Snap
  • Bevallingsverhalen
  • Bevalling
  • geboorte
  • pijn
  • happybabycoach
  • geboortetrauma

Als geboren worden pijn doet

De geboorte vanuit het perspectief van de baby

Wanneer we over de geboorte spreken, is het opvallend hoe deze gebeurtenis meestal wordt bekeken vanuit het standpunt van de moeder, de vader of de zorgverlener. Hoe de baby dit beleefde, is iets waar ​meestal minder ​bij wordt stilgestaan. Toch wordt steeds duidelijker dat ​dit gebeuren een diepe emotionele en fysieke impact kan nalaten​.

​​De geboorte​

Bij de geboorte staat een baby voor een eerste grote uitdaging: hij moet z’n ​vertrouwde plekje verlaten en zich een weg banen doorheen een nauw geboortekanaal... een ware beproeving! ​ ​​​​​​Door sterke contracties wordt hij tegen de baarmoederhals ​aan gedrukt. Hij moet z'n hoofdje ​perfect ​positioneren om in het benige bekken van z'n moeder ​te passen​. ​Vervolgens ​moet hij een spildraai maken ​​in een ruimte die ​maar nét ​groot genoeg ​is voor dit moeilijke manoeuver, terwijl aanzwellende oerkrachten steeds harder op hem inwerken​. Zijn lichaam wordt ​fors samengedrukt en zijn hoofdje verandert meerdere keren van vorm, ​wanneer de schedelbotjes lichtjes over elkaar heen schuiven.

​Dit alles heeft z'n nut!

​Als het geboorteproces natuurlijk en ongestoord kan plaatsvinden, ​​zien we dat een keten van fysiologische reacties elkaar ​in logische opbouw ​opvolgen. ​​Hormonen zoals prostaglandinen, oxytocine, endorfinen en adrenaline die​ op het juiste moment worden vrijgegeven, ​doen precies wat nodig is om moeder en kind door dit proces heen te loodsen​. Hoe meer de vrouw in overgave kan gaan, hoe meer de oerkracht ​in haar het overneemt.

​D​e ‘moulding’ die het kindje in het geboortekanaal ondergaat, ​tesamen met de hormonale cocktail die wordt vrijgezet, werken als katalysator op alle lichaamssystemen van het kind. Ze geven een ​boost aan zijn ademhaling, bloedcirculatie, spijsvertering​ en immuniteit. ​

​Met andere woorden: hoe uitdagend ook, dit ​prachtige proces heeft absoluut zijn nut en is iets waar zowel ​moeder als kind perfect in staat toe zijn. ​

Snap

Moeilijkheden en complicaties

​Natuurlijk is niet elke geboorte even evident. Factoren zoals vroeggeboorte, navelstrengomwikkeling, ​liggingsafwijkingen of moeilijke spildraai kunnen het geboorteproces flink bemoeilijken. In sommige omstandigheden moeten hulpmiddelen worden aangewend zoals een zuiger​ of verlostang, of moet een keizersnede worden toegepast. ​Zo’n geboorte is niet ​enkel voor de moeder, maar ​in het bijzonder ​voor de boorling ​erg ingrijpend. In vele culturen wordt de impact hiervan erkend en wordt hier​rond gewerkt om ​het geboorteproces te integreren. In onze Westerse cultuur is dit veel minder bekend. ​

​​Onze huidige bevallingscultuur

​​​Daarnaast ​wordt in onze huidige bevallingscultuur ​​​vaak weinig ruimte ​geboden om het natuurlijk geboorteproces spontaan en ongestoord te laten plaatsvinden. In ​​​nog teveel ziekenhuizen (gelukkig zijn er andere!) wordt een barende vrouw als een zieke ​behandeld: ze wordt op de rug gelegd - per definitie geen ideale positie om te bevallen - wordt gemonitord, ondergaat ​standaardcontroles, touché’s en allerhande interventies om de pijn te stillen, de weeën te versterken of de geboorte te bespoedigen. In ​een klinische omgeving, waar personeel in- en uitloopt, is ​het bijzonder moeilijk voor de barende vrouw om tot zichzelf te komen en​ te vertrouwen op haar oerinstincten.

​Kunstmatig​e verlossingen

​​Deze routineprocedures kunnen de arbeid zodanig verstoren, dat dit als een domino-effect gevolgen kan hebben op het hele verdere verloop van de bevalling: weeën die stilvallen, synthetische oxytocine die wordt toegediend, contracties die onnatuurlijk sterk doorkomen, minder afgifte van lichaamseigen hormonen, meer nood aan pijnstilling, hierdoor 'gedwongen’ ruglig, moeilijkere spildraai,...

​Vanaf 10 cm. ontsluiting moet een vrouw vaak 'op commando' persen, los van enige persdrang, juiste ligging of goede indaling​. Als de uitdrijving niet wil vlotten en het kindje in nood komt, ​moet het ​letterlijk 'verlost ' worden door allerhande kunstgrepen. Er wordt dan krachtig op de buik geduwd, waarbij de baby ​doorheen de nauwe opening wordt geforceerd​. Op z'n tere, kwetsbare hoofdje wordt een zuiger geplaatst. ​Uit alle macht wordt er getrokken. Soms schiet de zuiger los, tot meerdere malen toe... Een forse knip, verlostang of zelfs spoedkeizersnede zijn ​dan de enige uitweg.

​Natuurlijk kunnen deze procedures levens redden. Het staat dan ook buiten alle kijf dat medisch ingrijpen noodzakelijk is als moeder en/of kind in gevaar zijn en we mogen absoluut dankbaar zijn dat ​ze bestaan, hoe ​​pijnlijk ook.

Maar is het niet bijzonder jammer als zulke heftige​ interventies moeten gebeuren als gevolg van onnodig ingrijpen of verstoren van een gezond, natuurlijk geboorteproces?

Snap

Gevolgen

​Dergelijke ervaringen kunnen bijzonder traumatisch zijn voor moeder en kind en nog lang daarna impact hebben op hun verdere functioneren. De pijn en angst kunnen op bepaalde momenten zo verschrikkelijk en overweldigend zijn, dat moeder en/of kind ​dissociëren… ​Een onbestemd gevoel van een proces dat nooit echt afgewerkt is, kan nog heel lang blijven nazinderen. ​

Een baby is een ​uitermate sensitief en kwetsbaar wezentje, dat volledig in het nu leeft en cognitief totaal nog niet kan plaatsen wat er precies gebeurd is of waarom. Hij zal zich dit trauma ​dan ook niet bewust herinneren.... het ​blijft echter wel opgeslagen in het celgeheugen van zijn lichaam.

Je baby wil niet 'lastig doen'...

Een baby die zulk trauma heeft meegemaakt, wil echt niet ‘lastig’ doen maar zal automatisch uiting geven van dit trauma in heel zijn lichaamstaal en gedrag. Deze baby’s huilen meestal veel en zijn vaak moeilijk ​troostbaar. Ze gaan op een bepaalde manier bewegen: ze overstrekken zich, leggen zich in een dwanghouding, gaan hoofdbonken of met hun hoofdje ergens tegenaan drukken,... ​Vaak lijkt zo'n baby heel erg 'klamperig' en kan hij onmogelijk worden neergelegd.

Maar ook het tegenovergestelde is mogelijk: een baby die veel slaapt of zich 'afsluit', die zich krijsend afwendt als hij aan de borst wordt gelegd of ​als je aan zijn hoofdje, nek of schouders komt. Een baby die compleet in paniek raakt wanneer je hem een truitje over het hoofd trekt, omdat ​dit herinneringen oproept aan de allesoverheersende angst en pijn van zijn geboorte. Het is ontzettend belangrijk te begrijpen dat ook deze baby hunkert naar aanraking en lichaamscontact... alleen is dat nog nét te overweldigend om toe te laten.

Snap

"Wat heeft hij toch?"

​​Uit machteloosheid hun kindje niet getroost te krijgen, gaan ouders dan op zoek naar oplossingen. Jammer genoeg resulteert deze zoektocht vaak in het stoppen met borstvoeding (àls deze al tot gang is kunnen komen), het uitproberen van verschillende voedingen en indikkingsmiddelen of het opstarten van medicatie, zoals bijvoorbeeld zuurremmers,... De wezenlijke hulpvraag van de baby wordt hierdoor jammer genoeg niet echt beantwoord...

Wat ​​​jij kan doen

​Als je nog voor de bevalling staat

Lieve mama, Ik weet dat dit een heftig artikel is, maar ik kan niet anders dan dit uiten. Als baby-osteopaat zie ik dagelijks de gevolgen van een traumatische geboorte. Ik kan daarom niet genoeg onderstrepen hoe belangrijk een goede begeleiding hierbij is. Ga daarom tijdens je zwangerschap al op zoek naar hulpverleners (vroedvrouw, doula,...) die je informeren over alle mogelijkheden omtrent bevallen en samen met jou naar de geboorte toeleven. Ze kunnen je ​helpen bij het opstellen van een geboorteplan.

Waar je ook bevalt, laat je enkel omringen door zorgverleners waarvan je voelt dat ze jou als vrouw centraal zetten, je helpen vertrouwen in je intuïtie en je geboorteplan respecteren. Alleen dàn kan jij in volle overgave gaan.

​Wat het universum voor je in petto heeft, heb​ je uiteraard niet in handen. Maar als je goed bent voorbereid en de juiste mensen rond je hebt, zal je weten dat je alle mogelijkheden hebt benut​ en zal het een stuk makkelijker worden om los te laten en te aanvaarden ​wat zich aandient.

De geboorte helen

Als de geboorte toch ​erg moeilijk was, neem dan alle tijd om dit proces te helen, zowel voor jezelf​ als voor je kindje.

Weet dat je baby je niet afwijst als ​hij zich ​afwendt of wanneer je hem niet getroost krijgt. ​Hij heeft het moeilijk en heeft je nu bijzonder nodig. Hem vasthouden en liefhebben​ ​betekent alles voor hem.

​Je baby heeft behoefte om dit trauma los te laten, het ​te ontladen en uit te huilen… Dit kan hij alleen maar in de liefdevolle nabijheid en geruststelling van jullie, zijn ouders. Geef ​je kindje de ruimte om deze gevoelens te uiten. Vertaal ​ze voor hem, ​geef woorden aan wat er gebeurde. Huil mee als je er behoefte aan hebt. Adem mee met je baby. Laat samen los.

Minimaliseer het niet. ​Vertel hem dat je luistert. Dat je er bent voor hem. Dat hij nu veilig is, hier... dicht bij jou.

Je hoeft dit niet alleen te doen

Zit je nog met veel verdriet, angst, schuldgevoelens of andere belemmerende​ gevoelens na je bevalling of heeft je baby het nog bijzonder moeilijk, blijf er niet mee zitten. ​Ga op zoek naar een geboortewerker of emotioneel lichaamswerker​ waarvan je weet dat deze vertrouwd is met het helen van geboortetrauma.

HAPPY BABY WIJZER

Verwacht je een kindje of ben je net mama/papa geworden? Wil je je kindje graag beter leren begrijpen en weten wat jij kan doen bij  ongemakjes als onrust & huilgedrag, reflux, krampjes, eet- of slaapproblemen? Dan is Happy Baby Wijzer wat voor jou! In deze 'online babyhandleiding' deel ik onmisbare tips vanuit mijn 20-jarige ervaring als baby-osteopaat waarvan ik vind dat elke ouder ze zou moeten kennen van bij de start. Het zou de zoektocht zoveel makkelijker maken! Je vindt hem o.a. in de Mamaplaats Academy!

Snap
4 jaar geleden

Lieve mama, dank je wel voor je moedige getuigenis! Wat een verhaal... Ik voel dat hier veel verdriet en schuldgevoel rond zit. Toch is dit geen kwestie van schuld, maar van een samenloop van omstandigheden.... Neem jezelf niets kwalijk, je heb zeker je best gedaan! Mocht je voelen dat hier nog steeds veel pijn rond hangt, denk ik dat het goed is je hier in te laten begeleiden... dat kan voor jezelf én voor je dochtertje mogelijk veel verlichting geven!

4 jaar geleden

Onze dochter is geboren met een heftige bevalling. Haar hoofdje stond, dat ik weer mocht/kon persen is ze terug gezakt en onder mijn vagina door naar buiten geschoten. Echt geschoten hoor, ze was er ineens tot haar middel uit. Gelukkig heb ik zelf niks gevoeld, want het was een groot en rommelig gat, daar beneden. Ik heb de puinhoop zelf nooit gezien, maar mijn man wel. Even waren ze bang dat mijn kringspier ook door was en dat mijn rectum kapot was. Moest op OK gehecht worden, zeker 1-1,5 uur ben ik weggeweest. Na de heftige geboorte piepte onze dochter gelijk meconium in het bad waarin ik was bevallen, al een teken van stress. Ze moest even bijkomen en het duurde, voor mijn gevoel, even voordat ze begon te huilen. Vervolgens bleef ze huilen, ze lag op mijn borst en ze bleef huilen. Ze wilde haar bonnen het uur aanleggen, maar dit wilde ze niet. Dat we , vanuit het geboortecentrum, binnendoor naar de kraamafdeling reden, bleef ze huilen. Inmiddels waren we al een uur verder, echter stil was ze nog niet geweest. Op de kraamafdeling werd ze ingebakerd, waardoor ze in slaap viel. Tijdens mijn tijd op de OK wetd ze weer huilend wakker en kreeg toen melk dmv fingerfeeding. Onze dochter huilde erg veel, zowel in het ziekenhuis als thuis. Mijn man heeft savonds snachts heel wat rondjes door de woonkamer gewandeld totdat ze, uitgeput, in slaap viel. Ze heeft max 2 weken borstvoeding gekregen: ze kwam iedere 2 uur en hapte gelijk als ze iets van een tepel voelde, echter vaak lag ze verkeerd aan waardoor mijn tepels pijn gingen doen. Het vele huilen, weinig slapen, iedere 2 uur moeten voeden + herstellen van een heftige bevalling, deed mij besluiten te stoppen met borstvoeding. Het huilen bleef en ik werd er moedeloos van. Met 5/6 weken werd ze opgenomen ter observatie: koemelkeiwitallergie en ook nog een liesbreuk door het vele huilen. Na het starten van de speciale voeding kon ze ineens meer ontspannen. Een hele verademing. Wel bleef ze een pittig dametje. Regelmatig flink huilen. Zelf helaas in een depressie geraakt door alle gebeurtenissen. Onze dochter is inmiddels 7, ze is nog steeds een pittige dame. Ze houdt van structuur en regelmaat. Als iets via A gaat, dan moet dit altijd via A gaan. Zo niet, dan kan ze van slag raken. Ze vindt ook dat alles op haar manier moet gaan, kan hier soms flink overstuur door raken en is dan niet meer te bereiken. Wat niet altijd makkelijk is om mee om te gaan. Ze is geen knuffeldame, geeft afstandelijke knuffels en haar aanraken is niet wat ze fijn vindt. Niet door ons als ouders en al helemaal niet van vreemden. Ze ziet haar zusje wel knuffelen en ze wil dit dan ook, maar ze kan dit niet ontspannen doen. Ik neem het mezelf wel eens kwalijk, dat ik haar de liefde/warmte heb kunnen geven waar ze naar verlangde. In het begin omdat ik er niet was, was ik op de OK, maar hierna omdat ik slecht tegen het huilen kon en depressief ben geraakt.😥