Snap
  • Bevallingsverhalen
  • pasgeboren
  • Hechtingen
  • infuus
  • goedezorg
  • ziekenhuisverblijf

De dagen na de bevalling

Nadat Oliver geboren is komt al snel m'n placenta los en mag Jeffrey de navelstreng doorknippen en dan wordt ik nog gehecht. Dat schijnt wel nodig te zijn, ingescheurd, ingeknipt en ingesneden 😳.

Ondertussen wordt Oliver nagekeken door de kinderarts. En dan mag Jeff hem vast houden en worden er foto's gemaakt. We bellen de familie op en mag iedereen komen rond half 4. Vanwege de ruggenprik kan ik nog niet douchen, dus maken de verpleegsters mij nog even schoon. Helaas moet ik nog een keer overgeven en zegt de verpleegster dat het nou wel genoeg is geweest. Het komt een beetje over alsof ik me aanstel, maar dat zal ze vast zo niet bedoelen. We krijgen wat te drinken en dat doet me zo goed!!

En dan komt de familie aan om te kijken. Wat zijn we blij!!! Iedereen is gelijk verliefd op ons mannetje😍.

Nadat iedereen weg is proberen we wat te slapen maar door alles lukt het mij niet echt. Jeffrey valt gelukkig al snel in slaap. Maar dat duurt niet lang.

Helaas bleek Oliver na de geboorte een te laag glucose gehalte te hebben en moet hij na een tijdje weer worden geprikt om te kijken of het verbeterd is. Doordat het niet verbeterd is, worden we overgeplaatst naar de couveuse- afdeling. En de verpleegsters handelen snel! Gauw maak ik Jeff wakker zodat hij mee kan met Oliver. Omdat ik nog aan het infuus zit die eerst leeg moet, moet ik in de kamer achterblijven. Het gevoel van achterblijven is heel pijnlijk, je weet dat je mannetje in goede handen is en dat Jeff erbij is maar het verscheurt je vanbinnen. Het duurt een klein uurtje en dan wordt ik ook door de verpleegsters naar de couveuse-afdeling gebracht. Jeff gaat nog even onze spulletjes pakken en ik wordt bijgepraat.

Oliver heeft een infuus gekregen omdat hij een te laag glucosegehalte heeft die ze zo snel mogelijk omhoog willen hebben. Het lage gehalte komt doordat hij lang in mijn buik heeft gezeten (42 weken) en hij te licht is voor het aantal zwangerschapsweken. Ook heeft hij het zwaar gehad tijdens de bevalling, zijn hartslag daalde meerdere keren en uiteindelijk is hij met een vacuümpomp gehaald. En wat ziet het er zielig uit dat nu heel zijn handje is ingepakt. Gelukkig is het voor een goed doel en hoe sneller zijn gehalte weer goed is, des te sneller hij van het infuus af mag en we naar huis mogen. Omdat ik voor borstvoeding heb gekozen, krijgt Oliver ook bijvoeding om zo snel mogelijk zijn glucosegehalte om hoog te krijgen. Ondertussen leggen we hem zo vaak mogelijk aan en krijg ik een kolfapparaat om mijn borstvoeding zo snel mogelijk op gang te krijgen.

De kamer die we nu hebben gekregen is wat groter en luxer dus dat is wel mooi meegenomen. Nu we weer gesetteld zijn proberen we wat te slapen. We zijn ontzettend blij maar ook ontzettend moe. Ik val maar niet in slaap en inmiddels is de ruggenprik uitgewerkt en voel ik de immense pijn van de hechtingen. Deze pijn heb ik nog erger ervaren dan de pijn van weeën! Uiteindelijk vraag ik huilend om hulp. De verpleegster biedt aan om even Oliver mee te nemen zodat ik misschien zo in slaap kan vallen, maar dat wil ik absoluut niet! Dus kiezen we ervoor dat ik declofinac inneem zodat ik toch wat kan slapen en daardoor weer wat energie krijg om tegen de pijn te kunnen.

Over de dag komen familieleden kijken na ons mannetje. Inmiddels heb ik mezelf kunnen douchen en de verpleegster raadt me aan om op een harde stoel te zitten vanwege de hechtingen. Op het moment dat ik dat ga doen voel ik dat ik ga flauwvallen van de pijn. Dus gauw sta ik op om in bed te liggen en krijg ik nogmaals declofinac.

In de tussentijd lijkt het steeds beter te gaan met Oliver en blijven we oefenen met borstvoeden. Op vrijdagavond/nacht gaat het even achteruit met Oliver en wordt zijn dosis weer verhoogd. Gelukkig gaat het de volgende dag steeds beter en wordt langzaam zijn dosis afgebouwd.

We krijgen deze dag bezoek van wat vrienden en familie en langzaam voel ik mezelf ook steeds beter worden. Ook met Oliver gaat het beter en mogen we hem samen met de verpleegster in bad doen.

Op zaterdagavond gaat het infuus uit en gaan we kijken hoe hij de nacht doorkomt. En dan op zondag is het zover, Oliver is stabiel gebleven en dat betekent dat we naar huis mogen! Alles, zoals papierwerk en het bellen van de kraamhulp, wordt na het ontbijt voor ons in orde gemaakt en kunnen we ons rustig klaarmaken voor vertrek. We krijgen toestemming om te gaan, om 3u zal de kraamhulp komen. We besluiten om nog de lunch op te eten die we krijgen en Oliver nog een keer te voeden voordat we vertrekken.

We zijn ontzettend goed verzorgd in het ziekenhuis! Wat was het een verademing om in de autostoel te zitten en even geen pijn te voelen van onder en een fantastisch gevoel om met z’n drietjes naar huis te gaan en om eindelijk te kunnen gaan slapen in ons eigen bed!

Familie is al bij ons thuis en om 3u komt onze kraamhulp, die we tot en met vrijdag hebben. Vanaf nu is het alleen maar genieten, tijd nemen om zelf te genezen en te werken aan onze band en de borstvoeding. 💙

Snap
Snap
Snap
Snap