzzel.

Wij zijn dol op de Junior puzzels van Jan van Haasteren, na het laatste stukje gelegd te hebben bedenken we ons eigen verhaal erbij en vertellen deze aan elkaar. Dit wekt de leukste momenten op! Humor, dat heeft Jan van Haasteren wel!

Als je ze zelf wil bestellen, als cadeautje voor de feestdagen bijvoorbeeld (tip!), dan kan dat hier. Veel puzzelplezier! 

Deze blog is geschreven in samenwerking met Jumbo Games. 

Blog header image

Sinterklaasavond met PLUS

Het heerlijke avondje staat weer voor de deur. De leukste tijd van het jaar vind ik zelf. De dagen worden korter en het is langer licht. Dat betekent voor mij gezellig samen op de bank met de openhaard en kaarsjes aan. En uiteraard met wat lekkers. Eerst boodschappen doen. 

Sinterklaas

Voordat we lekker kunnen smikkelen op de bank met deze donkere dagen voor Sinterklaasavond, gaan we boodschappen doen. Wij komen graag bij PLUS omdat daar fijne aanbiedingen zijn. Ik blijf toch een Nederlander zullen we maar zeggen, haha. Buiten de aanbiedingen is het vers gesneden beleg van PLUS onze favoriet! 

Voor Sinterklaas hebben ze ook een ruim assortiment aan lekkernijen. Zoals chocoladeletters in vele verschillende smaken, pepernoten in vele verschillende smaken, chocolade Sinterklaasjes, banketstaaf of speculaastaart en nog veel meer. Persoonlijk vind ik de pepernoten van het eigen huismerk heerlijk knapperig. Ook die met chocolade eromheen vliegen er hier thuis doorheen. Ook altijd erg handig voor het schoentje zetten om de schoentjes te bestrooien.

Onze favorieten 

Waar ik nog meer voor naar de PLUS ga is het ruime assortiment aan groente en vlees. Persoonlijk ben ik vaak een beetje inspiratieloos als het om avondeten gaat. Op de website van PLUS kan je veel recepten vinden, erg handig als je, net als ik, inspiratieloos bent. Je kunt het heel makkelijk online bestellen of je maakt een lijstje en gaat dan naar de winkel. Net wat je makkelijk vindt.

Online boodschappen doen

Moeder Teresa hier vergeet altijd boodschappen te doen en moet dan soms per week wel 8 keer op en neer naar de supermarkt. Gelukkig hebben ze online boodschappen uitgevonden. Daar kun je fijn per categorie zien wat je besteld hebt. Echt heel handig en praktisch als je net zo’n chaoot bent als ik. 

Waar gaat jullie voorkeur naar uit? Online of winkel? En doen jullie meteen voor de hele week boodschappen of lekker 3 keer op een dag? 

Voor het heerlijke avondje van Sinterklaas heb ik lekker strooigoed in huis gehaald. Ook lekker broodjes voor in de oven en natuurlijk vleeswaren van PLUS. Een lekker hapje voor op tafel is ook altijd gegarandeerd succes. Wij zijn er klaar voor, jullie ook?

Blog header image

Mijn missed abortion

De echo die alles veranderd

Op 13 september 2022 hadden wij 'eindelijk' een positieve zwangerschapstest! Ongeveer 7 maanden, ik weet dat het eigenlijk niet lang is maar wat was elke maand weer een teleurstelling. Zeker als je verhalen in je omgeving hoort van ongelukjes of 'het was in één keer raak'.

De zwangerschapstest had een licht streepje, maar hee, een streepje is een streepje. En heel gek is het niet als je er zo vroeg bij bent, net 4 weekjes.
Officieel 4 weken en 2 dagen, maar door de ovulatietesten weet ik dat de ovulatie afgelopen maand ook 2 dagen later was.

Ik was uiteraard voorbereid dat ik eventueel zwanger zou zijn, was al gestopt met alcohol drinken (wat ik toch al bijna nooit deed) en slikte al maanden foliumzuur. Maar ik werd nu nog meer bewust van een gezonde levensstijl en dan voornamelijk voeding.
Ook heb ik de volgende dag een verloskundige gezocht en als snel stond de afspraak voor de 7 weken echo.

Op 3 oktober (7 weken en 1 dag) stond de eerste echo gepland, wat keken we hier naar uit! Stiekem was het ook wel een beetje spannend, de zwangerschap voelde nu steeds echter.

Ik had 2x een klein beetje bloedverlies gehad bij het toiletbezoek ongeveer met 5 weken. Direct gebeld naar de verloskundige en de kans was groot dat dit een geknapt bloedvaatje was gaf zij toen aan. 
Toch was ik hierdoor extra gespannen voor de echo.

Op de dag van de echo had ik weer een klein beetje bloedverlies toen ik naar het toilet moest, maar weer echt minimaal (ik was er extreem alert op, vraag me af of ik het anders ook gezien had).
Gelukkig hadden we een goede echo. Onze kleine 'rijstkorrel' liep wel enkele dagen achter, maar dit was ook mijn eigen berekening met de ovulatietest. Daarnaast is niet elk bevrucht eitje even snel in de baarmoeder en ingenesteld gaf de verloskundige aan.
Er is al beginnende hartactiviteit. Nog langzaam, maar wel krachtig. Ruim de helft van het kindje ging heen en weer op het beeld!
Voor de zekerheid wordt er een extra echo ingepland over 10 dagen, omdat deze echo toch iets te vroeg was. Waarschijnlijk is het hartje nu net gestart met kloppen, dit is dan altijd langzaam. De volgende echo moeten we een goed kloppend hartje zien is de verwachting.
De verloskundige klonk positief, de eerste 12 weken is er altijd een risico op een miskraam maar er was geen reden om extra bezorgd te zijn.

Het is 13 oktober, 8 weken en 4 dagen zwanger. De dag van de tweede echo.
Ik heb er eigenlijk wel zin in en ben veel minder gespannen dan de vorige keer.
We hebben al gezien dat het op de goede plek ingenesteld is, de hartactiviteit was op gang gekomen en ik ook geen bloedverlies gehad.

Totdat de verloskundige de echo ging maken.. Er werd eigenlijk direct duidelijk dat dit niet goed was. De hartactie zoals we dit de vorige keer zagen was er niet, er was wel iets aan hartactiviteit maar dit was traag en veel minder krachtig. Vergeleken met de vorige echo leek het bijna aan de buitenkant van het kindje te zijn.
Ook was het kindje nauwelijks gegroeid, in 10 dagen was er hooguit groei voor 2 dagen geweest.

De verloskundige is direct duidelijk: de kans dat dit goed afloopt is er eigenlijk niet. Omdat er nog wel hartactie te zien was wordt er een afspraak gemaakt voor 1 week later. Niet om te kijken of het dan wel goed is, maar om te kijken of de hartactie dan gestopt is. Dit is belangrijk voor een eventuele doorverwijzing naar de gynaecoloog als de miskraam niet vanzelf opgang komt.