Snap
  • Bevallingsverhalen
  • keizersnede
  • ziekenhuis
  • Frankrijk
  • geplandekeizersnede
  • anesthesist

Bevallingsverhaal: mijn geplande keizersnede in Frankrijk (deel 1)

"Maar u had de anesthesist allang gesproken moeten hebben!"

38+3 weken. Het moment was eindelijk daar. De avond voor de geplande keizersnede vertrokken wij naar het ziekenhuis. Ik verbleef die nacht in het ziekenhuis, omdat ik al weken weeën had die maar niet doorzetten. Gelukkig maar, want anders was het een spoedkeizersnede geworden en volgens mijn arts zou het herstel van een geplande keizersnede voorspoediger verlopen.

Samen met mijn man meldde ik me bij de balie. "Nee, mevrouw. U moet bij de balie op de eerste etage zijn..." We namen de lift naar boven, maar de afdeling was compleet uitgestorven, tot er een enorm chagrijnige verloskundige aan kwam lopen. "Nee, u moet u eerst beneden aanmelden, bij de urgences..." Daar gingen we weer. Het hele ziekenhuis door, want de spoedeisende hulp bevond zich aan de hele andere kant. 

Nadat wij ons eindelijk aangemeld hadden, mochten we nu echt naar de afdeling. Twee verpleegkundigen heetten ons welkom. "Welke anesthesist heeft u gesproken?" vroeg een van hen. "Ik had vorige week een afspraak met dokter El Alani," antwoordde ik. De verpleegkundige keek me schaapachtig aan. "Nee," zei hij. "Welke anesthesist? El Alani is de chirurg..."    "Ik heb verder niemand gesproken," antwoordde ik verward terwijl ik mijn man aankeek.   "Maar u had de anesthesist allang gesproken moeten hebben! Dit is niet de bedoeling... Heeft u uw resultaten van de bloedtesten bij u?"   "Die heb ik nooit ontvangen, de verloskundige heeft ze wel..." Weer diezelfde schaapachtige blik, gevolgd door een enorm diepe zucht. "Weet u wat," zei hij. "Ik breng u naar uw kamer. Er komt zo een anesthesist naar u toe en daarna doen we alle bloedtesten opnieuw."

Ondertussen begon mijn man chagrijnig te worden. "Wat vreselijk slecht geregeld, zeg!" opperde hij. Ik knikte instemmend, maar het kon me op dat moment eigenlijk niets schelen. Ik wilde gewoon dat het snel morgen was, want dan zouden we eindelijk ons meisje ontmoeten.