Terug
Blog header image

Het begin van het eind deel 2

Weeremmers, dat betekent dus niet terug naar huis. Dat betekent dus in het ziekenhuis blijven. Dat betekent PANIEK in mijn hoofd !!!

Grote paniek want niks is nog klaar voor mijn gevoel. Martin is nog op zijn werk en ik kan helemaal niet in het ziekenhuis liggen. 

De verloskundige ziet de paniek in mij. Nadat zij mij heeft laten uithuilen, komt ze rustig naast mij zitten.

Ze legt de hele gang van zaken uit.

Een infuus is niet nodig. Ze gaan met tabletjes werken. Dat schijnt te helpen in deze vroege fase, want het is vroeg. Te vroeg zegt ze eerlijk. Ik probeer te luisteren en de paniek niet de overhand te laten nemen.

Ze gaat nu een kamer voor mij regelen. Eerst mag ik op de verloskamers blijven. Ze willen eerst zien of de weeremmers aanslaan namelijk. Zo ja, dan ga ik naar de afdeling gynaecologie waar ik zo en zo 4 dagen zal moeten blijven.

In mijn hoofd ben ik aan het tellen. Donderdag, uiterlijk vrijdag mag ik naar huis. Ik spreek mijn woorden ook uit.

De verloskundige legt uit dat dat in het gunstigste geval is. En dat als dat het geval is, ik zo en zo bedrust voorgeschreven ga krijgen voor thuis. De tranen komen weer, nee dat kan niet zeg ik (weer in paniek) tegen haar. De babykamer is wel geverfd maar nog niet ingericht, de kleertjes zijn nog niet gewassen en 10 mei komt mijn keuken. Ze begint te lachen, ze zegt; Petra, dat komt allemaal wel goed. Ik vertrouw daar op en dan ken ik de mensen om je heen helemaal niet maar iedereen zal komen helpen. Jouw baby zal in een gespreid bedje komen thuis.

Voor nu is het belangrijkste dat ik de paniek uit mijn lichaam krijg. Eerst ga ik Martin bellen. Ik wil hem thuis hebben namelijk voor nu, morgen zien we wel weer.

Martin is gelukkig net klaar met werken en wilde net op de motor stappen als hij ziet dat ik bel. Ik leg hem alles uit en hij zegt, ben zo bij je en hangt op. Denk nog geen 15 minuten later dat hij de kamer al binnen stormt. Ook bij hem zie ik de paniek in de ogen staan. Als ik hem zie, begin ik weer te huilen. Ik kan alleen maar huilen. Martin huilt met me mee en dan komt de verloskundige binnen met de gynaecoloog. We vermannen ons zodat we kunnen luisteren hoe en wat.

Eerst willen ze weten of er verwerking is van de baarmoedermond en zo ja of er ook al ontsluiting is. Hiervoor dient een inwendig onderzoek te gebeuren. Ik wil al vragen hoe of wat dan, maar de verloskundige geeft aan dat we eerst het onderzoek gaan doen en dan pas verder gaan bespreken.

Dus hup de billen bloot, Ik zie tijdens het onderzoek het gezicht van de gynaecoloog vertrekken.

Hij geeft aan dat er al enige verweking te voelen is maar gelukkig nog geen ontsluiting. Goed nieuws dus!!!

Plan de Campagne, medicijnen tegen de weeën, volledige bedrust voor nu (met uitzondering van toilet bezoek) en blijf opgenomen tot vrijdag. Ook als het stopt allemaal krijg ik duidelijk te horen. Nou daar kan ik mee leven zeg ik. Iedereen gaat weg nadat ik mijn medicatie heb ingenomen. Mijn moeder gaat naar haar werk, we geven elkaar een dikke knuffel.

Martin gaat even naar huis, kleding halen voor mij want ik heb alleen mijn heerlijke roze joggingpak aan whahaha.

Dan ben ik alleen, alleen met mijn gedachtes. Ik voel paniek weer opkomen. Ik bel snel mijn zus, zij is IC verpleegkundige. Ik vraag haar naar de medicatie die ik krijg. Dat schijnt allemaal tip top in orde te zijn. Ze zegt dat ik vooral rustig moet zien te blijven want dat is beter voor de baby, ik zeg dat ik het ga proberen en dan hangen we op.

Martin komt weer terug en zitten een behoorlijk tijdje in het kamertje. Nou ondanks dat we de grootste lol hadden samen, blijft toch die paniek loeren. Maar goed nieuws, de weeën worden minder. De verloskundige besluit daarom mij over te plaatsen naar de afdeling gynaecologie. Prima vind ik dat. Ik kom alleen op een 4 persoonskamer te liggen want het is mega stil.

Nadat martin en ik ’s avonds afscheid hebben genomen, komt er een verloskundige langs met 2 stagiaires. De verloskundige geeft aan dat er nogmaals een inwendig onderzoek moet plaats vinden om de verweking en of ontsluiting te bepalen. Ik ga akkoord want tja zij hebben er verstand van toch? Het blijkt dat er een beginnende ontsluiting is, een kleine 1 cm is er te voelen zegt de stagiaire, omdat de verloskundige het niet helemaal vertrouwt wil zij ook nog even voelen. En zo gaan er uiteindelijk 3 mensen voelen of er ontsluiting is. En allen zijn ze het met elkaar eens, complete verweking en beginnende 1 cm ontsluiting. Weer krijg ik mijn medicatie en ik ga lekker slapen.

Nou ja slapen, 2 uur later wordt er iemand binnen gebracht. Dus dan ben je toch wakker als er veel op je kamer gebeurt maar een 2 uur later is het weer rustig en probeer ik weer te slapen. Ik merk wel dat de weeën zijn afgenomen want deze krampjes die ik af en toe nog heb, kan je echt geen weeën noemen.

De volgende ochtend staat om 10 uur de gynaecoloog aan mijn bed. Hij geeft aan dat hij me aan het CTG wil leggen om te kijken of er nog weeën zijn. Verder wil hij weten of er ontsluiting is dus komt met een half uurtje terug voor verdere onderzoeken.

Prima, eerst een half uurtje aan het CTG. Af en toe zie ik wel behoorlijke pieken in beeld en hoor ook de hartslag van de kleine. Heerlijk geluid en het half uurtje is zo voorbij. Ondertussen is Martin ook gearriveerd. Tijdens het onderzoek constateert ook de gynaecoloog dat er 1 cm ontsluiting is, maar daarmee kan ik gewoon de 40 weken halen hoor zegt hij nog lachend. Desnoods laat ik je hier 14 weken op bed liggen, grapt hij. Mijn ogen verschieten en veranderen in paniekstand. 14 weken ziekenhuis en ook dan nog bedrust. NEEEEEEE dat wil ik niet. Martin zegt dat we even alles moeten aankijken. Eerst nog even kijken wat er bij het CTG uit komt. De gynaecoloog geeft aan even te willen overleggen met een collega.

Als hij om 11 uur terug komt, zegt hij dat de bevalling aan het doorzetten is. PANIEK!!!!!

En aangezien ik nog geen 32 weken ben, mag ik niet in een streekziekenhuis blijven. Ik moet over naar een academisch ziekenhuis. Tijdens mijn paniekaanval, zegt Martin dat we mijn zus moeten bellen. Krijg namelijk de keuze VUMC of het AMC, gelukkig wel beide in Amsterdam. Beide ziekenhuizen hebben plek voor zowel moeder als kind.

Snel bellen we mijn zus en aangezien die haar IC opleiding in het VUMC heeft gevolgd, zegt ze dat ik voor het VUMC moet gaan. Dat geeft Martin door en dan gaat het balletje rollen. Ik word klaar gemaakt voor transport zoals de verpleegkundige dat zegt. Martin mag mee rijden straks met de ambulance als hij dat wilt. Terwijl we wachten, bellen we beide ouders op. Ze zeggen beide dat ze vanavond wel langs komen in het VUMC. Eerst daar alles op orde krijgen, helemaal mee eens.

Dan komen er 2 knappe kerels binnen lopen. Groot en sterk en die zien de paniek in mijn ogen. Beide stellen mij enorm op mijn gemak en ik ga liggen op de brancard. Alles wordt klaar gemaakt en we rijden naar beneden, en hup de ambulance in. Het ritje gaat met sirene want de weeën volgen elkaar sneller op als ooit ervoor. Waarschijnlijk door de paniek in mijn lichaam denk ik zelf.

Dan komt je het grote VUMC binnen, ga je met allerlei liften naar boven en kom je uit op de 8ste etage. Ik word daar geplaatst in een kamertje en dan is het wachten tot er iemand komt ………………………..

Wordt vervolgd 

peetje80
7 jaar geleden

Hoi mama van Dens, Op dat moment vond ik alles best hoor, ben niet echt bezig geweest met de ambulance. De ambulance broeders waren dan ook wel leuk :-) Groetjes Petra

peetje80
7 jaar geleden

Hoi maantje, Ja achteraf snap je dingen ook niet helemaal maar dat komt altijd achteraf. Ben wel blij dat ik naar het VUMC ben gegaan in elk geval. Het gaat nu goed met mijn kindjes. Wel wat probleempjes met mn meiske maar daar blog ik nog over ;-) Groetjes Petra

Blog header image

DE GEZELLIGSTE PUZZELTIJD VAN HET JAAR

Jan van Haasteren Junior

Wie kent ze niet, de creatieve en humoristische puzzels van Jan van Haasteren Junior. Elke puzzel heeft zijn eigen verhaal.

De perfecte tijd om te gaan puzzelen

Het wordt donkerder in huis, de kaarsjes staan aan, een heerlijk moment om samen te puzzelen. Je gedachten op nul en helemaal in de puzzel verzinken. Met één doel, de puzzel op te lossen.

Wist je dat als jongere kinderen puzzelen ze een betere hand- oogcoördinatie ontwikkelen? Kinderen hun geheugen wordt gestimuleerd, welk stukje paste niet en welke zou dan wel kunnen passen? Ook leren ze door te gaan als het even niet lukt en in oplossingen te denken.

Herken je dat gevoel ook? Dat geluksgevoel als je weer een puzzelstukje op de juiste plek hebt gelegd? Dopamine komt vrij in je hersenen als je een stukje weer goed gelegd hebt, ook wel het gelukshormoon genoemd. Hierdoor word je blij, krijg je een voldaan gevoel en zin om de puzzel af te maken.

Op zoek naar herkenningspunten 

Jan van Haasteren Junior zijn niet zomaar puzzels. Dat Jan van Haasteren een striptekenaar is geweest is wel te zien in zijn puzzels. Je kan helemaal in je gedachten verdwijnen in de puzzel. Je eigen stripverhaal bedenken. Al puzzelend kom je allerlei verschillenden karakters tegen.

Heb jij de kenmerkende Jan van Haasteren items al weleens gevonden, als de haaienvin, schildpad, superslak of de handjes? Deze zijn vaak te vinden in de puzzel. Uren lang kijkplezier na een voldaan gevoel van het maken van de puzzel.

Wij zijn dol op de Junior puzzels van Jan van Haasteren, na het laatste stukje gelegd te hebben bedenken we ons eigen verhaal erbij en vertellen deze aan elkaar. Dit wekt de leukste momenten op! Humor, dat heeft Jan van Haasteren wel!

Als je ze zelf wil bestellen, als cadeautje voor de feestdagen bijvoorbeeld (tip!), dan kan dat hier. Veel puzzelplezier! 

Deze blog is geschreven in samenwerking met Jumbo Games. 

Blog header image

Sinterklaasavond met PLUS

Het heerlijke avondje staat weer voor de deur. De leukste tijd van het jaar vind ik zelf. De dagen worden korter en het is langer licht. Dat betekent voor mij gezellig samen op de bank met de openhaard en kaarsjes aan. En uiteraard met wat lekkers. Eerst boodschappen doen. 

Sinterklaas

Voordat we lekker kunnen smikkelen op de bank met deze donkere dagen voor Sinterklaasavond, gaan we boodschappen doen. Wij komen graag bij PLUS omdat daar fijne aanbiedingen zijn. Ik blijf toch een Nederlander zullen we maar zeggen, haha. Buiten de aanbiedingen is het vers gesneden beleg van PLUS onze favoriet! 

Voor Sinterklaas hebben ze ook een ruim assortiment aan lekkernijen. Zoals chocoladeletters in vele verschillende smaken, pepernoten in vele verschillende smaken, chocolade Sinterklaasjes, banketstaaf of speculaastaart en nog veel meer. Persoonlijk vind ik de pepernoten van het eigen huismerk heerlijk knapperig. Ook die met chocolade eromheen vliegen er hier thuis doorheen. Ook altijd erg handig voor het schoentje zetten om de schoentjes te bestrooien.

Onze favorieten 

Waar ik nog meer voor naar de PLUS ga is het ruime assortiment aan groente en vlees. Persoonlijk ben ik vaak een beetje inspiratieloos als het om avondeten gaat. Op de website van PLUS kan je veel recepten vinden, erg handig als je, net als ik, inspiratieloos bent. Je kunt het heel makkelijk online bestellen of je maakt een lijstje en gaat dan naar de winkel. Net wat je makkelijk vindt.

Online boodschappen doen

Moeder Teresa hier vergeet altijd boodschappen te doen en moet dan soms per week wel 8 keer op en neer naar de supermarkt. Gelukkig hebben ze online boodschappen uitgevonden. Daar kun je fijn per categorie zien wat je besteld hebt. Echt heel handig en praktisch als je net zo’n chaoot bent als ik. 

Waar gaat jullie voorkeur naar uit? Online of winkel? En doen jullie meteen voor de hele week boodschappen of lekker 3 keer op een dag? 

Voor het heerlijke avondje van Sinterklaas heb ik lekker strooigoed in huis gehaald. Ook lekker broodjes voor in de oven en natuurlijk vleeswaren van PLUS. Een lekker hapje voor op tafel is ook altijd gegarandeerd succes. Wij zijn er klaar voor, jullie ook?

Blog header image

Mama mist jou

Foto’s van je kijken blijft zo moeilijk.            Als ik je zie word ik zo blij en verdrietig tegelijk.                                                                                                  Verdrietig dat ik je nooit meer kan knuffelen, kusjes kan geven en vast kan houden.                                                             Blij en trots dat jij mijn dochter bent. Ook al ben je er niet meer, mama denkt elke dag aan jou.