Snap
  • Bevallingsverhalen
  • keizersnede
  • operatie
  • misselijk
  • angst
  • ruggenprik

Bevallingsverhaal: mijn geplande keizersnede in Frankrijk (deel 2)

"Waar is mijn man?! Mijn man is er nog niet!"

Eindelijk was het zover. De ochtend van de keizersnede was aangebroken. Mijn man mocht niet bij mij blijven en ik was de hele nacht bang geweest dat hij zich thuis zou verslapen. Gelukkig belde hij me al om zes uur op. Hij had de hele nacht geen oog dichtgedaan van de spanning. En ik ook niet. Niet omdat ik bang was voor de keizersnede zelf, maar man... Wat keek ik op tegen die ruggenprik. 

Niet veel later kwam mijn man binnen. "Ben je er klaar voor?" Ik knikte. Ons laatste moment met z'n tweetjes. Een jonge knul kwam ons halen. Het infuus was al vroeg in de ochtend geprikt, dus dat hoefde niet meer te gebeuren. Eenmaal aangekomen bij de operatiekamer, werd mijn bed naast dat van een oude dame geplaatst. Mijn man werd meegenomen om zich om te kleden en de dame wenste me succes. Toen werd ik opgehaald door de assistente. 

Een heel team stond klaar. De chirurg kende ik al, maar de anesthesist bleek een hele andere te zijn dan degene die ik gisteren ontmoet had. Ik werd met mijn dikke buik op het operatieblok gezet en toen was het moment van de ruggenprik daar. Aan elke kant stond een verpleegkundige om mijn hand vast te houden. Het was lastig om mijn rug bol te maken, want mijn buik zat enorm in de weg. De verpleegkundigen leidden me af door vragen te stellen over de naam van ons meisje en over mijn man, die overigens nog steeds weg was. Ik voelde een klein prikje, gevolgd door een soort schokje. "Dat was het al," zei de anesthesist. Het viel me ontzettend mee. Ik werd plat neergelegd, de blaaskatheter werd ingebracht en na ongeveer tien minuten vroeg de arts of ik mijn benen nog kon bewegen. "Ja hoor!" zei ik, en ik gooide mijn benen omhoog. Ik zag hem een beetje verward kijken. "Voel je dit?"    "Ja," zei ik.   "Doet dit pijn?" vroeg hij terwijl hij hard in mijn arm kneep.   "Au! Ja, dat doet pijn!"   "En dit?" Hij kneep in mijn been. Ik schudde mijn hoofd. Ik voelde dat hij me aanraakte, maar pijn deed het niet. Langzaam maar zeker begon het bewegen ook moeilijker te gaan, tot ik mijn onderlijf helemaal niet meer kon bewegen. 

Plotseling voelde ik me licht in mijn hoofd worden. Alsof ik high was. "Ik denk dat ik moet overgeven!" riep ik. Snel kwam er een verpleegkundige aan met een bakje. Ze legde mijn hoofd opzij en het overgeven begon. En nog een keer. En nog een keer. Er kwam alleen maar gal uit, omdat ik sinds gisteren niets gegeten of gedronken had, maar man, wat luchtte dat op! Ondertussen voelde ik getrek en geduw aan mijn buik. Ik begon me te realiseren dat ze waren begonnen, maar mijn man was in geen velden of wegen te bekennen! "Waar is mijn man?! Mijn man is er nog niet!" riep ik, lichtelijk in paniek...