Snap
  • Bevallingsverhalen
  • Bevalling
  • bang
  • Bevallingsverhaal
  • pijnstilling
  • Jongensmama

Een bevalling die ik nooit meer vergeet

Welkom allemaal bij mijn eerste blog, deze blog gaat over de bevalling van onze jongste zoon lev. 

17:00 mijn ouders zijn aangekomen met de boot op Texel, zenuwachtig loop ik heen en weer. Ik heb al dagen niet kunnen slapen van de pijn, en maagzuur. Ik geef mijn ouders een knuffel, we lachen en maken grapjes, dat ik morgen onze knul op de aarde zet. En dat ik hopelijk weer snel naar huis mag. 

We pakken zenuwachtig de boot van 19:00 naar Den Helder, om 19:30 aangekomen in het ziekenhuis. Daar wordt ik meteen naar de bevallingskamer gebracht. Bekende kamer daar zag ook onze oudste het levenslicht. Na wat kleine onderzoekjes mag ik plaats gaan nemen op het bed. En wordt er een ballon-katheter ingebracht. Meteen kwamen die weeën op gang, ik was even vergeten hoe het voelde. Nou daar kwam ik dus op terug want wist precies weer, waarom ik zei dat ik geen 2e kind wilde. 

Na een lange nacht met weeën werden om 8:00 mijn vliezen gebroken. Mooie stortbui aan vruchtwater, passend bij de winterse storm die buiten bezig was. Eerste uur ging voorbij, tweede uur ging voorbij. Na buik & rug weeën bijna elke 2 minuten kon ik niet meer, waar was ik ook al weer aan begonnen. Één druk op de knop en daar kwam verloskundige. Ik zou en moest die ruggenprik hebben, daar ging ik met mijn man en de zusters in het bed naar de anesthesie kamer. Binnen 5 minuten had ik de ruggenprik in the pocket. Voelde fijn kon mijn benen nog bewegen, ik kon nog beetje bewegen heb half uurtje geslapen. Totdat de hell met weeën weer terug kwam nu 20x zo erg als voor de ruggenprik. Dit kon niet volgens de verloskundige, na 10 minuten gesmeekt of ik weer terug mocht. Gevoeld, ik had nog steeds maar 4,5 cm, we zijn terug geraced naar de anesthesie kamer. 

Daar aangekomen werd ik losgekoppeld, en aangesloten aan de computers van daar. Ik wilde die ruggenprik maar het kon niet, want ik voelde dat de baby er aan kwam. Ik heb mijn verloskundige terug geroepen ' geschreeuwd' dat hij kwam en dat we hier weg moesten komen. Alle stekkers hebben ze los getrokken met volle vaart zijn we uit die veelste te kleine anesthesie kamer gekomen. Daar lag ik zonder ruggenprik, persween die ik weg moest puffen en een kind die meteen wilde komen. En lift die niet wilde komen. 

Eindelijk was de lift er, stond er een was kar er in. Die heb ik in een flits voorbij zien komen en een boze schreeuwende verloskundige die wilde dat iedereen weg ging. De lift stopte bij verdieping 6,7 en 8. In mijn hoofd heb ik gevloekt geschreeuwd gehuild. Eindelijk waren wij op verdieping 9 nog steeds persweeën wegpuffend, verloskundige zusters en mijn man rennend met het bed. 

Met één wiel over de drempel kwam ik eindelijk uit mijn chaotisch luchtbubbel, ik heb geschreeuwd of ik nu dan eindelijk mocht persen. En ja dat mocht, het bed stond net op de goede plek en binnen 2 seconden was daar onze baby. In plaats van dat onze baby meteen bij mij werd gelegd. Pakte de verloskundige onze baby bij zich en hield zij hem stevig vast. De eerste woorden wat uit haar kwamen, jullie zoon heeft iets extra's. 

In de volgende blog schrijf ik de rest