Snap
  • Baby
  • Zwanger
  • zwangerschap
  • Bevalling
  • zwanger
  • zorgenkindje
  • onsverhaal

Waar het allemaal begon in 2013

De zwangerschap, de bevalling, en de eerste tekenen dat er iets niet klopt

17 april 2013, een dag voor mijn verjaardag, kreeg ik vroeg in de ochtend het heugelijke nieuws te horen van mijn partner Heidi. Ze was zwanger! Ik schrok want werd net wakker. Maar tegelijkertijd ook super blij. Ik wordt papa! Je hoofd maakt ineens overuren, je wilt dit en dat, en je wil ook meteen al van alles kopen. en wat moeten we nog meer... Even later besef je het, het is nog heel vroeg en alles op zijn tijd. 

Eigenlijk verliep de zwangerschap heel goed, totaal geen gekke dingen en niks om je zorgen over te maken. Alle echo's waren elke keer goed. Heidi voelde zich goed. Dan komen we aan op 25 november 2013, 37 weken en 4 dagen zwanger. Heidi staat al vroeg op want het rommelt in haar buik. Hier een pijntje, daar een pijntje. Ze moest die ochtend nar de huisarts. Dus ze start ondanks de klachten haar dag zoals gepland. 

Een paar uur later krijgt ze steeds meer last van pijntjes. Zou het dan nu zover zijn? Komt de baby eraan? JA! al vanaf het moment dat ze wakker werd zijn de weeën begonnen. 

De dag vordert, de weeën worden steeds heftiger. Aan het eind van de middag wordt dan besloten naar het ziekenhuis te gaan, om daar de bevalling voort te zetten. Dan heeft ze eigenlijk al 12 uur lang weeën. Even naar 22:00u is het dan zover ons kleine wondertje wordt geboren! Normaal ben je blij... Maar bij ons ging het iets anders. Daan komt te wereld, maar huilt niet meteen. Op de gang bleek al een groep artsen klaar te staan zonder dat wij dat wisten. Het enige wat wij wisten is dat net voordat Daan werd geboren het steeds lastiger werd. De weeën werden korter en Daan schoot zelfs terug, waardoor zijn hartslag daalde. Er moest ingegrepen worden, en met 2 personen werd Daan min of meer er uitgetrokken. 

Daan ging vrijwel direct naar de medium care. De bevalling was dus niet zo soepel verlopen. Daan heeft uiteindelijk maar enkele uren op de medium care gelegen voordat hij werd overgeplaatst naar de afdeling. 

De volgende dag mocht hij naar huis. Tot dat moment hadden we alleen gezien dat zijn duimpjes naar binnen stonden. Eenmaal thuis, werd het een lastige nacht. Daan huilde continu door, de hele nacht. Was dit normaal? Of klopt er iets niet? De volgende dag belanden we toch weer in het ziekenhuis. Dana had verhoging, en bleek niet genoeg voeding binnen te krijgen. Besloten dus direct van de borstvoeding af te stappen naar flesvoeding. Dat ging al iets beter.

Na enkele dagen zagen we dat wanneer Daan zijn ogen open deed zijn ogen heel erg hard op en neer wiebelen. Zo kwamen er de maanden die daarop volgde steeds meer dingen bij waarvan wij dachten dit klopt niet, wat is er aan de hand. 

Na enkele maanden werd het toch echt duidelijk er is iets aan de hand maar wat? Daan ontwikkelde zich niet zoals het normaal zou moeten zijn. Bleef ver achter. Er was dus sprake van een ontwikkelingsachterstand. Maar wat is de oorzaak hiervan? Dit zou een lange zoektocht worden, waarbij wij in het regionale ziekenhuis 3 kinderartsen hebben versleten.

Het vervolg van ons verhaal volgt in een volgend blog!