Snap
  • Bevallingsverhalen
  • vroeggeboorte
  • #bevalling
  • Bevallingsverhaal
  • stilgeboorte
  • stilgeboren,

Groeiend vertrouwen

'cause hope is a good thing to have

Nadat ik de longrijping had gekregen vertrok de verpleegster. Mijn Lief was inmiddels weer terug (hij ging even naar huis om spullen te halen, gelukkig is het LUMC om de hoek) en mijn schoonmoeder vertrok stilletjes naar huis. "Ga nu maar slapen" - zei de verpleegster. Maar eerlijk? Dat was geen optie. Ik lag strak van de spanning en adrenaline in mijn bed. Mijn lief trok de bedbank uit en deed wel een dutje, kon er in elk geval iemand slapen. Ik heb die uren heel bewust elke beweging van Ivy liggen monitoren, bewoog ze nog net zoveel? Leefde ze nog? Wat voelde ik in mijn buik? 

De dag die volgde beleef ik in een waas. Mijn ouders had ik die nacht expres niet wakker gemaakt, ze woonden een stuk verder op en ik wilde niet dat ze op zo'n tijdstip in de auto zouden springen. Die ochtend pakte ik de telefoon om ze te bellen. Of mijn Lief deed dit, ik weet het niet eens meer. Binnen no-time stonden ze alsnog in het ziekenhuis, ze luisterden naar wat artsen zeiden, stelden kritische vragen en steunden ons. Ik ben nog altijd dankbaar voor alle liefde en support die we deze dagen van onze ouders kregen. 

Nee meneer, ook als de baby met 23+6 geboren word dan kunnen wij volgens de wet niets doen.

We zaten vol met vragen: Wat als ze toch nu komt, wat als ik ziek word, hoe hoog is het risico op infectie, kan ik niet beter aan de antibiotica om dit te voorkomen? Alle vragen stelden we aan de artsen die met enige regelmaat in mijn kamertje verschenen. Ik telde in de tussentijd nog altijd de uren af, nog 24 uur en dan zou ik de 24 weken gehaald hebben, dan zou ik tweemaal de longrijping hebben gehad en dan is het gewoon een kwestie van Ivy veilig binnen houden.

Stukje bij beetje groeide het vertrouwen

Het is niet niks, maar de artsen waren zo te spreken over hoe ik het deed. Mijn vitals waren goed (elke 2 a 3 uur werden mijn temperatuur, hartslag en bloeddruk gemeten), er werden uitstrijkjes gemaakt, tweemaal per dag werd mijn bloed op ontstekingswaarden gecheckt - niets wees er op dat er iets fout dreigde te gaan. Natuurlijk weet je ergens wel dat er tóch een kans is dat het niet goed komt, maar je wilt positief blijven, hoop hebben - vechten voor je meisje.

Vierentwintig weken en één dag

Ik werd wakker en voelde me niet top. Als in: inmiddels deed mijn lichaam het niet puur op adrenaline meer. Slapen was noodzakelijk maar het lukte niet goed. Deze dag had ik wel iets om naar uit te kijken, want eerlijk? De dagen duurde nu al lang. Mijn zusje en beste vriendin kwamen op bezoek. Beiden met allerlei lekkere chocolade, avocado's (vegan eten in een ziekenhuis was echt geen pretje), kombucha en allerlei tijdschriften om te lezen. Het was fijn om even wat andere gezichten te zien: die artsen die kwamen mij ook mijn strot uit op den duur. 

Ik mocht de hele dag door bezoek ontvangen en ik geloof dat rond een uur of 13.00 ik echt te moe was en dus wilde gaan slapen. Mijn bezoek vertrok stilletjes naar huis, mijn Lief ging zelf even naar huis toe om te douchen, gamen en zijn ding te doen en dan kon ik rusten. Best een voordeel als je vijf minuten van het ziekenhuis woont toch?

Net toen ik mezelf comfortabel in bed had genesteld kwam een verpleegster me vertellen dat ik een andere kamer kreeg: "het lijkt er op dat de bevalling nog op zich laat wachten, dus je krijgt een vaste kamer" - mijn spullen werden ingepakt (dat mocht ik zelf niet doen) en ik werd verhuisd. Aldaar besloot ik dat ik toch eindelijk wilde douchen, ik lag nu al enkele dagen in bed en voelde me niet fris. Omdat ik het eng vond en toch volledige bedrust had zou een verpleegster me komen helpen. Het voelde ongemakkelijk, maar ik liet alles maar over me heen komen. Overigens heb ik het nooit tot onder de douche gehaald.

Ik ga er toch even een arts bij halen, ik leg je weer terug in bed

Ik werd geholpen met mijn kleding uitdoen, al dagen droeg ik van die vieze plastic inlegkruisjes/verbandjes om vruchtwater en overig op te vangen. Nu echter zat er ineens bloed in dit verbandje. De verpleegster zag het, haalde het verbandje uit mijn onderbroek en is direct de arts gaan bellen. Bloedverlies was niet goed.

Een gevoel van angst overviel me. Alles leek de hele tijd goed te gaan, wat is er ineens mis? Is dit nare gevoel geen vermoeidheid? Ik pakte mijn telefoon om mijn Lief te appen, die had zichzelf net aangekleed en zat op zijn bil op de bank met wat eten. Of hij terug kon komen naar het ziekenhuis, er was iets niet goed. 

Mijn vitals werden gecheckt: mijn bloeddruk was veel te hoog, ik had ineens tegen de 40 graden koorts en het misselijke gevoel dat ik eerder had (door vermoeidheid dacht ik) was mijn buik die rommelde omdat er een infectie door mijn baarmoeder en placenta raasde. Ivy's hartslag werd gecheckt en zat op 195, veel te hoog. 

Op het moment dat mijn Lief binnen kwam, kwam ook de arts. Ze hadden het lab gecontact, ze de bloeduitslagen laten checken en ja hoor: een infectie. God-ver-domme. Dat was wat ik dacht. Ik kon niet echt logisch meer nadenken. Het gesprek dat volgde ving ik enkele flarden van op. Inleiding, keizersnee, de kans dat jullie kindje dit overleefd is eigenlijk al verkeken - zomaar wat dingen die ik hoorde. De keus aan mij: natuurlijk bevallen of keizersnee. Moest ik hier echt nu ineens aan denken?