Snap
  • Bevallingsverhalen
  • baby
  • Bevalling
  • ziekenhuis
  • inleiding
  • mommytobe

Bevalling #3

Na een best pittige zwangerschap, met zwangerschaps diabetes en een bacterie waardoor ik een week lang in het ziekenhuis lag, was ik blij dat de bevalling er aan kwam! Ons derde kindje. Een totale verrassing! Maar zo ontzettend welkom. Ik was er zo klaar mee. Ik sliep niet meer, had last van mijn bekken en huilde mezelf in slaap om vervolgens na een uur weer wakker te worden. De verloskundige gaf aan met 38 weken een doorverwijzing te geven voor het ziekenhuis. Ik was zo blij! Want ik had verwacht dat ze de baby gingen halen. Maar niets was minder waar. De afspraak werd pas ingepland bij 39 weken en ze waren niet van plan in te leiden. Want ook al had ik zelf nog zoveel last en was ik totaal uitgeput met ook nog een dochter van 5 en een zoon van bijna 2, de baby zat nog prima!

Maar ze ging proberen om me te strippen en een echo maken. Terwijl ze de echo maakte schrok ze toch wel een beetje. Nog maar amper vruchtwater te zien en de baby? Die was wel érg groot! Even bellen met de gynaecoloog en het werd toch een inleiding. Toch nog even proberen te strippen, want wie weet gebeurd het toch vanzelf. Helaas, het hele weekend gebeurde er niks en dinsdagochtend 8.00 uur mochten we ons melden bij de verloskamers.

Eerst werd ik een uur aan de CTG gelegd, als dat goed was zouden ze gaan kijken naar het aantal centimeters. De CTG was goed en ze zouden een hormoonveter plaatsen. Want ik had de vrijdag ervoor nog maar net 2cm ontsluiting. Terwijl de verloskundige kwam voelen zei ze: "oh, 3 cm. We breken meteen maar je vliezen. Vandaag ga je bevallen!" Ik was er helemaal van ondersteboven. Ik had een hormoonveter verwacht, nog geen complete inleiding! Maar ik was zo blij. Vandaag zou ons derde wondertje geboren worden.

Ze brak mijn vliezen en inderdaad, geen vruchtwater meer te zien. Ik mocht met een verbandje tussen mijn benen naar de andere kamer lopen en daar wou ik zelf even wachten op weeën. Die bleven uit, dus om 10.00 uur werd het infuus aangesloten. Elke 20 minuten een stapje hoger. Ik belde ondertussen mijn beste vriendin, ze zou erbij zijn, dus ze moest opschieten. Ongeveer een half uur later waren de weeën al duidelijk aanwezig, maar ze wegzuchten ging prima! Ondertussen mijn vriendin nog even geappt, dat ze nu écht moest komen. Ze was al onderweg!

Toen ze binnen kwam rond 11.15uur, waren de weeën al super heftig. Ik kon amper met haar praten en moest me echt op mezelf focussen. Een half uur later waren de weeën niet meer te houden. Ze volgenden elkaar in rap tempo op en er zaten geen pauzes meer tussen om even op adem te komen. Toen de verloskundige zei dat ik nog maar 4cm had, riep ik om een ruggenprik. En terwijl zij alle voor- en nadelen aan het vertellen was, dacht ik alleen maar: "Schiet op!! En praat wat sneller alsjeblieft." Ze ging het telefoontje naar de anesthesist plegen en kwam meteen melden dat ik per direct terecht kon. Wat een opluchting! Maar terwijl de ruggenprik gezet werd, viel de hartslag van onze kleine man weg. Daardoor moest ik langer op de O.K. blijven. Gelukkig herpakte hij zich heel goed en werd ik teruggereden naar de verloskamer. Ik kon weer lachen en praatte even met mijn vriend en beste vriendin. Af en toe voelde het toch wel wat vervelend onderin mijn buik. Alsof de ruggenprik aan het uitwerken was. Wat natuurlijk niet zo was, maar zo voelde het wél! En ineens kreeg ik extreme druk. De verpleegster riep de verloskundige erbij en ze keek: "nou, volledige ontsluiting. Goed gedaan!" Uh.. wat? Nu al? Van 4 naar 10 cm in amper anderhalf uur tijd? Het ging zo snel ineens. Alles werd klaar gezet, alle slangetjes werden uit gezet. En ik mocht beginnen met persen. Dit duurde hooguit 10 minuten, en toen was ie daar!! Onze kleine Senn. En wat waren we trots! Voor de derde keer papa en mama worden, het blijft net zo bijzonder als de eerste keer.

Na even gedoucht te hebben en nadat Senn goedgekeurd was door de kinderarts, mochten we naar huis. 8.00 uur ziekenhuis in zonder baby, 16.00 uur ziekenhuis uit met baby. Ongelofelijk! Een bevalling uit het boekje. En ik zou het zo nog een keer overdoen! Oh en groot? Hij woog 3742 gram. Hihi.