Snap
  • Bevallingsverhalen
  • #rollercoaster
  • #bevallingsverhaal
  • persweeën
  • #bevallingsverhalen
  • #vroeggeboorte

Ga maar persen..

36.1

Rond 07.00 uur kwamen we in het ziekenhuis aan. Ik werd aan wat apparatuur gelegd om de weeën te meten en zijn hartslag in de gaten te houden. Al snel bleek dat ik inderdaad om de 5 minuten weeën had, het zag er verder allemaal goed uit dus werd er eigenlijk niks gedaan. Jordi klapte de slaapbank alvast uit om nog even te kunnen relaxen en bij te komen van de schrik. Niet veel later kwam de arts zich voorstellen die de bevalling zou leiden. Hij wilde toch gaan kijken hoe veel ontsluiting ik had, omdat mijn weeën constant waren maar ik niet zulke heftige pijn ervoer als een ander. Ik zag een verwarde blik in zijn ogen. Hij vroeg zijn collega, die hem begeleid, ook te voelen. Er gingen allerlei gedachten door me heen: wat voel je dan, is het niet goed? heb ik nog helemaal geen ontsluiting? De tweede arts vertelde dat hij het goed heeft gevoeld, waarop de eerste arts weer reageerde. Hallooo? wat is er? ''je hebt 10 cm ontsluiting''.

Oké, dit gaat mij allemaal even veel te snel.. 10 cm, en nu? dan moet ik persen toch? Ik had nog geen persweeën en dat zagen de artsen ook aan mij, ik had immers geen heftige pijn. Ze besloten medicatie te gaan toedienen om de weeën verder te stimuleren. Men, wat is dat verschrikkelijk. Uit het niets wist ik niet meer waar ik het zoeken moest van de pijn. Volgens mij heb ik uiteindelijk de hoogste dosering gekregen en wat het bracht? eigenlijk alleen maar heftige weeënpijn, want de persweeën bleven weg. Ik moest het op eigen kracht doen.

Het voelde zo onnatuurlijk om ineens te moeten persen, zonder de drang, maar vooral ook zo onverwachts. Uiteindelijk kwam ik volgens mij wel in een goede flow en kon ik me over het ongemak heen zetten. Ik werd vanuit alle hoeken aangemoedigd, vooral Jordi heeft mij hier echt doorheen gesleept! Ik hoorde de artsen zeggen dat er geen vordering kwam, hoe trots ze ook op mij waren in hoe ik het deed. Ik werd onzeker en ongeduldig, bang.. zoveel emoties die je ineens kan voelen. Maar Jordi bleef me aanmoedigen en op me inpraten. Op het moment dat ik weer een wee voelde aankomen hoorde ik hem aldoor in mijn oor zeggen: 'kom op Nien je kan dit, blijven persen, hou vol hou vol!' Als ik niet aldoor aangemoedigd werd, had ik denk ik allang opgegeven, want mijn kracht was na 2,5 uur persen (en 3 nachten geen slaap) wel echt ver te zoeken.

Wegens de weinige vooruitgang werd de gynaecoloog erbij gehaald om een plan te maken. Gaan we het met vacuümpomp proberen of doen we een keizersnee. De gynaecoloog wilde eerst een echo maken om te zien hoe de kleine erbij lag. En jahoor een sterrenkijker.. vandaar dat hij niet verder kwam, die draai is al lastig te maken en zonder perswee is het haast niet te doen hem door die bocht te persen. De gynaecoloog besloot het te willen proberen met een vacuümpomp. Ze was erg lief en vertelde alles wat ze ging en doen en wat het inhield. Al kan ik me nu niet meer herinneren wat ze zei ;-). Ik dacht dat ik het ergste wel gehad had met die weeënopwekkers, maar nee wat een pijn deed het inbrengen van de vacuümpomp. Ik moest het aangeven als ik een wee kreeg, zodat zij konden trekken, maar ik voelde mijn weeën bijna niet meer, de pijn van de vacuümpomp overheerste alles. Ik begon te huilen, ik wist niet meer wat ik met mijzelf aanmoest. Ik wilde zo graag dat het voorbij zou zijn en de kleine man er uit zou komen. Het interesseerde me niet meer hoe dit zou gebeuren, als hij er maar gezond uitkwam. Bij wee nummer 3 hoorde ik Jordi nog zo in mijn oor roepen: ''Dit is je laatste kans schat, geef ALLES wat je hebt, anders moet je een keizersnee''. Ik heb al zoveel moeten doorstaan, ik wil niet dat dit voor niks is geweest, dus ik gaf alles wat ik nog in mijn had. Ik hoor gejuich, het lukt, ze kunnen hem eruit trekken!! Ik voelde zo'n opluchting in mijn hele lijf, zoiets had ik ook nog nooit zo intens gevoeld. De pijn was in 1 keer weg en de vermoeidheid kwam keihard binnen. Vince werd op mijn borst gelegd, klein mannetje.. Er zat nog niet veel leven in, slappe spiertjes en nog geen geluid. We wisten dat hij meteen meegenomen zou worden naar en andere kamer voor onderzoek zodra de navelstreng door was. Het moment dat ze hem bij je weghalen is dan wel even slikken hoor.. Je weet niet hoe het gaat, je weet niks. Gelukkig mocht Jordi meelopen, dat voelde fijn dat hij bij hem was. Voor hem heel heftig om te zien, er zat wat vruchtwater in zijn longen dit moesten ze eruit zuigen. Maar niet veel later dan dat moment begon hij te huilen. Toen kon ik pas echt ontspannen. De kinderarts kwam snel daarna naar mij toe om te vertellen dat alles goed gaat met Vince.

Wauw wat een rollercoaster was dit.