Snap
  • Bevallingsverhalen
  • Bevalling
  • geboorte
  • ziekenhuis
  • ruggenprik
  • Bevallingsverhaal

De weg van de langste puf..

Maaaar daar is ze, Isabel Jackie!

The day!

Ik ga even terug naar nu iets meer dan een jaar geleden. Ik vind het lastig om dit verhaal precies te schrijven zoals het was dus schrijf het vooral hoe ik het beleefd heb.

6 juli 2019 ik had weer de hele avond op mijn bevalingsbal gehupst om de voorweeën een beetje de baas te zijn. Ik ging op tijd douchen en lekker naar bed. Eenmaal in bed was ik onrustig, kon me geen houding vinden en lag wakker. De voorweeën namen ook niet af wat normaal wel gebeurde.. zal dit dan het begin zijn? Ik durfde er bijna niet op te hopen. Dus bleef nog een tijdje woelen.

Inmiddels was het 7 juli marc kwam om 1u naar bed. Ik ben er toen uit gegaan want het werd nu wel serieus ik kon me geen houding aannemen dus hup onder de douche weer. Ik had al gelezen bij echte weeën zullen de weeën onder de douche toenemen. Dit gebeurde ook, al was het zalig onder de douche dus zat hier wel een tijdje(wat voor mij als uren voelde..). Uiteindelijk verhuisde ik weer naar me bevallingsbal(geen idee of zo’n bal echt zo heet trouwens🤔) en keek een programma van patty brat op tlc over op vakantie met je schoonmoeder, prima om de nacht mee door te komen haha.

Ik was ondertussen al mijn weeën gaan timen. Ze waren nog altijd onregelmatig maar volgde elkaar al best snel op. Rond 5:30 miste marc mij in bed dus kwam even kijken hoe t ging haha mannen.. ik vertelde dat het begonnen was en dat ik de verloskundige ga bellen. Ik belde niet de verloskundige die dienst had maar mijn beste vriendinnetje, dit hadden we zo afgesproken. Zij is verloskundige en zou mijn bevalling gaan doen, heel bijzonder. Zij zei dat het nog best voorweeën zouden kunnen zijn maar dat ze om 7u even langs zou komen om te checken.

7u ik werd getoucheerd en goed nieuws we zaten al op 3 cm! Zo blij. Marc grapte nog ik wil vanmiddag wel Nederlands elftal kijken.. dus graag ervoor of erna bevallen. Rosanne(verloskundige) zou rond 12u terug kijken hoe het ervoor stond.

12u ik werd weer getoucheerd helaas was er niks gebeurd in die paar uur tijd. Ik werd nu gestript en we zouden tot 17u afwachten als er dan nog niks gebeurde dan zouden mijn vliezen doorgeprikt worden.

17u inmiddels waren we een cm opgeschoten,  dus op 4cm. Fijn een cm erbij en bijna op de helft. Me vliezen werden gebroken en Rosanne vertelde dat het nu wel snel kon gaan. Het breken van de vliezen was een raar gevoel als of er een waterballon kapot geprikt werd. Maar goed marc moest nu aan het werk. Ik wilde graag thuis bevallen in een bevalbad. Die werd dus opgezet en ondertussen werd er een fijne sfeer gecreëerd  met geuren en gedempt licht, heel romantisch en rustig zoals ik wilde met enkel marc en rosanne erbij!

Vanaf die tijd werden de weeën echt heel heftig en kwamen mega snel achter elkaar, ik ging in en uit het bad en had moeite met het opvangen van vooral de rugweeën. Ik had al die tijd al heel veel baat bij de TENS apparaat(echt echt een aanrader) gehad en vond die inmiddels zelfs fijner dan het water in het bad dus wisselde dit vooral af. Vanaf deze tijd ben ik het gevoel voor tijd een beetje kwijt en zit ik helemaal in mijn eigen wereld. Voor mijn gevoel was ik er bijna en was het even tanden bijten, puffen en vooral focussen op mezelf en dan zou ons kleine meisje er zijn!!

Rond 21:00 werd het me te veel ik had het gevoel dat ik moest overgeven, kon de weeën amper opvangen en dacht dat ik moest persen. Dus werd er weer gekeken hoever we waren want het kon best wel eens zijn dat we tegen de 10cm aan zouden zitten. Helaas zat ik nog steeds op die vreselijke 4cm. vanaf dit moment ging er een knop om.. ik wilde naar het ziekenhuis en een ruggenprik! Dit schoot niet op, ik was uitgeput en de weeën waren niet te doen. Daar ging me verheerlijkte thuis bevalling..

Rosanne belde het Flevoziekenhuis in Almere, ik hoorde vaag dat er geen plek was paniek! En nu? Moet ik doorgaan? Ik kan dit niet.. gelukkig zijn er meer dan een ziekenhuizen in het land dus mochten we naar ter gooi ziekenhuis in blaricum. 

Ik zag erg op tegen de rit.. maar deze viel me alles mee! Met de tens opgeplakt gingen we puffend richting Blaricum. Door alle hobbels verloor ik ondertussen heeeel veel vruchtwater. Dus eenmaal aangekomen in Blaricum liep dit langs me benen naar beneden, zelfs dit maakte me niks meer uit want ruggenprik here we come!

Het was rustig op de afdeling en ik moest een uurtje aan de ctg en als dat allemaal goed is kon ik direct voor de ruggenprik. Inmiddels zat ik op 7cm ontsluiting dus de rit naar het ziekenhuis had de ontsluiting goed gedaan. Ik heb nog even getwijfeld om het door te zetten zonder de ruggenprik maar doordat ik nu al heel lang bezig was rade de gynaecoloog aan om echt die ruggenprik te nemen want die laatste cm konden even goed nog uren duren. Gelukkig was alles goed en mocht ik naar de anesthesie voor de ruggenprik. Dit viel me alles mee behalve dat degene die dit zette dit precies tijdens een wee wilde doen, heel lastig stil zitten kan ik je vertellen.. maar goed hij zat en werkte. Wat een verademing! 

Eenmaal terug op de afdeling moest ik maar gaan rusten en gingen marc en rosanne(die er nog altijd was) een rondje lopen. Rusten is niet te doen met een bloeddruk meter die elke 15 min je arm afknelt maar ik was allang blij geen pijn meer!!!

Rond half 5 was de medicatie voor de ruggenprik op, deze werd niet vervangen omdat de ruggenprik nog wel even doorwerkte en er een grote kans was dat ik bijna op die 10cm zat. Dit klopte ik zat op de 9cm.. inmiddels werkte de ruggenprik langzaam iets uit en begon ik steeds wat meer druk te voelen. Ik geloof dat het rond 4:45 was dat ik 10cm had en mocht persen!

Dit vond ik misschien wel een van de heftigste momenten, ik was zo bij gekomen door die ruggenprik en nu moest ik weer volop aan het werk.. persen was zwaar pijnlijk en er leek geen eind aan te komen. Rosanne mocht de bevalling afmaken wel samen met de gynaecoloog van het ziekenhuis aangezien ik daar onder viel. Ze wisselde elkaar een beetje af. De gynaecoloog riep op een gegeven moment dat ik zo hard moest persen als ik kon omdat ze anders ging knippen. Paniek paniek ze mocht niet knippen! Boos en met met mijn laatste kracht werd daar ons kleine meisje geboren op 8 juli 2019 om 6:06 was ze daar dan eindelijk.. Isabel Jackie ❤️ Prachtig meisje met alles er op en eraan, lange donkere haartjes ze was/is perfect.

Lang verhaal voor een lange bevalling.. 

alles liep voorspoedig en we mochten om 11u al naar huis. Wat is dat een bizar gevoel. Vooral uitgeput en vermoeid maar ook vreselijk trots verlieten we met zijn drietjes het ziekenhuis in en gingen we onze kraamweek tegemoet. 

Snap