Terug
Blog header image

Hoe ik dacht te falen..

Hoewel mijn zwangerschap prima verliep, ging mijn bevalling totaal anders dan ik me had voorgesteld of had gewild.

Ergens in juli 2014 besloten mijn man en ik dat we, zodra ik afgestudeerd zou zijn, wel heel graag wilden proberen om een kindje te krijgen. Aangezien het natuurlijk altijd maar afwachten is hoe snel het gaat besloten we in december 2014 te gaan proberen. Op die manier zou ik, als ik snel zwanger zou worden, net afgestudeerd zijn al s ons kindje ter wereld zou komen. Eigenlijk rekenden we er niet op dat het zo snel zou gaan, maar in januari 2015 was ik zwanger.

Mijn zwangerschap liep behoorlijk vlekkeloos. Ja, ik was in de eerste drie maanden regelmatig misselijk en hield niet altijd al mijn eten binnen, maar ja, dat hoort er toch ook wel een beetje bij toch? In het tweede trimester ging dat gelukkig een stuk beter en afgezien van wat kleine kwaaltjes had ik weinig te klagen. In het derde trimester (het was ondertussen ook zomer) ging ik steeds wat meer vocht vasthouden. Ook was ik snel vermoeid, sliep slecht en af en toe was ik ook wel klaar met die dikke buik. En hoewel de kleine Muppet regelmatig mijn ribben wist te vinden met haar voetjes (ze heeft ook best wel grote voeten bleek na haar geboorte, haha), genoot ik nog regelmatig van al die beweging in m’n buik. Nee, ze hoefde van mij absoluut niet te blijven zitten tot de uitgerekende datum (en al helemaal niet tot daarna), maar als mevrouw daar behoefte aan had, hield ik het ook nog wel vol. Daarnaast was ik nog bezig met mijn scriptie schrijven en toen ik deze eenmaal had ingeleverd zou ik nog fijn even kunnen genieten van mijn dikke buik.

Helaas zullen we nooit weten tot wanneer ze had willen blijven zitten. Tijdens mijn controle bij de verloskundige in week 35 bleek dat ik een hoge bloeddruk had. Nog niet zorgwekkend hoog en aangezien ik ook geen klachten had, leek er nog weinig aan de hand. Voor de zekerheid werd mijn urine getest en ook daar was nog niks mee aan de hand. Ik moest een keer extra op controle komen voor mijn bloeddruk en zelf goed in de gaten houden dat ik geen klachten kreeg. Mocht dit wel zo zijn dan kon dit namelijk op pre-eclampsia, oftewel zwangerschapsvergiftiging, duiden. Ook bij de extra controle en de reguliere controle daarna bleef mijn bloeddruk hoog, maar was er verder nog niks om mij zorgen over te maken. Ik was ondertussen bijna 37 weken zwanger.

Met 36 weken en 6 dagen had ik weer een controle. De dag en nacht daarvoor voelde ik me toch niet aldoor helemaal lekker. Ik had last van hoofdpijn en misselijkheid, allebei symptomen van zwangerschapsvergiftiging. Maar ja, ik had die vrijdag eindelijk mijn scriptie ingeleverd en dat weekend hadden we de laatste dingen aan de kinderkamer gedaan. En hoewel ik mezelf probeerde wijs te maken dat de klachten daardoor kwamen ging ik toch met een beetje onheilspellend gevoel naar de verloskundige. Ik moest al urine meenemen, omdat ze die graag onder controle wilden blijven houden. Toen ze deze ging controleren bleek waar ik al bang voor was: er zaten eiwitten in mijn urine. Dit betekende dat ik direct werd doorgestuurd naar het ziekenhuis. De verloskundige vertelde dat de kans heel erg klein was dat ik nog terug zou mogen naar haar en dat de rest van mijn zwangerschap en bevalling dus onder controle van een gynaecoloog zou komen te staan. Dit voelde al als een mislukking. Bijna, echt bijna, had ik mijn hele zwangerschap onder controle van de verloskundige gestaan. Ik moest sowieso al verplicht poliklinisch bevallen vanwege mijn BMI, maar had tot dan toe aldoor het idee dat ik het grootste gedeelte van mijn bevalling gewoon thuis zou doen en vervolgens in een geboortehuis bij het ziekenhuis zou bevallen. Dat was nu geen optie meer.

Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen moest ik bloed laten prikken en gingen ze dezelfde urine die de verloskundige had getest nog een keer testen. Dit duurde een eeuwigheid terwijl ik ongeduldig en een beetje bang in de wachtkamer zat te wachten. Gelukkig zat mijn man naast me (die was ook al meegeweest naar de verloskundige) en door hem wist ik nog wel enigszins rustig te blijven. Op de radio werd Blof gedraaid, met ‘Het regent harder dan ik hebben kan’ en op dat moment voelde het al zo. Er was nog helemaal niet duidelijk wat er ging gebeuren, maar voor mij voelde het alsof er niks meer goed zou gaan.

Na een gesprek bij een gynaecoloog werd ik doorgestuurd naar een kamer op de kraamafdeling. Er was ons nog steeds niet verteld wat er precies ging gebeuren, of ik in het ziekenhuis moest blijven, en zo ja, hoe lang dan. Het was allemaal erg chaotisch en uiteindelijk werd ons tussen neus en lippen door verteld dat ik inderdaad werd opgenomen en er werd zo snel mogelijk gestart met bloeddrukverlagende medicijnen. Er waren echter geen eiwitten gevonden in mijn urine. Dit vonden wij heel raar, aangezien de verloskundige zo zeker was geweest en het precies dezelfde urine was. Toen er een dokter kwam om ons te vertellen wat er ging gebeuren hebben wij dan ook om een nieuwe test gevraagd. Ik was heel blij dat mijn man dit voor mij kon doen. Op dat moment ging er al heel veel langs mij heen. Ik voelde me steeds beroerder en ik kon mentaal de rollercoaster waar ik in was beland nog niet echt bevatten.

Uit de nieuwe test bleek dat er tóch eiwitten in mijn urine zaten en dat bij de vorige test verkeerd was gekeken naar de uitslagen. Ik kreeg toen dus officieel te horen dat ik zwangerschapsvergiftiging had. Mijn bloeddruk moest zo snel mogelijk omlaag en als deze stabiel was zouden ze gaan beginnen met inleiden. Dit zou echter op z’n vroegst de ochtend daarna gebeuren. Het was heel onwerkelijk om te horen te krijgen dat ik waarschijnlijk binnen één of twee dagen mama zou zijn. Dit was totaal niet hoe ik het met had voorgesteld.

De nacht die volgde was verschrikkelijk. Ik voelde me zwaar beroerd en mijn bloeddruk wilde nog niet goed dalen. Elke twee uur ofzo werd mijn bloeddruk gemeten en tussendoor werden ook mijn medicijnen nog veranderd. Ik werd aangesloten op een infuus met magnesium. Mijn man was naar huis gegaan om voor onze katten te zorgen en bleef daar ook slapen. Ik sliep die nacht echt amper en was de ochtend daarna dan ook al doodmoe. Mijn bloeddruk was echter wel wat gedaald en daarom werd besloten dat ik ingeleid zou gaan worden. Daarom werd ik naar een andere kamer verhuisd. Op dat moment besefte ik het mij allemaal niet volledig. Het klonk alsof het over iemand anders ging, niet alsof ik op het punt stond om te gaan bevallen en al helemaal niet alsof ik binnen afzienbare tijd mama zou zijn.

Ze zouden mij inleiden met een balloncatheter. Deze werd ’s ochtends rond 11 uur ingebracht. Vervolgens was het wachten tot dat ding z’n werk ging doen. Door mijn bloeddruk mocht ik niet meer uit bed. Even een rondje lopen zat er dus niet in. Ik kan me bijna niet herinneren wat we de hele middag hebben gedaan. Ik was doodmoe, had barstende koppijn, maar kwam niet in slaap. Ik weet dat we een film hebben gekeken, maar verder kan ik me niks herinneren. Rond 17:00 uur kwamen ze checken hoe het met mijn ontsluiting stond. Het ballonnetje had z’n werk gedaan en ik had 3 cm ontsluiting. Vervolgens werd besloten om mijn vliezen te breken, om te kijken of mijn lichaam dan zelf weeën zou gaan opwekken. Helaas werkte dit niet. Daarom kreeg ik na een uur weeënopwekkers toegediend via het infuus.

De weeënopwekkers deden iets te goed hun werk. In plaats van rustig opbouwende weeën met lange tussenpauzes kreeg ik direct enorm heftige weeën die snel na elkaar kwamen. Ik had geen flauw idee hoe ik dat moest opvangen. Ik was al doodmoe en die leuke ademhalingstechnieken die ik geleerd had tijdens een zwangerschapscursus haalden helemaal niks uit bij de weeën die ik had. Het enige wat ik kon was puffen. En om mijn man z’n nek hangen. Ik vond het verschrikkelijk dat ik niet uit bed kon en op een gegeven moment moest ik echt even staan. Maar ook dat werkte niet en was een enorm gedoe met alle slangen waar ik aan hing en toen ben ik toch maar weer op bed gaan zitten. Ik had totaal geen tijdsbesef en had het idee dat ik al uren bezig was en dat het ook nog eeuwig ging duren. Om 23:00 uur werd mijn ontsluiting weer gecheckt. Gezien mijn enorm heftige weeën hoopte ik dat dat dan in ieder geval toch wel opgeschoten moest zijn. Maar dat was niet het geval. Ik was van 3 naar 5 cm gegaan. En ik kon al niet meer. Ik voelde me een mislukking en had het idee dat ik dat kind nooit op de wereld kon zetten.

Van te voren had ik altijd geroepen dat ik geen pijnbestrijding wilde, niet als het even voorkomen kon worden. Ik wilde mijn kindje op eigen kracht op de wereld zetten. Pijnbestrijding, en dan met name een ruggeprik vond ik een zwaktebod. Bij anderen snapte ik het wel, maar zelf wilde ik het echt niet. Daarnaast vond ik het ook maar een eng idee, zo’n slangetje in je rug waardoor je vervolgens niks meer voelt... Toch kwam de gynaecoloog met het voorstel. Ze zag dat het gewoon echt niet meer ging en eigenlijk wist ik het zelf ook wel. Toch durfde ik de beslissing niet te nemen. Het voelde zo als falen om ja te zeggen. Toen heeft mijn man de beslissing genomen. Dit ging zo niet langer, ik was nu al uitgeput en het einde was nog niet in zicht.

Ik heb geen idee of ik lang heb moeten wachten op de ruggeprik. Ik weet nog wel wat ik het een hele nare man vond die dat ding kwam zetten. Hij deed heel kortaf, zowel tegen mij als tegen de verpleegsters die hem moesten assisteren. De ruggeprik zelf herinner ik me weinig van. Ik weet dat ik op de rand van het bed moest gaan zitten, met gebolde rug en m’n voeten op een stoel en dat mijn man mijn schouders tegen moest houden. Ik weet niet meer of het pijn deed, ik weet alleen dat ik me heel zwaar mislukt voelde. Ik wist ook wel dat het anders niet ging, maar toch wilde ik het liever nog steeds niet.

De ruggeprik zat perfect. Al snel voelde ik helemaal niks meer van mijn weeën. Toen ben ik dan ook in slaap gevallen, zo moe was ik. Toen ze twee uurtjes later mijn ontsluiting weer kwamen controleren, zat ik opeens op 9 cm! Het slapen met de ruggeprik had wonderen gedaan. Nu moest ik echter mee gaan persen. En dat is heel lastig, als je je weeën niet voelt. Dus na even proberen besloten ze de ruggeprik uit te zetten. Oftewel, mijn weeën kwamen in alle hevigheid opeens weer terug. En nu moest ik ook nog gaan persen. Ik had er echt de kracht niet voor. Na heel lang proberen zat er nog weinig schot in de zaak. De hartslag van mijn kleine Muppet herstelde echter wel steeds slechter na een wee. Ze moest echt snel geboren gaan worden.

Daarom werd besloten een knip te zetten en de vacuumpomp te gaan gebruiken. Op dat moment kon het me allemaal even niks meer schelen. Als ze maar gezond geboren werd en ik van die weeën af was. De knip zetten deed dan ook geen pijn, ik denk dat ik het niet eens echt gevoeld heb. Het was meer het idee dat het gebeurde wat ik vervelend vond. En toen het hoofdje van mijn meisje ver genoeg naar beneden kwam hebben ze de vacuumpomp op haar hoofd gezet. Blijkbaar had ze ook nog eens niet ver genoeg gedraaid, waardoor het een sterrenkijkertje was. Tijdens de bevalling heb ik hier niets van meegekregen, het werd mij later door de kraamzorg verteld.

Nu was ze bijna geboren. Ik moest nog heel even volhouden om haar op de wereld te zetten. Ik had al een paar keer geroepen dat ik het niet kon, maar niet kunnen was geen optie. Ze moest er toch echt uitkomen. Ik was dan ook enorm blij toen de gynaecoloog zei: “Bij de volgende wee wordt jullie kindje geboren”. Ik moest nog één keer alles geven en met flink wat hulp van de vacuumpomp was daar ons meisje. Ze werd omhoog gehouden door de arts en vervolgens op mijn buik gelegd. Alles wat ik kon denken was: “wat is ze mooi en wat ben ik blij dat het voorbij is”.

Daar was ze dan, onze prachtige gezonde dochter, geboren om 5:42 uur. En hoewel ik dolblij was met haar, zat ik toch niet op een roze wolk. De bevalling voelde als één grote mislukking. Alles is anders gegaan dan ik van te voren had gewild. Ik heb haar niet op eigen kracht op de wereld gezet en dat had ik juist zo graag gewild. Ook moest ze gehaald worden, terwijl zij daar eigenlijk nog niet helemaal klaar voor was. Mijn gezondheid werd boven die van haar gesteld. Ja, ze had 37 weken in mijn buik gezeten (officieel zelfs 37+1), en dan is zo’n kindje in principe klaar om geboren te worden, maar ze had nog best even in mama’s warme buik willen blijven.

Hoewel ze het over het algemeen prima deed, had ze wel wat moeite met drinken. Ze was nog veel te snel moe, waardoor de borstvoeding nog niet echt lekker liep. Daarnaast moest mijn productie nog op gang komen. Aangezien ze al niet heel zwaar was (2810 gram) en gewicht verloor, werd al snel besloten om bijvoeding te gaan geven. Omdat ik nog niet genoeg gekolfd kreeg, kreeg zij kunstvoeding. Ook dit voelde weer als een mislukking. Ik had altijd gezegd dat ik mijn kindje wilde voeden, en dus geen kunstvoeding wilde geven. Maar ik was te moe en alles was veel te chaotisch voor mij om te protesteren. Later leerde ik dat kindjes die geboren worden terwijl de mama aan een infuus hangt, vaak heel veel vocht vasthouden. Al dat vocht plassen ze binnen de eerste 24 uur uit, waardoor ze veel gewicht verliezen. Dit is helemaal niet erg, maar geeft dus wel een vals beeld van het gewichtsverlies. Ik weet niet of onze Muppet anders geen kunstvoeding bij had hoeven krijgen, maar toch had ik dit graag willen weten. Nu voelt het alsof we in ieder geval te snel maar kunstvoeding hebben gegeven en alsof ik harder voor haar had moeten vechten.

Ondertussen is ons kleine meid alweer bijna een half jaar. Ze doet het super goed! Ze heeft wat problemen gehad met haar voeding (waarschijnlijk koemelkallergie), maar sinds ze op een nieuw schema staat groeit ze enorm en is ze de hele dag aan het lachen en spelen. ’s Avonds is ze dan zo moe dat ze rond 8 uur nog een fles krijgt en dan gaat slapen tot de volgende ochtend 8 uur!

Ik heb nog een hele tijd het gevoel gehouden dat ik gefaald heb tijdens mijn bevalling, maar ondertussen heb ik het aardig een plekje kunnen geven. Muppet doet het allemaal zo goed, er is aan niks meer te merken dat ze eigenlijk nog langer in mijn buik had willen zitten. Nu probeer ik zoveel mogelijk te genieten van dit kleine meisje, want, hoe cliché ook, ze wordt veel te snel groot!

Lindsy83
6 jaar geleden

Zo jammer dat je het gevoel hebt gehad dat je faalde. Jij hebt zelf niks gedaan of kunnen doen om dit anders te laten verlopen, dus heb je ook niet gefaald. Ik begrijp het wel hoor, maar uiteindelijk is ze toch geboren en ondanks dat je een beetje hulp hebt gehad, heb je dat toch maar mooi zelf gedaan! Daar mag je zelfs toch wel een beejte trots op zijn! Ik ben blij dat je nu in ieder geval wel van haar kan genieten. Dus inderdaad komt hier de clichezin weer: Geniet er nog even lekker van, want voor je het weet is ze groot ;)

Lilly1403
6 jaar geleden

Dankjewel, is toch fijn om van iemand anders te horen! En ik heb het altijd wel geweten, maar hormonen en rationeel denken gaan niet goed samen... Ik heb het ondertussen gelukkig wel een plekje kunnen geven :-) En van haar genieten doe ik nu zeker!

Blog header image

Stap voor stap, van proberen kan je leren

“Van proberen, kan je leren” roepen beide schoolgaande kinderen hier. Een mooie les van school voor een ieder van ons. Dat leren niet makkelijk is, weten we allemaal. Vooral als je perfectionistisch bent… kan dit best lastig zijn!

Senn kreeg Dessineo Characters, een tekentafel voor kinderen, van Jumbo Games. Echt iets voor onze Senn. Lekker kneuterig aan de eettafel bezig zijn, iets wat hij van kleins af aan al kon. Engelengeduld waar ik jaloers op ben. Hoewel hij nu ook vaak zo perfectionistisch wil zijn of bang is om te falen, dat het hem in de weg gaat zitten.

Als hij een idee heeft om te maken of een voorbeeld ziet denkt hij dit meteen goed te kunnen doen. Tja, dit werkt zo niet. Hoe kan je hier het beste mee om gaan he? Opvoed struggles. We blijven maar benoemen dat je van proberen kan leren, dat fouten maken mag (moet) en dat als hij hulp nodig heeft ons (of de juf) kan vragen.

Hoe leuk is dus deze tekentafel van Jumbo Games voor Senn. Erg goed voor zijn zelfvertrouwen! Stap voor stap maakt hij de mooiste creaties. Zelf zo trots en daarbij zoveel plezier. Regelmatig maakt hij de coolste personages als kleurplaat voor zijn broertjes.

Tekst gaat verder onder de foto.

TODO: Add alt to media
Zo makkelijk! 

Dessineo Characters is de opvolger van de “Dessineo leren tekenen”, die is geschikt vanaf 4 jaar. Dit is een mooie uitdaging vanaf 6 jaar. Het leuke is dat er meer dan 500 combinaties zijn te maken! Eindeloos variëren dus. Met een schuifknop bovenaan de tekentafel kan je de stappen zelf instellen.

De tekentafel is makkelijk in gebruik, je kan er gewoon een A4-papiertje op leggen en je eigen stiften/pennen gebruiken. Achterin de tekentafel zit een klep waar je de bijgeleverde stift en de sjablonen in kan bewaren, super handig en daardoor erg makkelijk op te ruimen en er weer bij te pakken.

Wij kunnen hem dus enorm aanraden! Ook een héle leuke cadeautip voor de komende (feest)maand! Je koopt hem hier.

Deze blog is geschreven in samenwerking met Jumbo Games. 

Mamaplaats
3 weken geleden

Wat leuk!

Joann123
1 dag geleden

Heel leuk!

Anoniem
10 uur geleden

Hallo, ik ben Nira. Na jaren een relatie met Anderson te hebben gehad, heeft hij het uitgemaakt, ik heb er alles aan gedaan om hem terug te halen, maar alles was tevergeefs, ik wilde hem zo graag terug vanwege de liefde die ik voor hem heb , Ik smeekte hem met alles, ik deed beloften maar hij weigerde. Ik legde mijn probleem uit aan mijn vriend en ze stelde voor dat ik liever contact opnam met een spreukgieter die me zou kunnen helpen een spreuk uit te spreken om hem terug te brengen, maar ik ben het type dat nooit in spreuken geloofde, ik had geen andere keuze dan het te proberen, ik mailde de spreukgieter, en hij vertelde me dat er geen probleem was dat alles binnen drie dagen in orde zal zijn, dat mijn ex binnen drie dagen bij me terug zal komen, hij sprak de betovering uit en verrassend genoeg was het op de tweede dag rond 16.00 uur. Mijn ex belde me, ik was zo verrast, ik beantwoordde de oproep en het enige dat hij zei was dat het hem zo speet voor alles wat er gebeurde dat hij wilde dat ik bij hem terugkwam en dat hij zoveel van me houdt. Ik was zo blij en ging naar hem toe, zo begonnen we weer gelukkig samen te leven. Sindsdien heb ik beloofd dat iedereen die ik ken die een relatieprobleem heeft, zo'n persoon zou helpen door hem of haar te verwijzen naar de enige echte en krachtige spreukgieter die me hielp met mijn eigen probleem. e-mail: babawalewiseman01@gmail.com je kunt hem e-mailen als je zijn hulp nodig hebt in je relatie of een andere zaak. 1) Liefdespreuken 2) Verloren liefdespreuken 3) Echtscheidingsspreuken 4) Huwelijksspreuken 5) Bindende spreuk. 6) Verbreekspreuken 7) Verban een geliefde uit het verleden 8.) U wilt promotie maken in uw kantoor 9) je geliefde willen bevredigen 10) Genees voor een van de ziekten waaraan u lijdt Neem contact op met deze geweldige man als je problemen hebt met een duurzame oplossing via babawalewiseman01@gmail.com Whatsapp +12544131991

Blog header image

Leren tekenen met Dessineo Characters

Wij mochten het nieuwe tekenbord (Characters) van Dessineo uittesten. Nou en ik kan je zeggen, dat is echt zo’n grote hit geworden hier. 

Sinds ie hier ligt word ie bijna dagelijks gebruikt. Ze vinden het echt zo leuk om ‘eigen kleurplaten’ te maken. Met dit tekenbord kun je dus echt heel veel verschillende karakters tekenen. En je fantasie de vrije loop laten. Je hebt namelijk verschillende kaartjes waar de hoofden, buikjes, en benen op staan en deze kun je allemaal met elkaar matchen waardoor je hele grappige poppetjes kunt maken. 

Hoe werkt het?

Je legt de kaartjes op het bord, legt er een tekenblaadje op en dan zet je het 1e lampje aan. Zo kun je de eerste lijnen overhalen. Heb je dit gedaan dan zet je de lamp op stand 2 en krijg je meer lijntjes te zien die je kunt overtrekken. En bij de laatste stap kun je nog de details overtrekken. Zo leer je stap voor stap de tekening te maken.

In het donker

En wat het natuurlijk nog leuker maakt is dat je het het beste in het donker kan doen. Zo zie je het lampje en de lijnen extra goed. En de kinderen vinden het fantastisch! Is de kleurplaat klaar, dan vinden ze het dus helemaal leuk om hun eigen gemaakte kleurplaat in te kleuren. Hier zijn ze dan echt zo trots op. Zo leuk om te zien!

En meteen een goede tip voor sinterklaas 😉. Want het is niet alleen leuk, maar natuurlijk ook leerzaam en goed voor de motoriek! Je koopt hem hier. 

Toedeelssss.

Deze blog is geschreven in samenwerking met Jumbo Games. 

Blog header image

Dit was de moeilijkste keuze uit ons leven

Zwanger zijn, vanaf het moment dat je erachter komt is er vreugde. Althans, zo hoort het te zijn. Tweemaal eerder was ik zwanger van een gezond mannetje. Natuurlijk, die eerste 12 weken waren onwijs spannend. Maar ervan uitgaan dat er iets ernstig mis is? Nee, dat was niet in me opgekomen tijdens mijn derde zwangerschap. Ik vertrouw blind op mijn lijf en op mijn kindje.

Tot wij in augustus 2019 een flinke klap kregen. Ons zoontje bleek een ernstige hartafwijking plus een chromosoomafwijking te hebben. Het kleine, lieve mannetje in mijn buik. Ik bleef hoop houden, want ze zullen het wel niet goed gezien hebben. Maar het tegendeel bleek waar.

We kwamen in een rollercoaster terecht en hebben uiteindelijk samen besloten om de zwangerschap vroegtijdig te beëindigen. De moeilijkste keuze uit ons leven. In plaats van het kopen van de baby-uitzet moesten we zijn afscheid gaan regelen.

Een mandje, bloemen, ballonnen om op te laten na de crematie, zijn kleertjes, rouw/geboorte kaartjes: zóveel dingen waar je niet bij stil wil staan. Maar het moet.

Waar ik niet bij stilstond is dat ik al vanaf mijn 18e verzekerd was bij Monuta. Het is dat mijn moeder ons hielp bij het regelen van zijn afscheid, anders had ik er waarschijnlijk niet eens aan gedacht. Ik had namelijk zelf niet bedacht dat je ongeboren kindje vanaf 20 weken zwangerschap is meeverzekerd, daar sta je gewoonweg niet bij stil. Wist jij dit?

Het gaf ons meer financiële ruimte, in een toch al zo’n zwarte periode. Een tijd waar je niet bezig wil zijn met kosten, maar bezig bent met je gezin, en met rouwen. Bij elkaar zijn. Het werd ons uit handen genomen en dat heeft ons in die periode goed gedaan. We hadden het goed geregeld, zonder het door te hebben. Een gelukje dus.

Ik ben blij dat ik een uitvaartverzekering heb. Ik wil mijn nabestaanden in een donkere periode niet achterlaten met de kosten van een uitvaart. Daar moeten ze niet mee bezig zijn. Uiteraard hoop ik dat dat nog héél lang mag duren. Maar het is zo’n fijne geruststelling dat het bestaat. Kinderen tot 18 jaar zijn gratis meeverzekerd op jouw verzekering, heel prettig en uiteraard hopelijk nooit nodig.

Heb jij een uitvaartverzekering? Of heb je iets anders geregeld voor ‘ooit’?

Deze blog is geschreven in samenwerking met Monuta

Krijg nou tieten!
2 weken geleden

Toen wij de "keuze" moesten maken o. onze zoon in 2012 na 20 weken zwangerschap geboren te laten worden was ik ook verzekerd bij Dela maar die keerde helemaal niks uit want voor 24 weken besta je volgens de wet niet en dus moesten wij het allemaal zelf uitzoeken. Ik ben er na 10 jaar nog steeds boos en verdrietig over.

Anoniem
4 dagen geleden

Ons dochtertje(voldragen) werd na een zware bevalling met zuurstof gebrek geboren. Zij overleed binnen 24 uur na 2 hersenbloedingen. Heb in de archieven wel een acte gevonden van haar geboorte als levenloos kind. Dat was ze dus niet. Van de verzekering kregen wij niets vergoed. Stonden maar net 6 maanden ingeschreven bij Yarden.

Anoniem
4 dagen geleden

mijn 9 en een halve maan oud mijn 9 en half jaar

Blog header image

“Mama, deze wilde ik precies hebben!”

Mamaplaats-hoofdredacteur Laura Hogendoorn liet haar dochter Maia de nieuwste poppen van L.O.L. Surprise! testen

Of ik poppen wilde testen? Daar hoefde ik met een dochtertje van 4,5 in huis niet lang over na te denken. Maia is een echt poppenmeisje. En dat deze poppen van L.O.L. Surprise! er ook nog eens heel cool uitzien, maakte de keuze nog makkelijker.

TODO: Add alt to media

Voor iedereen een favoriet

“Mama, deze wilde ik precies hebben!”, riep Maia toen ik ze tevoorschijn haalde. Eerst speelde ze dat het twee prinsessen waren, later waren ze verliefd op elkaar en daarna werkten de poppen in een dierentuin. En dat vind ik als moeder ook het leuke: je kunt er alle kanten mee op. Helemaal omdat de L.O.L. Surprise! poppen allemaal anders zijn. Zo kun je altijd voor de pop kiezen waar jouw zoon of dochter zich het beste mee kan identificeren. Of je nou een kind hebt dat alleen maar jurken aan wil en van roze houdt of juist een stoere wildebras in huis hebt, er past er altijd wel één van de poppen perfect bij jouw kind.

TODO: Add alt to media

Mama even rust

Helaas voor mezelf, Maia lijkt ontzettend veel op mij en praat -net als ik- van ‘s ochtends tot ‘s avonds non-stop. Vrij vermoeiend soms haha. Maar ook als je geen prater in huis hebt, is er als moeder toch gewoon niks fijner dan als een kind zich even alleen vermaakt? Zonder jou te storen.

En ik moet eerlijk bekennen, ik heb wel een beetje met haar nieuwe, roze en blauwe vriendinnen te doen. Want Maia heeft het gepresteerd om de hele middag onafgebroken tegen ze aan te praten. Maar ondertussen kon ik eens een keertje genieten van een WARM kopje koffie! Win-winsituatie toch?! :) 

TODO: Add alt to media
TODO: Add alt to media

Gun jij jezelf als moeder nou ook even een momentje rust én wil je ook nog eens de fantasie van jouw kindje prikkelen? Bekijk dan ook eens de andere poppen die ze in de collectie hebben. Of psssttt…. ideetje voor de feestdagen!

Dit artikel is geschreven in samenwerking met L.O.L. Suprise! 

TODO: Add alt to media
Anoniem
21 uur geleden

pas op: je krijgt zomaar 100 ongevraagde mails van mamaplaats en je komt er niet van af!

Joann123
20 uur geleden

Dit kan je zelf aan -en uit zetten in je instellingen! ;)

Mamaplaats
18 uur geleden

Wat Joann123 ook al zegt, je kunt in je eigen instellingen heel makkelijk je mails uitzetten! Liefs team Mamaplaats

Anoniem
16 uur geleden

Nou je moet dan wel bij je instellingen moeten komen om het uit te zetten. Ik heb er over geschreven en kreeg de zelfde anteoord

Anoniem
9 uur geleden

Hallo, ik ben NIRA SHALOM, ik ben hier om dit goede nieuws over de hele wereld te verspreiden over hoe ik mijn ex-liefde terugkreeg. Ik werd gek toen mijn liefde me vorige maand verliet voor een ander meisje, maar toen ik een vriend ontmoette die me voorstelde aan Baba Wale da Wiseman, de grote boodschapper, vertelde ik mijn probleem aan Baba Wale over hoe mijn ex-liefde me verliet en ook hoe ik een baan moest krijgen in een heel groot bedrijf. Hij zei alleen tegen me dat ik op de juiste plek ben gekomen waar ik mijn hartewens zal krijgen zonder enige bijwerkingen. Hij vertelde me wat ik moest doen, nadat het was gedaan, in de volgende 2 dagen belde mijn liefde me aan de telefoon en zei sorry dat ik voor nu leefde en ook in de volgende week nadat mijn liefde me belde om te smeken ter vergeving werd ik opgeroepen voor een interview in het door mij gewenste bedrijf waar ik als supervisor moest werken. Ik ben zo blij en overweldigd dat ik de hele wereld moet vertellen hoe Baba Wale me helpt mijn hartewens te vervullen. Baba Wale is een specialist in allerlei soorten spreuken en goede magie. Als je hulp nodig hebt, neem dan contact op met Baba Wale op het volgende e-mailadres: babawalewiseman01@gmail.com Whatsapp: +12544131991 Bedankt later

Blog header image

Vanaf déze leeftijd slaan kinderen herinneringen op!

Wat kan jij je nog herinneren van vroeger?

Wat kun jij je zelf nog herinneren van vroeger? Toffe vakanties, verjaardagen of andere leuke uitjes: heb je hier nog eigen herinneringen aan? Veel dingen die we onthouden hebben komen voort uit het bekijken van foto of door het luisteren naar verhalen van onze ouders! Uit onderzoek blijkt dat je vanaf deze leeftijd pas echt dingen kunt herinneren…

Baby’s

Ons geheugen ontwikkelt zich al op vroege leeftijd! Wist je dat baby’s al in de eerste week van hun leven de geur van hun moeder kunnen onthouden en herkennen? Daarnaast kunnen deze kleintjes al na twee maanden, naast hun eigen moeder, ook de stemmen en de gezichten van andere herkennen.

Hoe ouder je wordt, hoe meer je brein groei en dus ook hoe meer geheugencapaciteit er ontstaat. Toch kun je je vaak niet mer veel herinneren uit je kleutertijd of daarvoor, hoe komt dit toch?

Onderzoek

In Canada vroeger onderzoekers zich af hoe het kan dat je je niet meer zo veel van vroeger herinnert! Ze onderzochten 140 kinderen met de leeftijd van 4 - 13 jaar oud en vroegen hen naar hun allereerste herinneringen. Vervolgens deze ze dit twee jaar later opnieuw, met dezelfde groep kinderen. Met de ouders werd ook gesproken op te controleren of het herinneren van de kinderen wel correct waren. Wat blijkt? ….

Zo een beetje elke herinnering tot een leeftijd van + - drieënhalf jaar oud, zijn tijdelijk. Omdat je zó veel herinneringen aanmaken, worden deze vaak ‘overschreden’ door nieuwe. Pas vanaf een jaar of tien, maken kinderen volgens onderzoekers blijvende herinneringen aan!


Wist je dat het fenomeen van deze overschreden herinneringen ook wel kindergeheugenverlies wordt genoemd? Laat het ons weten in de reacties!


Lees ook: baby geboren met staart!